بیش فعالی یا اختلال نقص توجه (ADHD)؛ اختلالی که مزیت می‌شود!

بی‌قراری و مشکل در تمرکز، دو نشانه مهم اختلال بیش فعالی (Attention Deficit Hyperactivity Disorder)، یا ای دی اچ دی هستند. اختلال بیش فعالی و نقص توجه، یکی از اختلال‌های عصبی رشدی است که علل و درمان آن در علم روانشناسی و روانپزشکی بررسی می‌شوند. ژنتیک، عوامل دوران جنینی و عوامل محیطی علل اصلی بروز ADHD هستند. اختلال نقص توجه و بیش فعالی، در ابتدا عملکرد تحصیلی یا شغلی فرد مبتلا را دچار مشکل کرده و به‌دنبال آن، مشکلات در سلامت روان و مشکلات در روابط بین فردی را ایجاد می‌کند. برای درمان ای دی اچ دی، دارو‌درمانی، روان‌درمانی و انجام یکسری تکنیک‌های رفتاری بسیار موثر هستند. برای ارائه توضیحات کامل‌تر، این مطلب از مجله دکتردکتر را به بررسی بیش فعالی اختصاص می‌دهیم. برای مطالعه این مطلب به ۱۰ دقیقه زمان نیاز دارد.

همچنین اگر سوالی داشتید، می‌توانید در انتهای مطلب و در بخش نظرات مطرح کنید تا دکتر روان‌شناس و روانپرشک به آن پاسخ دهند.

اختلال بیش فعالی و کم‌توجهی یا ADHD چیست؟

اختلال بیش فعالی، یکی از اختلال‌های روان‌شناختی است که رفتار فرد را در خانواده و جامعه تحت تاثیر قرار می‌دهد. این اختلال مغمولاٌ از سنین پایین آغاز می‌شود و ویژگی‌های اصلی آن، بی‌توجهی، بیش‌ فعالی و تکانش‌گری هستند. هرکدام از این ویژگی‌ها، باعث بروز یک یا چند رفتار خاص در فرد مبتلا می‌شوند که باهم بررسی می‌کنیم:

  • بی‌توجهی؛ نیمه‌کاره گذاشتن امور، نداشتن پشتکار و مشکل در حفظ تمرکز.
  • بیش فعالی؛ فعالیت‌های حرکتی در مواقع نامناسب، پرحرفی، خسته کردن دیگران و بی‌قراری شدید.
  • تکانش‌گری؛ بروز رفتار بدون فکر و ملاحظه، دخالت‌های بیجا و ناتوانی در به تاخیر انداختن لذت.

نویسندگان کتاب «راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی»، می‌گویند که حدود ۵ درصد از کودکان و ۲.۵ درصد از بزرگسالان مبتلا به ای دی اچ دی هستند.

اختلال بیش فعالی و کم‌توجهی یا ADHD چیست؟
کودک بیش فعال به دروس خود بی‌توجه است.

رفتار‌‌های افراد عادی و افراد بیش‌فعال چه تفاوت‌هایی باهم دارند؟

تفاوت رفتار افراد عادی و افراد بیش‌فعال، با مداومت مشکلات تمرکز، بیش‌ فعالی و تکانشگری مرتبط است. برای مثال، در افراد بیش‌فعال علائم و نشانه‌های بیش‌ فعالی طولانی‌مدت و همیشگی هستند؛ اما در افراد عادی، این علائم موقتی‌اند یا تحت شرایط خاصی بروز می‌کنند. سایر تفاوت‌ها موارد زیر را شامل می‌شوند:

  • افراد بیش‌فعال در توجه به جزئیات و تحلیل آن مشکل دارند؛ اما افراد عادی محدودیتی دراین مورد ندارند.
  • افراد بیش‌فعال در اکثر موقعیت‌ها مشکل تمرکز و توجه دارند؛‌ اما افراد عادی ممکن است گهگاه حواس‌پرت شوند.
  • افراد بیش‌فعال عموماً بی‌قرار بوده و مدام دوست دارند حرکت کنند؛‌ اما افراد عادی فقط در شرایط خاص فعالیت‌های حرکتی انجام می‌دهند.
  • افراد بیش‌فعال اکثراً در تصمیم‌گیری‌های خود بی‌گدار به آب می‌زنند؛ اما افراد عادی بعد از بررسی تمام جوانب امور تصمیم‌ می‌گیرند.

