اختلال شخصیت اسکیزوئید چیست؟ علائم، تشخیص و روش‌های درمان

اختلال شخصیت اسکیزویید
اشتراک گذاری ثبت دیدگاه

اختلال شخصیت اسکیزوئید با الگوی پایدار کناره‌گیری اجتماعی، محدودیت در ابراز هیجانات و بی‌میلی به برقراری روابط صمیمانه شناخته می‌شود. افراد مبتلا به این اختلال معمولاً ترجیح می‌دهند تنها باشند، از تعاملات اجتماعی گسترده اجتناب می‌کنند و در مقابل تحسین یا انتقاد دیگران واکنش هیجانی اندکی نشان می‌دهند. تشخیص دقیق این اختلال نیازمند ارزیابی تخصصی روان‌شناختی و بررسی الگوی پایدار رفتار و روابط فرد است. در این مقاله بررسی می‌کنیم اختلال شخصیت اسکیزوئید چیست، چه علائمی دارد، چگونه تشخیص داده می‌شود و کدام رویکردهای درمانی می‌توانند به بهبود عملکرد فرد مبتلا و افزایش کیفیت زندگی‌اش کمک کنند.

سرفصل‌ها نمایش بیشتر

اختلال شخصیت اسکیزوئید چیست؟

اختلال شخصیت اسکیزوئید (SPD) وضعیتی مزمن و فراگیر است که با انزوای اجتماعی و احساس بی‌تفاوتی نسبت به دیگران شناخته می‌شود. افرادی که به این اختلال مبتلا هستند، اغلب افرادی سرد و کناره‌گیر توصیف می‌شوند. آن‌ها ابراز اجتماعی محدودی دارند و معمولاً از موقعیت‌های اجتماعی‌ای که مستلزم تعامل با دیگران است اجتناب می‌کنند. برای این افراد بیان احساسات دشوار است. این افراد تمایل چندانی به ایجاد روابط صمیمانه و نزدیک ندارند و به‌ندرت برای این اختلال به دنبال کمک می‌روند، زیرا رفتار خود را طبیعی تلقی می‌کنند.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید همچنین در معرض خطر ابتلا به افسردگی قرار دارند.

بیماری اسکیزوئید نسبتاً نادر است. شیوع این اختلال حدود ۳٫۱ تا ۴٫۹ درصد جمعیت برآورد می‌شود و در مردان و زنان تقریباً به یک میزان دیده می‌شود، هرچند به نظر می‌رسد در مردان بیش از زنان شیوع داشته باشد.

در تکمیل توضیح اینکه اسکیزوئید یعنی چی باید گفت با وجود شباهت ظاهری نام این اختلال با اسکیزوفرنی، اختلال شخصیت اسکیزوئید به معنای قطع ارتباط با واقعیت یا تجربه روان‌پریشی نیست بلکه بیشتر به سبک شخصیتی سرد، درون‌گرا و منزوی اشاره دارد.

تعریف علمی اختلال اسکیزوئید چیست؟

اختلال شخصیت اسکیزوئید الگویی از بی‌تفاوتی نسبت به روابط اجتماعی است که با دامنه محدود ابراز و تجربه هیجانی همراه است. افراد مبتلا به این اختلال به‌ندرت احساس می‌کنند مشکلی در آن‌ها وجود دارد.

این اختلال از اوایل بزرگسالی با فاصله‌گیری اجتماعی و هیجانی بروز می‌کند و مانع شکل‌گیری روابط صمیمانه می‌شود. با وجود این، این افراد معمولاً می‌توانند در زندگی روزمره عملکرد داشته باشند، اما روابط معناداری با دیگران برقرار نمی‌کنند. آن‌ها اغلب افرادی تنها هستند، ممکن است به خیال‌پردازی افراطی گرایش داشته باشند و گاهی به حیوانات وابستگی عاطفی پیدا کنند. همچنین ممکن است در مشاغل انفرادی که برای دیگران دشوار است (مانند نگهبانی شبانه) عملکرد خوبی داشته باشند.

