همه چیز در مورد اختلال دوقطبی؛ انواع، علائم و درمان ها

هرآنچه درخصوص اختلال دو قطبی باید بدانید

اختلال دوقطبی یک وضعیت سلامت روان است که با تغییرات شدید خلق و خو مشخص می شود. علائم کلیدی این بیماری عبارتند از:

  • دوره های شیدایی، یا خلق و خوی بسیار بالا
  • دوره های افسردگی، یا خلق و خوی ضعیف

اصطلاحات قدیمی برای اختلال دوقطبی شامل افسردگی، شیدایی و بیماری دوقطبی است. اختلال دوقطبی یک بیماری نادر نیست. در واقع، موسسه ملی سلامت روان می گوید که ۲.۸ درصد از بزرگسالان دارای تشخیص اختلال دوقطبی هستند. اگرچه اختلال دوقطبی درمان ندارد ولی درمان‌های مؤثر بسیاری در دسترس هستند. این گزینه‌های درمانی می‌توانند به شما کمک کنند تا مدیریت دوره‌های خلقی را یاد بگیرید، که همین امر می‌تواند نه تنها علائم، بلکه کیفیت کلی زندگی شما را نیز بهبود بخشد.

انواع اختلال دوقطبی

سه نوع اصلی اختلال دوقطبی وجود دارد: دوقطبی I، دوقطبی II و سیکلوتیمیا.

دوقطبی I (نوع۱)

دوقطبی I با ظهور حداقل یک دوره شیدایی تعریف می شود. ممکن است دوره‌های هیپومانیک را تجربه کنید که شدت آن‌ها کمتر از دوره‌های شیدایی است، یا دوره‌های افسردگی اساسی قبل و بعد از دوره شیدایی داشته باشید. این نوع اختلال دوقطبی افراد را از هر جنس به طور یکسان تحت تاثیر قرار می دهد.

دوقطبی II (نوع دو)

افراد مبتلا به دوقطبی II یک دوره افسردگی اساسی را تجربه می کنند که حداقل ۲ هفته طول می کشد. آنها همچنین حداقل ۱ دوره هیپومانیک دارند که حدود ۴ روز طول می کشد. این نوع اختلال دوقطبی ممکن است در زنان شایع تر باشد.

سیکلوتیمیا

افراد مبتلا به سیکلوتیمیا دوره های هیپومانیا و افسردگی دارند. این دوره‌ها شامل علائمی هستند که کوتاه‌تر و شدیدتر از شیدایی و افسردگی ناشی از اختلال دوقطبی I یا دوقطبی II هستند. اکثر افراد مبتلا به این عارضه تنها به مدت ۱ یا ۲ ماه هیچ علامت خلقی را تجربه نمی کنند.

پزشک می تواند در مورد نوع اختلال دوقطبی در هنگام تشخیص خود بیشتر توضیح دهد. برخی از افراد علائم خلقی مشخصی را تجربه می کنند که شبیه به این سه نوع هستند اما کاملاً همسو نیستند. اگر این مورد برای فردی صادق باشد، ممکن است بیماری های زیر تشخیص داده شود:

  • سایر اختلالات دوقطبی و مرتبط با آن
  • اختلالات دوقطبی نامشخص و مرتبط

علائم اختلال دوقطبی

برای تشخیص اختلال دوقطبی، باید حداقل یک دوره شیدایی یا هیپومانیا را تجربه کنید. این هر دو شامل احساسات هیجانی، تکانشگری و انرژی زیاد است، اما هیپومانیا شدیدتر از شیدایی در نظر گرفته می شود. علائم شیدایی می تواند بر زندگی روزمره تأثیر بگذارد و منجر به مشکلاتی در محل کار یا خانه شود. علائم هیپومانیا معمولاً اینطور نیست.

برخی از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نیز دوره های افسردگی اساسی یا خلق و خوی “پایین” را تجربه می کنند. این سه علامت اصلی شامل شیدایی، هیپومانیا و افسردگی، ویژگی های اصلی اختلال دوقطبی هستند. انواع مختلف اختلال دوقطبی شامل ترکیبات متفاوتی از این علائم است.