در حالت کلی، رفتار‌های افراد بیش‌فعال، عملکرد فردی، اجتماعی، شغلی و تحصیلی آنان را مختل می‌کند؛ ولی افراد عادی در امور خود عمدتاً یکسری دغدغه‌های فکری و اجتماعی دارند که برای رفع آنان تلاش می‌کنند.

تفاوت بیش فعالی و پیش‌فعالی در چیست؟

بیش فعالی و پیش‌فعالی دو مفهوم کاملا متفاوت هستند؛ اما بسیاری از افراد نه‌تنها از این تفاوت‌ها آگاه نیستند، بلکه دو اصطلاح را به جای یکدیگر به کار می‌برند. برای مثال، برخی از والدین هنگام مراجعه به مراکز مشاوره، می‌گویند فرزند من پیش‌فعال است! در حالی که مشخص می‌شود کودک آنها مبتلا به بیش فعالی است. سایر تفاوت‌ها موارد زیر را شامل می‌شوند:

۱. پیش‌فعالی، آمادگی برای فعالیت در تمام مواقع و تمام موقعیت‌ها است؛ اما بیش فعالی به معنای فعالیت فیزیکی و ذهنی افسارگسیخته است.

۲. افراد پیش‌فعال، آگاهانه برای بهبود زندگی خود تلاش می‌کنند؛ اما افراد بیش فعال فعالیت‌های اضافی و غیرنرمال دارند.

۳. افراد پیش‌فعال، با برنامه‌ریزی و زمان‌بندی دقیق پیش‌ می‌روند؛ اما افراد بیش فعال، در کنترل و مدیریت زمان خود چندان موفق نیستند.

چه افرادی بیشتر به ADHD مبتلا می‌شوند؟

افرادی که در اقوام درجه ۱ خود سابقه بیش فعالی دارند، بیشتر در معرض ابتلا به آن هستند. و اینکه سبک زندگی مادر در دوران بارداری، تولد نارس نوزاد (قبل از ۳۷ هفتگی)، کم وزن بودن نوزاد هنگام تولد نیز احتمال ابتلا به بیش فعالی را افزایش می‌دهند.
استعمال سیگار، مواد مخدر و مصرف نوشیدنی‌های الکلی مادران در دوران بارداری هم از عوامل دیگر ابتلا به بیش فعالی هستند.

طبق یک مقاله منتشر شده در سایت علمی پزشکی آمریکا (NIH)،

محققان با تایید عوامل ژنتیکی در بروز بیش فعالی، در حال بررسی عوامل محیطی هستند که ممکن است خطر ابتلا به ای دی اچ دی را افزایش دهد.

لازم به ذکر است که عوامل محیطی از دوران بارداری آغاز شده و جنین را تحت تاثیر قرار می‌دهند. استرس، نگرانی، مشکلات زایمان از عوامل محیطی دوران بارداری هستند. 

اختلال بیش فعالی ـ نقص توجه چند نوع است؟

انواع ای دی اچ دی، شامل نوع بی‌توجهی، نوع بیش‌ فعالی تکانش‌گری و نوع ترکیبی است که باهم بررسی می‌کنیم:

  • بیش فعالی از نوع بی‌توجهی و بی‌دقتی؛ این افراد، اغلب نمی‌توانند توجه دقیقی به جزئیات داشته باشند و اغلب در گفت‌و‌گو‌ها، انجام تکالیف تحصیلی یا انجام امور شغلی بی‌توجه به نظر می‌رسند. فراموشی و ناتوانی در مدیریت امور روزمره هم از نشانه‌های دیگر این نوع هستند.
  • بیش فعالی و تکانش‌گری؛ حرکات تکانشی، ناتوانی در کنترل حرکات و یکجا بند نشدن، سه ویژگی مهم اختلال بیش فعالی و تکانشگری‌ هستند. این افراد، در مواقعی که باید سرجای خود بنشینند، صندلی را ترک می‌کنند یا زمانی که نشسته‌اند، مدام تکان می‌خورند. پرحرف هستند، صحبت مخاطب خود را قطع می‌کنند، همچنین گهگاه بدون اجازه از لوازم دیگران استفاده می‌کنند.
  • نوع ترکیبی؛ شایع‌ترین نوع اختلال بیش فعالی در بین افراد است و تمام علائم دو مورد فوق را دارد.