اختلال شخصیت اسکیزوئید در DSM-5

اختلال شخصیت اسکیزوئید در dsm5 (راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم) به‌عنوان یکی از اختلالات خوشه A طبقه‌بندی می‌شود، خوشه‌ای که با ویژگی‌های عجیب و نامتعارف شناخته می‌شود. دو اختلال دیگر این خوشه، اختلال شخصیت اسکیزوتایپی و اختلال شخصیت پارانوئید هستند. ناهنجاری اجتماعی و کناره‌گیری، شاخصه‌های اصلی این خوشه محسوب می‌شوند.

انواع اختلالات اسکیزوئید

تئودور میلون (Theodore Millon) روان‌شناس آمریکایی، چهار زیرگونه برای اختلالات اسکیزوئید معرفی کرده است:

مشاوره آنلاین و تلفنی دکتر روانشناسی

۱. اختلال اسکیزوئید کند (Languid Schizoid) ــ (همراه با ویژگی‌های افسردگی)

این زیرگونه با تجربه اضطراب عمیق بدون توانایی ابراز مناسب آن شناخته می‌شود. فرد در تجربه لذت‌های ساده یا رفتار خودانگیخته ناتوان است و دچار رخوت، خستگی، بی‌حرکتی، فرسودگی، بی‌تفاوتی و ناتوانی کلی می‌شود.

۲. اختلال اسکیزوئید منزوی (Remote Schizoid) ــ (همراه با ویژگی‌های اجتنابی و اسکیزوتایپی)

افراد این گروه معمولاً غیرقابل‌دسترس، جدا، فاصله‌دار، گسسته، منزوی و گوشه‌گیر توصیف می‌شوند. آن‌ها اغلب به‌صورت حاشیه‌ای درگیر فعالیت‌ها هستند و زندگی هدفمندی ندارند. این زیرگونه در میان جمعیت‌های بی‌خانمان بیشتر مشاهده شده است.

۳. اختلال اسکیزوئید شخصیت‌زدوده (Depersonalised Schizoid) ــ (همراه با ویژگی‌های اسکیزوتایپی)

این افراد اغلب در وضعیت «خیره به فضا» دیده می‌شوند یا ظاهراً مشغول کاری هستند، در حالی که در واقع تمرکز ندارند. آن‌ها نسبت به خود و اطرافیانشان احساس فاصله و گسست می‌کنند.

۴. اختلال اسکیزوئید بی‌عاطفه (Affectless Schizoid) – (همراه با ویژگی‌های وسواسی‌جبری)

این زیرگونه معمولاً واکنش‌ناپذیر، سرد، بی‌روح، فاقد اشتیاق و عاطفه، بی‌هیجان و بی‌اعتنا است. این افراد تمایل به برنامه‌های خشک و ساختارمند (ویژگی وسواسی‌جبری) دارند که با سردی هیجانی اسکیزوئید همراه می‌شود.

انواع اختلالات اسکیزوئید

علائم و نشانه‌های اسکیزوئید چیست؟

طبق راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم (DSM-5)، علائم اختلال شخصیت اسکیزوئید شامل موارد زیر است:

  • تمایلی به برقراری یا لذت‌بردن از روابط نزدیک ندارد.
  • سرد و کناره‌گیر به نظر می‌رسد.
  • از فعالیت‌های اجتماعی که مستلزم ارتباط قابل‌توجه با دیگران است اجتناب می‌کند.
  • تقریباً همیشه فعالیت‌های انفرادی را انتخاب می‌کند.
  • علاقه اندک یا هیچ علاقه‌ای به روابط یا تجربیات جنسی با فرد دیگر ندارد.
  • به‌جز بستگان درجه‌یک، رابطه صمیمی نزدیکی ندارد.
  • نسبت به تحسین یا انتقاد بی‌تفاوت است.
  • سردی عاطفی، فاصله‌گیری هیجانی یا عاطفه سطحی نشان می‌دهد.
  • در ابراز احساسات و بیان خود مشکل دارد.
  • تغییر قابل‌توجهی در خلق‌وخو از خود نشان نمی‌دهد.
  • از تعداد کمی فعالیت (اگر هیچ نباشد) لذت می‌برد.
  • انگیزه یا اهداف مشخصی در زندگی ندارد.