علائم دوقطبی I (نوع ۱)

تشخیص اختلال دوقطبی I به موارد زیر نیاز دارد:

  • حداقل ۱ دوره شیدایی که حداقل ۱ هفته طول بکشد
  • علائمی که بر عملکرد روزانه تأثیر می گذارد
  • علائمی که به سایر بیماری های پزشکی یا روانی یا مصرف مواد مربوط نمی شود

همچنین ممکن است علائم روان پریشی یا شیدایی و افسردگی (که به عنوان ویژگی های مختلط شناخته می شود) را تجربه کنید. این علائم می تواند تأثیر بیشتری بر زندگی شما داشته باشد. اگر آنها را دارید، ارزش آن را دارد که در اسرع وقت با پزشک تماس بگیرید. در حالی که برای دریافت تشخیص دوقطبی I نیازی به تجربه اپیزودهای هیپومانیا یا افسردگی ندارید، اما بسیاری از افراد مبتلا به دوقطبی I این علائم را گزارش می کنند.

علائم دوقطبی II (نوع دو)

تشخیص دوقطبی II نیازمند موارد زیر است:

  • حداقل ۱ دوره هیپومانیا که ۴ روز یا بیشتر طول بکشد و شامل سه علامت یا بیشتر علائم هیپومانیا باشد.
  • تغییرات مربوط به هیپومانیا در خلق و خوی و عملکرد معمولی که دیگران هم می توانند متوجه آن شوند، اگرچه ممکن است لزوماً بر زندگی روزمره تأثیر نگذارند.
  • حداقل ۱ دوره افسردگی اساسی که ۲ هفته یا بیشتر طول بکشد.
  • حداقل ۱ دوره از افسردگی اساسی، شامل ۵ علامت یا بیشترعلائم کلیدی افسردگی که تأثیر قابل توجهی بر زندگی روزمره دارد.
  • علائمی که به سایر بیماری های پزشکی یا روانی یا مصرف مواد مربوط نمی شود.

دوقطبی II همچنین می تواند شامل علائم روان پریشی، اما فقط در طول یک دوره افسردگی باشد. همچنین ممکن است اپیزودهای خلقی مختلط را تجربه کنید، به این معنی که علائم افسردگی و هیپومانیا را همزمان خواهید داشت. با این حال، با دوقطبی II، شیدایی را تجربه نخواهید کرد. اگر یک دوره شیدایی دارید، تشخیص دوقطبی I دریافت خواهید کرد.

علائم سیکلوتیمیا

تشخیص سیکلوتیمیا به موارد زیر نیاز دارد:

  • دوره های علائم هیپومانیک و دوره های علائم افسردگی، خاموش و روشن، برای بیش از ۲ سال یا بیشتر (۱ سال برای کودکان و نوجوانان)
  • علائمی که هرگز معیارهای کامل یک دوره هیپومانیا یا افسردگی را ندارند
  • علائمی که حداقل برای نیمی از ۲ سال وجود داشته باشد و هرگز بیش از ۲ ماه در یک زمان وجود نداشته باشد.
  • علائمی که باعث ناراحتی قابل توجهی می شود و زندگی روزمره را تحت تأثیر قرار می دهد
  • علائم نوسان خلقی مشخصه سیکلوتیمیا است. این علائم ممکن است کمتر از علائم دوقطبی I یا II باشد. با این حال، آنها تمایل بیشتری به ماندگاری دارند، بنابراین معمولا مدت زمان کمتری علائم را تجربه نمی کنید.

هیپومانیا ممکن است تاثیر زیادی بر زندگی روزمره نداشته باشد. از سوی دیگر، حتی اگر علائم شما واجد شرایط یک دوره افسردگی اساسی نباشد، افسردگی اغلب منجر به پریشانی جدی‌تر می‌شود و بر عملکرد روزانه تأثیر می‌گذارد. اگر علائم کافی برای داشتن معیارهای یک دوره هیپومانیک یا افسردگی را تجربه کنید، بسته به علائم، تشخیص بیماری شما احتمالا به نوع دیگری از اختلال دوقطبی یا افسردگی اساسی تغییر می کند.

شیدایی و هیپومانیا

یک دوره شیدایی اغلب شامل یک هیجان عاطفی است. ممکن است احساس هیجان و سرخوشی و انرژی زیاد داشته باشید. همچنین ممکن است احساس پرش داشته باشید یا متوجه شوید که افکارتان سرعت گرفته است.