علائم ADHD در طول زمان تغییر می‌کنند و ممکن است براساس شرایط محیطی افزایش یا کاهش یابند.

علائم بیش فعالی چیست؟

علائم بیش فعالی بسته به شرایط سنی، نوع اختلال و شرایط محیطی بروز می‌کنند. برای مثال، برخی از افراد مبتلا علائم کمتری دارند که گهگاه و در موقعیت‌های خاص بروز می‌کنند؛ اما در برخی دیگر اختلال با شکل شدید‌تر و علائم عمده‌تری خود را نشان می‌دهد. همچنین علائم نقص توجه در بزرگسالان با کودکان و نوجوانان تفاوت دارد. در حالت کلی، شایع‌ترین علائم بیش فعالی موارد زیر را شامل می‌شوند:

  • پرحرفی
  • حواس‌پرتی
  • عدم توانایی برای تمرکز
  • ناتوانی در به اتمام رساندن کار‌ها
  • عدم توانایی برای توجه به جزییات
  • عجول بودن
  • اهمال کاری
  • به تعویق انداختن انجام کارها

هیچ کدام از موارد مذکور در اختیار خود فرد نبوده و بالا و پایین بودن بعضی از امواج‌های مغزی چنین مشکلاتی ایجاد می‌کند. 

علائم بیش فعالی در کودکان شامل چه مواردی هستند؟
کودک بیش فعالی با بروز رفتارهای تکانشی مادر خود را کلافه کرده است.

علائم بیش فعالی در کودکان شامل چه مواردی هستند؟

بیش‌فعالی کودکان (ADHD) به فعالیت بیش از حد، ناتوانی در آرام ماندن، و مشکل در تمرکز اشاره دارد. البته در تمام گروه‌های سنی، علائم اختلال باید حداقل شش‌ ماه ادامه داشته باشند و در عملکرد اجتماعی، تحصیلی یا خانوادگی کودک اختلال ایجاد کنند تا بیش فعالی تایید شود. این عوامل موارد زیر را شامل می‌شوند: 

  • بی‌قراری در بیشتر موقعیت‌ها
  •  تکانشگری
  • مشکل در سازماندهی امور درسی و روزمره
  • بی‌توجهی مداوم
  • اصرار به قطع کردن فعالیت‌های دیگران
  • مشکل در انتظار کشیدن
  • ابازی کردن به صورت پر سر و صدا
  • ناتمام رها کردن کارها
  • پیروی نکردن از دستورالعمل‌ها
  • فراموشی در انجام برخی وظایف

کودکان بیش فعال، در بیشتر موقعیت‌ها به آسانی جواسشان پرت شده و تمرکز خود را از دست می‌دهند. برحی از والدین گمان می‌کنند که کودک عمداُ قصد بازیگوشی یا قرار از موقعیت را دارد. در حالی که چنین نیست. 

علائم بیش فعالی در نوجوانان چیست؟ 

نوجوانان بیش فعال، مشکلات عمده‌ای را در زمینه تمزکز، امور تحصیلی و تنظیم رفتارهای تکانه‌ای خود تجربه می‌کنند. بروز علائم بیش فعالی و تغییرات هورمونی بدن، فرد را به یک کلافگی و خستگی روانی سوق می‌دهد. نوجوان با اینکه خودش هم دلیل رفتار‌هایش را نمی‌داند، مجبور است به جامعه و خانواده خود در مورد رفتار‌هایش توضیحاتی بدهد که برایش بسیار سخت است. علائم کلی بیش فعالی نوجوانی شامل موارد زیر هستند:

  • عملکرد ضعیف در مدرسه
  • مشکل در روابط بین فردی
  • مشکلات اجتماعی در جامعه
  • حواس‌پرتی
  • ناتوانی در تمرکز
  • بی‌قراری
  • تحرک زیاد
  • مشکلات خواب
  • اضطراب
  • بی‌نظمی
  • عصبانیت و خشونت (‌گهگاه)

نکته! توجه داشته باشید که رفتارهای تکانشی (Impulsive) و تکانه‌ای (Impulsivity)، دو عامل مهم در اثبات عمدی نبودن رفتار‌های بی‌ملاحظه هستند که متاًسفانه عواقب آن‌ها در نظر گرفته نمی‌شود.