علت اختلال اسکیزوئید چیست؟

اختلالات شخصیت از کم‌تر شناخته‌شده‌ترین اختلالات سلامت روان هستند. پژوهشگران علت دقیق آن‌ها را نمی‌دانند. تاکنون تصور می‌شود عوامل زیر ممکن است در بروز اختلال شخصیت اسکیزوئید نقش داشته باشند:

  • عوامل ژنتیکی: افرادی که به اختلالات شخصیت خوشه A (از جمله اختلال شخصیت اسکیزوئید) مبتلا هستند، احتمال بیشتری دارد که یکی از بستگان درجه‌یک آن‌ها به اسکیزوفرنی مبتلا باشد.
  • عوامل محیطی: داشتن والدین یا مراقبانی که در دوران کودکی از نظر عاطفی سرد، بی‌توجه و فاصله‌گیر بوده‌اند، ممکن است در شکل‌گیری این اختلال نقش داشته باشد.

اگرچه تصور می‌شود ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی در بروز اختلالات اسکیزوئید نقش داشته باشد. شخصیت تحت‌تأثیر مجموعه گسترده‌ای از عوامل شکل می‌گیرد که شامل ویژگی‌ها و گرایش‌های ارثی، تجربیات دوران کودکی، نوع تربیت والدین، آموزش و تعاملات اجتماعی است. همه این عوامل ممکن است تا حدی در ایجاد اختلال شخصیت اسکیزوئید نقش داشته باشند.

تفاوت اسکیزوئید با اختلالات مشابه

اگرچه اختلال شخصیت اسکیزوئید در طیف اختلالات مرتبط با اسکیزوفرنی در نظر گرفته می‌شود و برخی علائم مشترک با اسکیزوفرنی و اختلال شخصیت اسکیزوتایپال دارد، اما تفاوت‌های مهمی آن را از این دو اختلال متمایز می‌کند. در ادامه می‌خوانید فرق اسکیزوئید و اسکیزوتایپال با اسکیزوفرنی چیست؟

تفاوت اسکیزوئید و اسکیزوتایپال

هر دو اختلال با مشکلات در روابط مشخص می‌شوند. اما، درحالی‌که افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید علاقه پایداری به ایجاد یا حفظ روابط نشان نمی‌دهند، افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپال در روابط خود دچار ناراحتی و اضطراب شدید هستند.

ارتباط با واقعیت نیز در این دو اختلال بسیار متفاوت است. افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید علائم روان‌پریشی آشکاری مانند تفکر تحریف‌شده، هذیان یا پارانویا ندارند، درحالی‌که اختلال شخصیت اسکیزوتایپال با خرافات، بدگمانی، تفکر عجیب و رفتارهای غیرعادی مشخص می‌شود.

اختلال شخصیت اسکیزوئید به اسکیزوفرنی مربوط نیست و منجر به آن نمی‌شود. اما اختلال شخصیت اسکیزوتایپال ممکن است به اسکیزوفرنی کامل منجر شود و هر دو معمولاً در اوایل بزرگسالی ظاهر می‌شوند. درواقع، برخی کارشناسان معتقدند اختلال شخصیت اسکیزوتایپال در «طیف اسکیزوفرنی» قرار می‌گیرد، به این معنا که نسخه‌ای خفیف‌تر از اسکیزوفرنی است.

تفاوت اسکیزوئید با اختلالات مشابه

تفاوت اسکیزوئید و اسکیزوفرنی

اسکیزوفرنی یک اختلال روانی جدی است که باعث گسست قابل‌توجه از واقعیت می‌شود. فرد ممکن است دچار توهم، هذیان و آشفتگی شدید در تفکر و رفتار و در موارد شدید دچار اختلالات حرکتی یا اسکیزوفرنی کاتاتونیک شود. این علائم معمولاً عملکرد روزمره را به‌شدت مختل می‌کنند.

در مقابل، اختلال شخصیت اسکیزوئید باعث توهم یا هذیان نمی‌شود و معمولاً تأثیر چشمگیری بر عملکرد روزانه فرد ندارد.

واژه «اسکیزوئید» ریشه یونانی دارد و به معنای «جداشدن» است. در اوایل دهه ۱۹۰۰ از این اصطلاح برای نام‌گذاری اختلال شخصیت اسکیزوئید استفاده شد، زیرا افراد مبتلا به آن از تعاملات اجتماعی و دلبستگی عاطفی «جدا» می‌شوند. این مفهوم با برداشت امروزی از اسکیزوفرنی متفاوت است؛ در اسکیزوفرنی، گسست از واقعیت یا به‌اصطلاح «گسیختگی ذهن از واقعیت» مطرح است.