برخی از افراد توهم و سایر علائم روان پریشی را نیز تجربه می کنند. طی دوره شیدایی، اغلب به این دلیل که احساس می کنید شکست ناپذیر یا غیر قابل دست یابی شده اید، رفتارهایتان بیش از حد معمول تکانشی است. نمونه های رایج این نوع رفتار عبارتند از:

  • داشتن رابطه جنسی بدون استفاده از وسایل پیشگیری
  • استفاده از الکل و مواد مخدر یا استفاده بیش از حد معمول داشتن
  • ولخرجی کردن

اما تکانشگری و ریسک‌پذیری می‌تواند به طرق دیگر نیز خود را نشان دهد. شاید:

  • به طور ناگهانی کار خودرا ترک کنید
  • بدون اینکه به کسی بگویید یک باره خودتان به یک سفر جاده ای بروید
  • یک سرمایه گذاری بزرگ از روی هوس انجام دهید
  • خیلی سریعتر از حد معمول رانندگی کنید، خیلی بالاتر از حد مجاز
  • در ورزش هایی شرکت کنید که معمولاً به آن فکر نمی کنید

هیپومانیا، که عموماً با اختلال دوقطبی II همراه است، شامل بسیاری از علائم مشابه است، هرچند که شدت کمتری دارند. بر خلاف شیدایی، هیپومانیا اغلب به مشکل در محل کار یا مدرسه یا در روابط منجر نمی شود. دوره های هیپومانیا شامل روان پریشی نمی شود و معمولاً به اندازه دوره های شیدایی طول نمی کشند.

با هیپومانیا، ممکن است احساس کنید بسیار سازنده و پرانرژی هستید، اما متوجه تغییرات دیگری در خلق و خوی خود نشوید. افرادی که شما را به خوبی نمی شناسند نیز ممکن است متوجه این تغییرات نشوند. با این حال، افراد نزدیک به شما معمولاً تغییرات خلق و خوی و سطوح انرژی شما را بررسی می کنند.

هرآنچه درخصوص اختلال دو قطبی باید بدانید

دوره های افسردگی اساسی

در دوره های افسردگی تغییر در خلق و خو می تواند شما را بی حال، بی انگیزه و غمگین کند. دوره‌های افسردگی اساسی مرتبط با اختلال دوقطبی حداقل پنج مورد از علائم زیر را شامل می‌شود:

  • خلق و خوی ضعیف دائمی که با غم و اندوه عمیق، ناامیدی یا احساس پوچی مشخص می شود
  • از دست دادن انرژی
  • احساس کندتر از حد معمول بودن یا بی قراری مداوم
  • عدم علاقه به فعالیت هایی که زمانی از آنها لذت می بردید
  • دوره های خواب خیلی کم یا زیاد
  • احساس گناه یا بی ارزشی
  • مشکل در تمرکز و تصمیم گیری
  • افکار راجع به مرگ، مردن یا خودکشی داشتن
  • تغییر در اشتها یا وزن

اگرچه بسیاری از افراد این دوره ها را از سر می گذرانند، اما همه مبتلایان به اختلال دوقطبی، دوره های افسردگی اساسی را تجربه نمی کنند. بسته به نوع اختلال دوقطبی، ممکن است همه ی پنج علامت کامل که برای یک دوره افسردگی اساسی لازم است را نداشته باشید و تنها چند علامت افسردگی را تجربه کنید.

همچنین شایان ذکر است که گاهی اوقات، سرخوشی شیدایی می تواند لذت بخش باشد. هنگامی که درمان شیدایی را دریافت می کنید، خلق و خوی بدون علامتی که تجربه می کنید ممکن است بیشتر شبیه تغییر به حالت خلق و خوی پایین یا یک دوره افسردگی باشد و حالت خلقی معمولی را احساس نکنید.

در حالی که اختلال دوقطبی می تواند باعث افسردگی شود، اختلال دوقطبی و افسردگی یک تفاوت عمده دارند. با اختلال دوقطبی، ممکن است حالت های خلقی «بالا» و «پایین» داشته باشید. اما همراه با افسردگی، خلق و خو و احساسات شما ممکن است تا زمانی که تحت درمان قرار نگیرید، در حالت “پایین” باقی بمانند.