علائم بیش‌ فعالی و نقص توجه در بزرگسالان

علائم بیش‌ فعالی و نقص توجه در بزرگسالان نیز شامل بی‌قراری، ناتوانی در تمرکز و بروز رفتار‌های تکانشی هستند که در سازمان‌دهی امور و روابط بین فردی مشکل ایجاد می‌کنند. سایرعلائم بیش فعالی در بزرگسالان را باهم بررسی می‌کنیم:

  • بی‌نظمی
  • ناتوانی در اولویت‌بندی کار‌ها
  • ناتوانی در مدیریت زمان
  • ناتوانی در تمرکز روی جزییات
  • تصمیم‌گیری عجولانه و بدون فکر
  • علاقه نداشتن به انجام کار‌های زمان‌بر

شمار وسیعی از بزرگسالان بیش فعال، دلیل اصلی این علایم را نمی‌دانند و برای رفع آن نیز تلاش نمی‌کنند. مگر زمانیکه یک مشکل اساسی در زندگی و روابط بین‌فردی آنها ایجاد شود.

چه موقع باید به روان‌پزشک یا روان‌درمانگر مراجعه کنیم؟

اگر خودتان به ADHD مبتلا هستید یا شخص از نزدیکان شما به بیش فعالی دچار است، با ادامه یافتن علائم باید به روانپزشک و یا روان‌شناس مراجعه کنید؛ 

  • هرکدام از علایمی که در مورد بیش فعالی ذکر کردیم، تا شش ماه ادامه داشته باشند؛

  • در چندین موقعیت این علایم بروز کنند؛

  • در امور اجتماعی، تحصیلی و شغلی فرد اختلال ایجاد کنند.     

اما قبل از هر تصمیم باید بدانید تخصص روانشناسی چیست؟ تا بتوانید متخصصی که بیشتر به شما کمک می‌کند را انتخاب کنید.     

تخصص روانشناسی با ارزیابی دقیق و تشخیص اختلال بیش‌فعالی (ADHD) به شناسایی این اختلال کمک می‌کند. همچنین، روانشناسان با ارائه مداخلات رفتاری و درمان‌های شناختی-رفتاری به بهبود علائم و افزایش مهارت‌های تمرکز و خودکنترلی در افراد مبتلا کمک می‌کنند.

مراجعه به روانپزشک برای درمان بیش فعالی و تکانش‌گری

تشخیص اختلال بیش فعالی و نقص توجه چگونه انجام می‌گیرد؟

تشخیص بیش فعالی و نقص توجه با انجام معاینات فیزیکی، معاینات روانپزشکی، انجام مصاحبه بالینی و پرسش‌نامه‌های روان‌شناختی انجام می‌گیرد. تمامی مراحل تخصصی بوده و فقط روان‌پزشک، دکتر روانشناس، مشاور خانواده و عصب‌شناس می‌توانند آن را انجام دهند. تست اختلال نقص توجه بهترین راه برای تشخیص قطعی بیش فعالی است که بعد از مصاحبه بالینی انجام می‌گیرد. برای کسب اطلاعات بیشتر، پیشنهاد می‌کنیم که مطلب تخصص روانشناسی چیست را مطالعه نموده و سپس، برای جلوگیری از هرگونه تشخیص نادرست لطفاً به یک متخصص کاربلد مراجعه کنید. فرایند دقیق تشخیص بیش فعالی را در جدول زیر آورده‌ایم:

نام مرحلهتوضیح کلینکات مهم 
معاینه فیزیکیتشخیص دقیق بیش فعالی و جلوگیری از تشخیص نادرست با بیماری‌های دیگر این مرحله شامل بررسی نقشه مغزی و اسکن مغز است.
انجام مصاحبه بالینیبررسی وضعیت روان‌شناختی فرد توسط روان‌شناس و مرور علائم بیش فعالی انجام تست‌های روان‌شناختی در این مرحله ضروری است. 
جمع‌آوری اطلاعاتکسب آگاهی در خصوص سابقه پزشکی و ژنتیکی فرد برای پی‌بردن به علت ADHDمراجع باید صادقانه به پرسش‌های درمانگر جواب دهد. 