جدول مقایسه اسکیزوئید با اسکیزوفرنی و اسکیزوتایپال

در جدول زیر فرق اسکیزوئید و اسکیزوتایپال و اسکیزوفرنی را به‌طور خلاصه مشاهده می‌کنید:

ویژگیاختلال شخصیت اسکیزوئید (SPD)اختلال شخصیت اسکیزوتایپی (STPD)اسکیزوفرنی
روابط اجتماعیبی‌علاقه به ایجاد و حفظ روابطبه‌شدت ناراحت و مضطرب در روابطمتأثر از توهمات و هذیان‌ها، ممکن است روابط مختل شود
علائم روان‌پریشینداردتفکرات عجیب، خرافات، بدگمانیتوهم، هذیان، تفکر و رفتار بسیار آشفته
ارتباط با واقعیتحفظ شده، گسیختگی از واقعیت نداردگاهی تحریف‌شده، عجیبگسیختگی شدید از واقعیت
تأثیر بر عملکرد روزمرهکم یا بدون تأثیر قابل‌توجهممکن است تأثیر متوسط داشته باشدبه‌شدت مختل‌کننده عملکرد روزمره
رویکرد به تغییر و درمانممکن است انگیزه‌ای برای درمان نداشته باشددرمان شناختی‌ـ‌رفتاری و خانواده‌درمانی ممکن است مفید باشددرمان اسکیزوفرنی نیازمند درمان روان‌پزشکی و دارویی جدی
ارتباط با اسکیزوفرنیمرتبط نیست و منجر به آن نمی‌شودممکن است در برخی افراد به اسکیزوفرنی منجر شودخود اسکیزوفرنی است
ویژگی‌های کلیدیانزواطلبی، بی‌تفاوتی عاطفی، نداشتن علاقه به ایجاد روابطتفکرات عجیب، خرافات، بدگمانی، اضطراب اجتماعیهذیان، توهم، تفکر و رفتار آشفته، گسست از واقعیت

تشخیص اختلال اسکیزوئید

برای ارزیابی و کمک به تشخیص اینکه اسکیزوئید کیست ابزارهای روان‌سنجی معتبر وجود دارد، اما نکته مهم این است که هیچ تست آنلاینی به‌تنهایی تشخیص قطعی نمی‌دهد. تشخیص نهایی باید توسط روان‌شناس بالینی یا روان‌پزشک و بر اساس مصاحبه بالینی ساختاریافته انجام شود.

تست شخصیت اسکیزوئید

این تست‌های معتبر شخصیت‌شناسی برای بررسی اختلال شخصیت اسکیزوئید به کار می‌روند:

  • آزمون MMPI: یک ابزار ارزیابی جامع است که از مجموعه‌ای از پرسش‌های درست/نادرست تشکیل شده است. بسته به نسخه آزمون، MMPI-2 شامل ۵۶۷ گزاره است و نسخه کوتاه‌تر آن یعنی MMPI-2-RF دارای ۳۳۸ گزاره. این گزاره‌ها در مقیاس‌های مختلفی دسته‌بندی می‌شوند که هر کدام برای سنجش جنبه‌های مشخصی از شخصیت و وضعیت‌های روان‌شناختی طراحی شده‌اند.
  • آزمون MCMI: هدف اصلی این آزمون ارائه اطلاعات به روان‌شناسان، مشاوران، روان‌پزشکان و مددکاران اجتماعی است که باید درباره افرادی با مشکلات هیجانی و بین‌فردی ارزیابی انجام دهند و برای درمان آن‌ها تصمیم‌گیری کنند.

ارزیابی بالینی و مشاوره روانپزشکی

همان‌طور که گفتیم تست‌های اینترنتی تنها یک غربالگری اولیه هستند و ارزش تشخیصی رسمی ندارند. تشخیص اختلال شخصیت مستلزم بررسی الگوی پایدار رفتاری از اوایل بزرگسالی، میزان اختلال در عملکرد، و سایر اختلالات (مثل اوتیسم، افسردگی اساسی، یا اختلالات طیف اسکیزوفرنی) است.