علائم اختلال دوقطبی در زنان در مقابل مردان

مردان و زنان تقریباً به تعداد مساوی به اختلال دوقطبی مبتلا می شوند. با این حال، علائم اصلی این اختلال ممکن است، بسته به جنسیت فرد متفاوت باشد. در زنان اختلال دوقطبی معمولاً در اواخر زندگی، اغلب در دهه ۲۰ یا ۳۰ سالگی، تشخیص داده می شوند.

در برخی موارد، ممکن است ابتدا در دوران بارداری یا پس از زایمان متوجه علائم شوند. همچنین احتمال تشخیص دوقطبی II در آنها بیشتر از دوقطبی I است. علاوه بر این، زنان مبتلا به اختلال دوقطبی دارای علائم زیر هستند:

  • دوره های خفیف تر شیدایی
  • اپیزودهای افسردگی بیشتر از دوره های شیدایی
  • ۴  دوره یا بیشتر، دوره شیدایی و افسردگی در یک سال
  • شرایط همزمان بیشتر

همچنین ممکن است زنان مبتلا به اختلال دوقطبی بیشتر اوقات عود بیماری را تجربه کنند، که تا حدی به دلیل تغییرات هورمونی مربوط به قاعدگی، بارداری و یائسگی است. از نظر اختلال دوقطبی، عود به معنای داشتن یک دوره خلقی پس از مدتی نداشتن آن است.

از سوی دیگر، مردان مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است شرایط زیر را داشته باشند:

  • بیماری زودتر در زندگی شان تشخیص داده شود
  • دوره‌ها به‌ویژه دوره‌های شیدایی کمتر اما شدیدتر، را تجربه کننند
  • احتمال ابتلا به اختلال مصرف مواد نیز آن ها بیشتر است
  • در طول دوره های شیدایی پرخاشگری بیشتری نشان می دهد

اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان

تشخیص اختلال دوقطبی در کودکان ، عمدتاً به این دلیل که کودکان همیشه علائم اختلال دوقطبی را مانند بزرگسالان نشان نمی دهند، بحث برانگیز است. خلق و خوی و رفتار آنها نیز ممکن است از استانداردهایی که پزشکان برای تشخیص این اختلال در بزرگسالان استفاده می کنند پیروی نکند. بسیاری از علائم اختلال دوقطبی که در کودکان رخ می‌دهد با علائم سایر بیماری‌هایی که معمولاً در کودکان رخ می‌دهد، مانند اختلال بیش‌فعالی نقص توجه (ADHD) همپوشانی دارند.

با این حال، در چند دهه اخیر، پزشکان و متخصصان سلامت روان به این وضعیت در کودکان پی برده اند. تشخیص می تواند به درمان کودکان کمک کند، اما رسیدن به تشخیص ممکن است چندین هفته یا ماه طول بکشد. از یک متخصص در درمان کودکان مبتلا به بیماری های روانی کمک بخواهید.

کودکان مانند بزرگسالان مبتلا به اختلال دوقطبی، تغییرات خلقی شدید را تجربه می کنند. آنها می توانند بسیار شاد به نظر برسند و نشانه هایی از رفتار هیجان انگیز از خود نشان دهند یا بسیار گریان، کم تحرک و عصبانی به نظر برسند. همه کودکان تغییرات خلقی را تجربه می کنند، اما اختلال دوقطبی باعث ایجاد علائم خلقی مشخص و قابل توجه می شود. این تغییرات خلقی معمولاً شدیدتر از تغییرات معمولی در خلق و خوی کودک است.

علائم شیدایی در کودکان

علائم شیدایی در کودکان می تواند شامل موارد زیر باشد: رفتار بسیار احمقانه و احساس خوشحالی بیش از حد صحبت کردن سریع و تغییر سریع موضوعات مشکل در تمرکز یا تمرکز انجام کارهای پرخطر یا آزمایش رفتارهای مخاطره آمیز داشتن خلق و خوی بسیار کوتاه که به سرعت منجر به طغیان خشم می شود داشتن مشکل در خواب و عدم احساس خستگی پس از کم خوابی