تعداد علائم مورد نیاز برای تشخیص بیش فعالی، از کودکی تا نوجوانی ۶ نشانه بوده و برای بالای ۱۷ سال پنج نشانه است.

پیشگیری اختلال بیش فعالی و نقص توجه

برای پیش‌گیری از بیش فعالی، پیش از هرچیز باید آگاهی کسب کرده و با دکتر روان‌شناس مشورت کنید؛ اما اگر به هر دلیلی امکان مراجعه ندارید، مراحل زیر را در نظر داشته باشید:

  • در دوران بارداری، از نوشیدن الکل و استعمال دخانیات خودداری کنید؛
  • کودک خود را در معرض آلاینده‌ها قرار ندهید؛
  • یک برنامه غذایی سالم برای کودک خود تنظیم کنید؛
  • ساعات استفاده از گوشی موبایل یا تماشای تلویزیون در محدود کنید؛
  • ورزش کنید.

با اینکه ارتباط تماشای تلویزیون و بیش فعالی از نظر علمی ثابت نشده است، اما تحقیقات نشان می‌دهند که ساعات طولانی تماشای تلویزیون بر رشد ۵ سال اول کودک تاثیر دارد.

درمان بیش فعالی و نقص توجه

سبک‌های درمان ای دی اچ دی، در مورد کودکان و بزرگسالان مبتلا تاحدودی مشابه هستند. اما تفاوت‌هایی نیز با یکدیگر دارند. برای مثال، مصرف برخی دارو‌های مورد تایید برای کودکان، برای استفاده افراد بالغ مورد تائید نیستند. اما در حالت کلی، درمان بیش فعالی موارد زیر را به همراه خواهد داشت:

  1. دارو درمانی
  2. جلسات روان‌درمانی و مشاوره (شامل ارائه تکنیک‌های رفتاری)
  3. هردو مورد

برای درمان دارویی بیش فعالی، معمولا سه داروی غیر محرک استراترا (آتوموکستین)، اینتونیو (گوانفیسین) و کاپوای (کلونیداین) تجویز می‌شوند. با این‌حال، در حالت کلی ادعام این سه روش، اغلب مؤثرترین درمان برای بیش فعالی است. چراکه با انجام آن، بسیاری نشانه‌های ADHD از بین خواهد رفت. اما احتمال درمان قطعی، چندان ممکن است. چون مشخص‌شدن روش‌های درمانی مناسب، زمان‌بر است.

عوارض اختلال بیش فعالی و نقص توجه

اختلال بیش فعالی و انواع مختلف آن، گذران زندگی را تاحدودی برای افراد مبتلا دشوار می‌کند.  برای مثال، بیش فعالی احتمال رخ دادن موارد زیر را افزایش می‌دهد:

  • عملکرد ضعیف در مدرسه یا محل کار
  • بیکار شدن
  • مشکل با رعایت قوانین
  • مصرف الکل یا مواد مخدر
  • تصادف مکرر هنگام رانندگی یا وقوع سایر حوادث
  • روابط ناپایدار
  • سلامت جسمانی و روانی ضعیف
  • احساس خود ارزشمندی پایین

این موارد می‌توانند به طور معمول اثرات منفی متعددی بر زندگی روزمره افراد مبتلا به بیش‌فعالی داشته باشند.