ارائه‌دهندگان خدمات سلامت روان، بر اساس معیارهای مطرح‌شده برای تشخیص اختلال شخصیت اسکیزوئید در dsm5، این اختلال را تشخیص می‌دهند. اگر به این اختلال مشکوک شوند، پرسش‌هایی برای روشن‌‌تر شدن موارد زیر مطرح می‌کنند:

  • سابقه دوران کودکی؛
  • روابط بین‌فردی؛
  • سابقه شغلی؛
  • سنجش واقعیت (توانایی تشخیص واقعیت از برداشت‌های ذهنی).

در بسیاری از موارد، درمانگران با اعضای خانواده و همکاران فرد نیز گفت‌وگو می‌کنند تا اطلاعات بیشتری به‌دست آورند. تشخیص اختلالات شخصیت، از جمله اختلال اسکیزوئید، ممکن است دشوار باشد؛ زیرا اغلب افراد مبتلا مشکل خاصی در رفتار یا شیوه تفکر خود احساس نمی‌کنند و معمولاً زمانی به‌دنبال کمک می‌روند که یکی از اعضای خانواده آن‌ها را تشویق کند.

ارزیابی بالینی و مشاوره روان‌پزشکی در تشخیص اختلال شخصیت اسکیزوئید نقشی محوری و تعیین‌کننده دارد زیرا تشخیص این اختلال به‌تنهایی بر اساس پرسشنامه انجام نمی‌شود، بلکه نیازمند قضاوت بالینی تخصصی است. پس اگر تردید دارید خودتان یا یکی از عزیزانتان دچار این اختلال هستید، نباید فقط به تست‌های روان‌شناسی اکتفا کنید. می‌توانید همین‌جا در دکتردکتر از متخصصان سلامت روان مشاوره بگیرید.

مراجعه به درمانگر برای تشخیص و درمان اختلال شخصیت اسکیزوئید

درمان اختلال شخصیت اسکیزوئید

درمان قطعی برای اختلال شخصیت اسکیزوئید وجود ندارد. این اختلال از جمله کم‌پژوهش‌ترین اختلالات شخصیت است و به همین دلیل گزینه‌های درمانی آن محدود هستند.

روان‌درمانی معمولاً درمان اصلی اختلالات شخصیت محسوب می‌شود. با این حال، برای افراد مبتلا به این اختلال ممکن است چالش‌برانگیز باشد زیرا اغلب از کم‌علاقگی خود به روابط اجتماعی ناراحت نیستند و بنابراین انگیزه‌ای برای تغییر احساس نمی‌کنند.

انواع روان‌درمانی که ممکن است مفید باشند:

  • خانواده‌درمانی: بسیاری از افراد به درخواست اعضای خانواده وارد درمان می‌شوند. این رویکرد می‌تواند به خانواده کمک کند انتظارات واقع‌بینانه‌تری درباره روابطشان داشته باشند.
  • درمان شناختی‌ـ‌رفتاری (CBT): درمانگر از این روش برای بررسی و اصلاح باورهای غیرمعمول فرد درباره اهمیت و کارکرد روابط استفاده می‌کند.

زندگی با اختلال شخصیت اسکیزوئید

به دلیل ماهیت این اختلال، ممکن است احساس کنید که در تنهایی خودتان راحت‌تر هستید و به دنبال کمک حرفه‌ای نروید. با وجود اینکه افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید معمولاً تنهایی را ترجیح می‌دهند، آن‌ها باز هم احساس تنهایی و انزوا می‌کنند. اما می‌توانید از برخی راه‌کارها برای دریافت حمایت بهره بگیرید.

  • عضویت در گروه‌های اجتماعی مرتبط با کار یا علاقه شخصی: از آنجا که صمیمیت عاطفی می‌تواند برای افراد مبتلا به اختلال اسکیزوئید چالش‌برانگیز باشد، ممکن است ارتباط با دیگران در چارچوب یک فعالیت شغلی یا تفریحی راحت‌تر باشد. این می‌تواند راه خوبی برای ایجاد ارتباطات اجتماعی بدون احساس فشار زیاد باشد.
  • کمک به عزیزان مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید: با قضاوت‌نکردن، صبوربودن و تشویق فرد به جستجوی درمان می‌توانید کمک کنید. از وادارکردن فرد به فعالیت‌ها یا روابطی که او را ناراحت می‌کند یا تحت‌فشار می‌گذارد، خودداری کنید. در عوض، فعالیت‌هایی را پیدا کنید که بتوانید با هم انجام دهید و نیازمند سرمایه‌گذاری عاطفی زیاد نباشند.