علائم افسردگی در کودکان

دراختلال دوقطبی، علائم دوره های افسردگی در کودکان می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • با بی حوصلگی پرسه زدن، بسیار غمگین رفتار کردن، یا گریه مکرر
  • زیاد یا کم خوابیدن
  • داشتن انرژی کم برای فعالیت های معمول یا نشان ندادن هیچ علاقه ای به چیزی
  • شکایت از بدحال بودن، از جمله سردردهای مکرر یا معده درد
  • احساس بی ارزشی یا گناه
  • خوردن خیلی کم یا زیاد
  • افکار مرگ یا خودکشی

سایر تشخیص های احتمالی در کودکان

برخی از مسائل رفتاری که در کودک خود مشاهده می کنید می تواند نشان دهنده سایر شرایط سلامت روان مانند ADHD یا افسردگی باشد. همچنین ممکن است کودکان مبتلا به اختلال دوقطبی با شرایط دیگری باشند. پزشک می تواند با یادداشت و ردیابی رفتارهای کودک تشخیص درست را پیدا کند. تشخیص صحیح می تواند نقش مهمی در یافتن موثرترین درمان برای کودک داشته باشد. درمان تفاوت بزرگی برای علائم کودک ایجاد می کند، بدون اینکه به کیفیت زندگی او صدمه بزند.

علائم اختلال دوقطبی در نوجوانان

تغییر هورمون ها، به علاوه تغییرات زندگی که به طور طبیعی با بلوغ اتفاق می افتد، گاهی اوقات باعث می شود نوجوانان بسیار احساساتی به نظر برسند. با این حال، تغییرات شدید یا نوسان سریع در خلق و خو ممکن است نشان دهنده یک بیماری جدی تر مانند اختلال دوقطبی باشد.

تشخیص اختلال دوقطبی بیشتر در اواخر نوجوانی و اوایل بزرگسالی رایج است. علائم شایع شیدایی در نوجوانان عبارتند از:

  • خیلی خوشحال بودن
  • کنش نمایی یا بدرفتاری
  • شرکت در رفتارهای پرخطر، مانند مصرف مواد
  • بیشتر از حد معمول به رابطه جنسی فکر کردن
  • بیش از حد فعالیت جنسی داشتن
  • مشکل خواب، بدون علائم خستگی
  • زود عصبانی شدن
  • مشکل در تمرکز کردن یا حواس پرت شدن

علائم رایج یک دوره افسردگی عبارتند از:

  • زیاد یا کم خوابیدن
  • خوردن زیاد یا کم
  • احساس غمگینی و هیجان کم نشان دادن
  • کناره گیری از فعالیت ها و جمع دوستان
  • فکر کردن یا صحبت کردن در مورد مرگ و خودکشی

به خاطر داشته باشید که بسیاری از این علائم، مانند امتحان کردن مواد و فکر کردن در مورد رابطه جنسی، رفتارهای غیر معمول نوجوانان نیستند. اما اگر به نظر می رسد که آنها بخشی از خلق و خوی نوجوان هستند یا شروع به تأثیرگذاری بر زندگی روزمره آنها می کنند، می توانند نشانه ای از اختلال دوقطبی یا بیماری دیگری باشند.

درمان اختلال دوقطبی

چندین روش درمانی می تواند به شما در مدیریت علائم اختلال دوقطبی کمک کند. این روش ها شامل داروها، مشاوره و تغییر سبک زندگی است. برخی از درمان های طبیعی نیز می توانند فوایدی داشته باشند.

داروها

داروهای توصیه شده ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تثبیت کننده های خلق و خو، مانند لیتیوم
  • داروهای ضد روان پریشی، مانند اولانزاپین
  •  داروهای ضد افسردگی-ضد روان پریشی، مانند فلوکستین-اولانزاپین
  •  بنزودیازپین ها، نوعی داروی ضد اضطراب که برای درمان کوتاه مدت استفاده می شود

روان درمانی

رویکردهای درمانی توصیه شده ممکن است شامل موارد زیر باشد:

درمان شناختی رفتاری

درمان شناختی رفتاری (CBT) نوعی از گفتار درمانی است که به شما کمک می کند تا افکار غیر مفید را شناسایی کرده و به آنها رسیدگی کنید و الگوهای رفتاری ناخواسته را تغییر دهید.این درمان فضای امنی را برای بحث در مورد راه های مدیریت علائم ارائه می دهد. درمانگر می‌تواند با موارد زیر درمان را ارائه دهد:

  • درک الگوهای فکری
  • قالب بندی مجدد احساسات ناراحت کننده
  • یادگیری و تمرین راهبردهای مقابله ای مفیدتر

نکاتی را در مورد یافتن درمانگر مناسب دریافت کنید.