بررسی هم‌ابتلایی ADHD با دیگر اختلال‌های مهم

اگر چه ADHD، مشکلات و اختلال‌های روانی دیگری ایجاد نمی‌کند؛ اما ممکن است که اختلال‌های روانشناختی مهم دیگر همراه با ADHD بروز کنند. این هم‌ابتلایی باعث می‌شود که درمان بیش فعالی، چالش‌برانگیز‌تر شود. این اختلال‌ها شامل موارد زیر هستند:

۱. اختلال‌های خُلقی (Mood disorders)

شمار زیادی از از بزرگسالانی که مبتلا به ADHD هستند، هم‌زمان به اختلال‌های افسردگی، اختلال دوقطبی یا اختلال‌های خلقی نیز مبتلا هستند.با اینکه بیش فعالی عامل بروز افسردگی نیست، ولی یک الگوی تکرارشونده در مورد شکست‌خوردن یا ناامیدی، ممکن است افسردگی را تشدید کند.

۲. اختلال‌های اضطرابی (Anxiety disorders)

 انواع مختلف اختلال‌های اضطرابی، اغلب در بزرگسالان مبتلا به اختلال بیش‌فعالی یا نقص توجه نیز رخ می‌دهد. اختلال‌های اضطرابی، نگرانی و اضطراب شدید در افراد ایجاد می‌کنند. از‌این‌رو، ممکن است اختلال‌های اضطرابی هنگام هم ابتلایی با ADHD و چالش‌های خاص آن بدتر شود.

۳. سایر اختلال‌های پزشکی و روان‌شناختی 

بزرگسالان مبتلا به اختلال بیش فعالی یا نقص توجه، در معرض خطر ابتلا به بیشتر اختلال‌های روان‌پزشکی هستند. برای مثال، اختلال‌های شخصیت، اختلال‌ یادگیری اختصاصی، کم‌‌توانی ذهنی (اختلال رشد هوشی)، اختلال طیف درخودماندگی، اختلال انفجاری متناوب و اختلال‌های مصرف مواد از این قبیل اختلال‌ها هستند. همچنین دیگر مشکلات پزشکی که می‌توانند عملکرد مغز، تفکر یا رفتار را تحت تأثیر قرار دهند. مانند تشنج، مشکلات تیروئید، اختلال‌های خواب، مسمومیت سرب، آسیب مغزی یا کاهش قند خون (هیپوگلیسمی) و مصرف داروهای خاص. 

نحوه برخورد با افراد بیش فعال و روش‌های حمایتی

برای برخورد با افراد بیش فعال، بهتر است در ابتدا به گروه سنی آنها توجه کنید. چراکه روش برخورد با یک کودک بیش فعال با یک بزرگسال قطعا متفاوت است. اما در حالت کلی، توجه به نکات زیر هم خالی از لطف نیست:

  • یک برنامه‌ریزی منظم داشته باشید؛
  • منابع آموزشی را مطالعه کنید؛
  • تکنیک‌های مدیریت زمان را به آنان آموزش بدهید؛
  • انرژی کاذب این افراد را درک کنید و کمی صبور باشید؛
  • از اعمال تنبیه‌های فیزیکی و روانی بپرهیزید؛
  • از روش پاداش و حذف پاداش استفاده کنید. (درصورت بروز رفتار درست و نادرست)؛
  • برای فرد مشخص کنید که کدام رفتارهای او، قابل درک و کدام رفتار‌ها قابل درک نیستند؛
  • در تعریف قوانین برای افراد مبتلا منعطف باشید و موارد مهم را سازمان‌دهی کنید؛
  • حس خشم خود را در مقابل این افراد، تا حد امکان مدیریت کنید؛
  • مشاوره و تراپی را فراموش نکنید؛
  • در گروه‌های حمایتی شرکت کنید؛
  • به خود مسلط باشید.

برای مدیریت ADHD، برای حمایت از افراد مبتلا به ADHD و برای اینکه در این مسیر موفق عمل کنید، درباره این‌که متخصص روانپزشک کیست و روان‌شناس چه کاری انجام می‌دهد، تحقیق کنید و سپس برای دریافت مشاوره از پزشک و درمان‌گر تصمیم بگیرید.