روابط اجتماعی در افراد اسکیزوئید

افرادی که به این اختلال مبتلا هستند معمولاً دوستان کمی دارند، به‌ندرت قرار ملاقات می‌گذارند و اغلب ازدواج نمی‌کنند. علائم این اختلال ممکن است کارکردن در مشاغلی که نیاز به تعامل اجتماعی زیاد یا مهارت‌های ارتباطی دارند را دشوار کند. افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید ممکن است در شغل‌هایی که نیاز به کار در تنهایی دارند، عملکرد بهتری داشته باشند.

ازدواج با اختلال شخصیت اسکیزوئید

اختلال شخصیت اسکیزوئید به‌طور قابل‌توجهی بر روابط تأثیر می‌گذارد و با فقدان عمیق علاقه به برقراری ارتباطات نزدیک و صمیمی شناخته می‌شود. این وضعیت می‌تواند در شکل‌گیری و حفظ روابط عاشقانه چالش‌برانگیز باشد، زیرا ممکن است صمیمیت و ابراز هیجان برای این افراد دشوار باشد. تمایل آن‌ها به انزوا ممکن است به‌اشتباه به‌عنوان بی‌علاقگی یا سردی تعبیر شود، درحالی‌که بیشتر بازتابی از ناراحتی آن‌ها نسبت به نزدیکی عاطفی است.

داشتن بیماری روانی اسکیزوئید به معنای ناتوانی در اهمیت‌دادن به دیگران نیست؛ بلکه شیوه‌ای متفاوت از تجربه و ابراز هیجانات در بستر روابط محسوب می‌شود.

راهکارهایی برای مدیریت بیماری اسکیزوئید در بستر روابط صمیمانه، وجود دارد که می‌توانند به فرد مبتلا و شریک زندگی او کمک کند. اگر به ازدواج با اختلال شخصیت اسکیزوئید فکر می‌کنید، این راه‌کارها مفید هستند.

۱. درک و پذیرش

نخستین گام، شناخت ماهیت اسکیزوئید و پذیرش این واقعیت است که فرد مبتلا جهان را به شیوه‌ای متفاوت تجربه می‌کند.
مهم است هر دو طرف بپذیرند که افراد مبتلا به اختلال اسکیزوئید ممکن است احساسات یا تمایل به صمیمیت را مانند دیگران ابراز نکنند. درک و پذیرش می‌تواند از سوءتفاهم‌ها جلوگیری کرده و فضایی همدلانه‌تر در رابطه ایجاد کند.

۲. راهبردهای ارتباطی

ارتباط مؤثر در هر رابطه‌ای اساسی است، اما زمانی که یکی از طرفین اختلال شخصیت اسکیزوئید دارد، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. ایجاد کانال‌های ارتباطی روشن و مستقیم کمک‌کننده است. این کار ممکن است شامل تعیین زمان‌های منظم برای گفت‌وگو یا استفاده از نشانه‌ها و واژه‌های مشخص برای بیان نیازها و احساسات باشد.

۳. تعیین مرزها

یکی از جنبه‌های مهم در مدیریت اختلال شخصیت اسکیزوئید، تعیین و حفظ مرزهای سالم است.
افراد مبتلا معمولاً با مرزهای مشخص احساس راحتی بیشتری دارند. لازم است طرفین درباره فضای شخصی و حدود یکدیگر گفت‌وگو کرده و به آن احترام بگذارند. این موضوع می‌تواند شامل درک نیاز به تنهایی یا ترجیح برخی شیوه‌های تعامل باشد.