آموزش روانی

آموزش روانی یک رویکرد درمانی است که کمک می کند تا در مورد بیماری و درمان آن بیاموزید. این دانش می‌تواند به شما و افراد حامی در زندگیتان کمک کند تا علائم اولیه خلق و خو را بشناسید و آنها را به طور مؤثرتری مدیریت کنید.

ریتم درمانی تعاملی و اجتماعی

ریتم درمانی تعاملی و اجتماعی بر تنظیم عادات روزانه مانند خواب، غذا خوردن و ورزش تمرکز دارد. متعادل کردن این اصول روزمره می تواند منجر به اپیزودهای خلقی کمتر و علائم کمتر شود.

گزینه های دیگر

روش های دیگری که می توانند به کاهش علائم کمک کنند عبارتند از:

  • الکتروشوک درمانی
  • داروهای خواب
  • مکمل ها
  • طب سوزنی

هرآنچه درخصوص اختلال دو قطبی باید بدانید

درمان های طبیعی برای اختلال دوقطبی

برخی از داروهای طبیعی نیز ممکن است به علائم اختلال دوقطبی کمک کنند. با این حال، قبل از امتحان این درمان ها با پزشک یا روانپزشک خود مشورت کنید. در برخی موارد، ممکن است با هر دارویی که مصرف می کنید تداخل داشته باشند. گیاهان دارویی و مکمل های زیر می توانند به تثبیت خلق و خو و کاهش علائم اختلال دوقطبی کمک کنند:

  • امگا ۳. برخی از تحقیقات سال ۲۰۱۶ نشان می دهد که مصرف مکمل امگا ۳ می تواند به علائم دوقطبی I کمک کند. یک مطالعه معتبر در سال ۲۰۱۲ نشان داد که این به ویژه برای علائم افسردگی مفید است.
  • رودیولا روزا. یک بررسی در سال ۲۰۱۳ نشان می دهد که این گیاه ممکن است به افسردگی متوسط ​​کمک کند، بنابراین می تواند به درمان افسردگی مرتبط با اختلال دوقطبی نیز کمک کند.
  •  اس-آدنوزیل متیونین (SAMe). SAMe یک مکمل اسید آمینه است که می تواند به کاهش علائم افسردگی اساسی و سایر اختلالات خلقی کمک کند.

عوامل خطر ابتلاء به اختلال دوقطبی

اختلال دوقطبی یک وضعیت سلامت روان نسبتاً رایج است، اما کارشناسان هنوز متوجه نشده اند که چرا برخی از افراد به این بیماری مبتلا می شوند. برخی از علل بالقوه اختلال دوقطبی عبارتند از:

ژنتیک

اگر والدین یا خواهر یا برادر شما مبتلا به اختلال دوقطبی هستند، احتمال ابتلا به این بیماری در شما بیشتر است. با این حال، به خاطر داشته باشید که اکثر افرادی که سابقه اختلال دوقطبی در خانواده خود دارند، به آن مبتلا نمی شوند.

مغز

ممکن است ساختار مغز بر خطر ابتلا به اختلال دوقطبی تأثیر بگذارد. بی نظمی در شیمی مغز، یا ساختار و عملکرد مغز، ممکن است این خطر را افزایش دهد.

فاکتورهای محیطی

فقط آنچه در بدن اتفاق می افتد بر شانس ابتلا به اختلال دوقطبی تأثیر نمی گذارد. عوامل بیرونی نیز می توانند نقش داشته باشند. این عوامل ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • استرس شدید
  • تجربیات آسیب زا
  • بیماری جسمی

آیا اختلال دوقطبی ارثی است؟

یک بررسی در سال ۲۰۱۴ نشان می دهد که ژنتیک می تواند نقش مهمی در ایجاد اختلال دوقطبی، به ویژه در میان بستگان نزدیک داشته باشد. بر اساس یک مطالعه کوچک در سال ۲۰۱۶، اگر والدین یا خواهر و برادری با این بیماری دارید، خطر ابتلا به آن حدود ۱۰ برابر بیشتر است. با این حال، داشتن سابقه خانوادگی اختلال دوقطبی به این معنا نیست که شما لزوماً به آن مبتلا خواهید شد، و همچنان می‌توانید بدون داشتن سابقه خانوادگی نیز اختلال دوقطبی داشته باشید.