مزایا و فواید بیش فعالی

تاثیر بیش فعالی بر زندگی افراد، فقط ابعاد منفی آن نیست؛ با اینکه بیش فعالی یا ای دی اچ دی، توانایی تمرکز و  مدیریت رفتار افراد را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد، اما طبق استناد به یک سری تحقیق‌ها، افراد مبتلا به اختلال بیش فعالی و نقص توجه یک سری مزایایی هم دارند. برای مثال:

  • این افراد اغلب پرانرژی هستند؛
  • آنها اغلب بااستعداد، خلاق و مبتکر هستند؛
  • در صورت اراده و تلاش، می‌توانند متمرکز شوند.
  • بسیار باهوش هستند و می‌توانند در کار خود به اوج موفقیت برسند.

بیش فعالی، به عنوان یک اختلال، نه تنها ابعاد منفی دارد بلکه به طور معنوی نیز تاثیرات مثبتی دارد. افراد مبتلا به بیش فعالی اغلب دارای انرژی فراوان، خلاقیت بالا و توانایی برجسته‌ای در حل مسائل پیچیده هستند.

خلاق و مبتکر از مزایای بیش فعالی

جالب است بدانید که مایکل فلیپس شناگر معروف آمریکایی، آدام لوین خواننده و نوازنده، ریچارد برانسون کارآفرین موفق، تری پنینگتون مجری تلویزیون، تیم هوارد بازیکن فوتبال و بسیاری از افراد معروف دیگر، مبتلا به اختلال بیش فعالی هستند؛ اما توانستند این اختلال را به یک مزیت تبدیل کنند و مزایای آنرا در جهت رسیدن به موفقیت خود به‌کار ببرند. پس اگر نشانه‌های اولیه بیش فعالی را در خود یا فرزندتان می‌بینید، نگران نباشید؛ بلکه سعی کنید این اختلال را به مزیت و موفقیت تبدیل کنید.

منابع:

additudema.com

mayoclinic.org

سوالات متداول بیش فعالی

خیر؛‌ درمان کاملی برای بیش فعالی وجود ندارد؛ راه‌های درمانی بیشتر یک سبک کنترل و پیش‌گیرانه برای مبتلایان است. احتمال دارد در صورت قطع‌ دارو‌ها، علائم بازهم خود را نشان دهند.

بله؛ شواهد و تحقیق‌های مختلف نشان می‌دهند که بیش فعالی یک اختلال ژنتیکی است. بیشتر والدین مبتلا، حداقل یک فرزند مبتلا به‌دنیا می‌آورند.

بله؛ احتمال ابتلای دختران و زنان به بیش فعالی بیشتر از مردان است.

محتوای این مقاله صرفا برای افزایش اطلاعات عمومی شماست و به منزله تجویز پزشکی نیست.
ممکن است شما دوست داشته باشید
5 نظرات
  1. رها می گوید

    سلام ،منم دقیقا این علایم رو دارم،واخرین متلکی ک درین زمینه شنیدم این بود ک بهم گفتن آبرو هرچی بچه درسخون و باهوش روبردم،چون توی سن۳۵ سالگی تو نقطه ی صفر زندگیم

  2. محمد می گوید

    سلام من علائم زیرو دارم
    وول خوردن مثلا موقع نشستن پاهارو تکون میدم
    همش وسط خونه راه میرم
    حواس‌پرتی و فراموشکاری
    مشکل در برنامه ریزی
    وسط حرف دیگران پریدن
    عدم تمرکز
    بعضی وقتا انرژیم زیاد میشه و دستامو غیر طبیعی تکون میدم یا میدوم
    پر حرفی
    لکنت در حرف زدن
    مهارتهای اجتماعی کم

    فک کنم adhd هست میشه جواب بدید ممنون میشم

    1. مشاور سلامتی می گوید

      سلام بايد معاينه شيد
      ADHD سه تا ويژگي داره
      عدن تكركز
      رفتارهاي تكانه اي
      بي قراري
      بايد

      برای معاینه کامل و تجویز دارو، به صورت حضوری به روانپزشک مراجعه کنید.

  3. حسین می گوید

    با سلام ایا این بیماری در بزرکسالان بالای ۴۰ سال با دارو و روانشناسی درمان میشود .من که چهل سال عمرم گذشت اصلا نفهمیدم چی شد.

    1. مشاور سلامتی می گوید

      سلام
      بله تا حدودی کنترل میشود و سبب بهبود عملکرد میشود

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دریافت نوبت آنلاین - دکتر‌دکتر