۴. درمان و مشاوره

در صورت نیاز به کمک، بهره‌گیری از خدمات تخصصی می‌تواند بسیار ارزشمند باشد. اینکه اسکیزوئید درمان دارد یا نه، مهم نیست، چون درهرحال روان‌درمانی فردی به شخص مبتلا کمک می‌کند وضعیت خود را بهتر بشناسد و راهبردهای مقابله‌ای بیاموزد؛ چیزی که کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشد.
زوج‌درمانی نیز می‌تواند مفید باشد و فضایی فراهم کند تا هر دو نفر با هدایت درمانگر، پویایی‌های رابطه خود را بررسی کنند.

زندگی با اختلال شخصیت اسکیزوئید

۵. ایجاد اعتماد و احساس امنیت

ایجاد حس اعتماد و امنیت اهمیت زیادی دارد. این امر مستلزم ثبات، قابل‌اعتماد بودن و درک متقابل است. شکل‌گیری اعتماد ممکن است زمان‌بر باشد، به‌ویژه برای فردی با اختلال اسکیزوئید که به‌طور طبیعی محتاط‌تر یا فاصله‌دارتر است.

۶. تقویت استقلال

تشویق به استقلال ممکن است سودمند باشد. برای فرد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید، داشتن علایق، سرگرمی‌ها و فعالیت‌های اجتماعی مستقل (حتی در حد محدود) اهمیت دارد. هر دو طرف باید ضمن حمایت از استقلال یکدیگر، پیوند عاطفی خود را نیز تقویت کنند.

۷. صبوری و پیشرفت تدریجی

داشتن انتظارات واقع‌بینانه و صبر ضروری است. تغییرات و بهبودها در رابطه ممکن است به‌آرامی رخ دهد. توجه به پیشرفت‌های کوچک و قدردانی از آن‌ها، حتی اگر جزئی باشند، می‌تواند انگیزه‌بخش باشد و به استحکام رابطه کمک کند.

کلام آخر دکتردکتر

اختلال شخصیت اسکیزوئید الگویی پایدار از کناره‌گیری اجتماعی، محدودیت در ابراز هیجانی و تمایل به تنهایی است که معمولاً از اوایل بزرگسالی شکل می‌گیرد و در موقعیت‌های مختلف زندگی تداوم دارد. این اختلال به معنای «بی‌احساسی» یا «بی‌تفاوتی کامل» نیست، بلکه نشان‌دهنده شیوه‌ای متفاوت در تجربه و بیان هیجانات و روابط بین‌فردی است. تشخیص دقیق آن تنها از طریق ارزیابی تخصصی و بر اساس ملاک‌های راهنمای تشخیصی امکان‌پذیر است و نباید به تست شخصیت اسکیزوئید اکتفا شود.

اگرچه درمان دارویی اختصاصی برای خود این اختلال وجود ندارد، روان‌درمانی می‌تواند به بهبود مهارت‌های ارتباطی، افزایش آگاهی هیجانی و ارتقای کیفیت زندگی کمک کند. رویکردی مبتنی بر درک، پذیرش، و مداخله حرفه‌ای هدفمند می‌تواند به فرد کمک کند تا در عین حفظ ویژگی‌های شخصیتی خود، عملکرد سازگارانه‌تری در روابط و زندگی روزمره داشته باشد. برای دریافت مشاوره در این زمینه می‌توانید خیلی راحت در دکتردکتر از متخصص نوبت ویزیت آنلاین یا حضوری بگیرید.

سوالات متداول

بیماری اسکیزوئید چیست؟
اختلال شخصیت اسکیزوئید یک اختلال شخصیتی است که با کناره‌گیری از روابط اجتماعی، تمایل به تنهایی و محدودیت در ابراز احساسات شناخته می‌شود.
آیا اختلال شخصیت اسکیزوئید خطرناک است؟
آیا اختلال اسکیزوئید باعث تنهایی شدید می‌شود؟
آیا افراد اسکیزوئید نیاز به درمان دارند؟
آیا اختلال شخصیت اسکیزوئید قابل پیشگیری است؟
از کجا بفهمیم فردی اختلال شخصیت اسکیزوئید دارد؟

منابع

Clevelandclinic

Verywellmind

Psychologytoday

Khironclinics

Marriage

Blueprint

Psycnet

برچسب‌ها:
محتوای این مقاله صرفا برای افزایش اطلاعات عمومی شماست و به منزله تجویز پزشکی نیست.
اشتراک گذاری
الناز طرزمنی
نویسنده: الناز طرزمنی
دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

*