آیا می توان از اختلال دوقطبی جلوگیری کرد؟

هنگامی که شروع به تجربه اپیزودهای خلقی کردید، می توانید اقداماتی را برای کمک به کاهش شدت آن دوره ها و کاهش احتمال تجربه اپیزودهای خلقی اضافی انجام دهید. اما نمی توانید به طور کامل از بروز اپیزودهای خلقی یا از ایجاد شرایط در وهله اول جلوگیری کنید. تحقیقات آینده ممکن است اطلاعات بیشتری در مورد علل خاص اختلال دوقطبی نشان دهد و به محققان بینش بیشتری در مورد راه‌های بالقوه پیشگیری از این بیماری بدهد.

شرایط همزمان مشترک

برخی از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی، سایر بیماری های روانی را نیز دارند. یک بررسی تحقیقاتی در سال ۲۰۱۹ نشان می دهد که اختلالات اضطرابی از شایع ترین آنها هستند. سایر شرایطی که ممکن است در کنار اختلال دوقطبی رخ دهد عبارتند از:

  • ختلالات مصرف مواد
  • اختلالات اشتها
  • فوبیای خاص
  • بیش فعالی

علائم این شرایط ممکن است بسته به حالت خلقی فرد شدیدتر ظاهر شوند. به عنوان مثال، اضطراب بیشتر با افسردگی اتفاق می افتد، در حالی که مصرف مواد ممکن است همراه با شیدایی بیشتر باشد. اگر اختلال دوقطبی دارید، می توانید شانس بیشتری برای ابتلا به برخی بیماری‌های خاص از جمله  موارد زیر داشته باشید:

نکاتی برای پیشگیری و حمایت از اختلال دوقطبی

اگر متوجه علائم اختلال دوقطبی شده اید، اولین قدم خوب این است که در اسرع وقت با پزشک یا درمانگر تماس بگیرید. به طور مشابه، اگر دوست یا عزیزی دارید که دارای علائم است، آنها را تشویق کنید تا در اسرع وقت با یک درمانگر ارتباط برقرار کنند. همچنین از آن ها حمایت کنید.

همیشه افکار و رفتارهای خودکشی را جدی بگیرید

ممکن است در طول یک دوره افسردگی یا یک دوره خلقی مختلط، افکار خودکشی داشته باشید. فقط به یاد داشته باشید که شما تنها نیستید و می توانید کمک بگیرید.

اگر فکر می کنید فردی در معرض خطر فوری آسیب رساندن به خود یا شخص دیگری است:

  • اگر می توانید با آنها بمانید. اگر نه، برای کمک و پشتیبانی تماس بگیرید.
  • هر گونه اسلحه، چاقو، دارو یا چیز دیگری که ممکن است باعث آسیب شود را بردارید.
  • گوش کنید، اما قضاوت نکنید، بحث نکنید، تهدید نکنید و فریاد نزنید.

زندگی با اختلال دوقطبی

درمان می تواند به شما در مدیریت اپیزودهای خلقی و مقابله با علائمی که ایجاد می کنند، کمک کند. ایجاد یک تیم مراقبتی می تواند به شما کمک کند تا بهترین نتیجه را از درمان ببرید. تیم شامل موارد زیر است:

  • پزشک اصلی
  • روانپزشکی که داروها را مدیریت می کند
  • درمانگر یا مشاوری که گفتار درمانی را ارائه می دهد
  • سایر متخصصان مانند متخصص خواب، طب سوزنی، یا ماساژ درمانگر
  • یک گروه حمایت کننده از اختلال دوقطبی، یا جامعه ای از افراد دیگری که نیز با اختلال دوقطبی زندگی می کنند

ممکن است لازم باشد قبل از یافتن درمانی که منجر به بهبود می شود، چند درمان را امتحان کنید. برخی از داروها فقط برای برخی افراد خوب عمل می کنند. در همین راستا، برخی افراد CBT را بسیار مفید می دانند، در حالی که برخی دیگر ممکن است بهبود کمی ببینند. همیشه بهترین کار این است که با تیم مراقبت خود در مورد اینکه چه چیزی موثر است و چه چیزی جواب نمی دهد صحبت کنید.

اگر موردی وجود دارد که کمکی نمی کند یا باعث می شود احساس بدتری داشته باشید، از اطلاع دادن به آنها خودداری کنید. سلامت روان شما مهم است و تیم مراقبتی باید در یافتن مفیدترین رویکرد از بیمار حمایت کند. به خاطر داشته باشید که اختلال دوقطبی، مانند هر بیماری روانی دیگر، انتخاب شما نبوده است. این بیماری ناشی از کاری نیست که شما انجام داده یا انجام نداده اید. بسیار معمول است که در طول درمان احساس ناامیدی کنید. سعی کنید هنگام کشف رویکردهای جدید صبور باشید و با مهربانی با خود رفتار کنید.

اختلال دوقطبی و روابط

اختلال دوقطبی می تواند بر هر یک از روابط انسان ها تأثیر بگذارد. اما این تأثیرات ممکن است به وضوح در نزدیکترین روابط مانند روابط با اعضای خانواده و شریک عاطفی ظاهر شود. وقتی نوبت به مدیریت یک رابطه در حین زندگی با اختلال دوقطبی می رسد، صداقت همیشه می تواند کمک کننده باشد. داشتن صراحت در مورد وضعیت خود می تواند به شریک زندگی شما کمک کند تا علائمتان را بهتر درک کند و بیندیشد که چگونه می تواند  از شما حمایت کند.

ممکن است در نظر داشته باشید که با برخی جزئیات اساسی از جمله موارد زیر شروع کنید:

  • چه مدت است که این شرایط را دارید
  • معمولا چگونه دوره های افسردگی بر شما تأثیر می گذارد
  • دوره های شیدایی چگونه روی شما تأثیر می گذارد
  • رویکرد درمانی از جمله درمان، دارو، و راهبردهای مقابله ای
  • هر کاری که می تواند کمک کننده باشد

نتیجه گیری

اختلال دوقطبی یک بیماری مادام العمر است، اما این بدان معنا نیست که زندگی فرد را کاملاً مختل کند. در حالی که زندگی با اختلال دوقطبی قطعاً چالش‌هایی را ایجاد می‌کند، پایبندی به برنامه درمانی، تمرین منظم خودمراقبتی و تکیه بر سیستم پشتیبانی می‌تواند بهبود فرد بیمار را افزایش داده و علائم را به حداقل برساند. آموزش خود و عزیزانتان در مورد این بیماری نیز می تواند فواید زیادی داشته باشد.

منبع : healthline

محتوای این مقاله صرفا برای افزایش اطلاعات عمومی شماست و به منزله تجویز پزشکی نیست.
در همین خصوص بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

گفتگو
جدیدترین‌ها
آیا درمان افسردگی با طب سوزنی امکان‌پذیر است؟
آیا درمان افسردگی با طب سوزنی امکان‌پذیر است؟
حدود ۳۰۰۰ سال است که پزشکان طب سنتی چین، از طب سوزنی...
آیا واکسن اچ‌پی‌وی به برنامه واکسیناسیون ملی وارد می‌شود؟ HPV برای چه کسانی است؟
آیا واکسن اچ‌پی‌وی به برنامه واکسیناسیون ملی وارد می‌شود؟ HPV برای چه کسانی است؟
بر اساس بیانات رئیس اداره مدیریت سرطان وزارت بهداشت، با توجه به...
افسردگی ارثی چیست؛ آیا افسردگی با ژنتیک منتقل می‌شود؟
افسردگی ارثی چیست؛ آیا افسردگی با ژنتیک منتقل می‌شود؟
طبق برخی از تحقیقات صورت گرفته، افرادی که یکی از بستگان درجه...
گردهمایی فعالان حوزه سلامت دیجیتال
گردهمایی فعالان حوزه سلامت دیجیتال
روز سه‌شنبه ۴ ام مرداد ماه گردهمایی فعالان سلامت دیجیتال با هدف...
طول درمان افسردگی و میزان اثربخشی آن با روش‌های مختلف
طول درمان افسردگی و میزان اثربخشی آن با روش‌های مختلف
افسردگی مانند بسیاری از بیماری‌های دیگر، به درمان نیاز دارد و اگر...