طول عمر افراد مبتلا به پارکینسون؛ آیا این بیماری کشنده است؟

اگر شما عزیز یا دوستی دارید که مبتلا به بیماری پارکینسون است، ممکن است در مورد امید به زندگی در این افراد برای شما سؤال پیش بیاید، نگران عوارض این بیماری باشید و احساس کنید هر لحظه ممکن است او را از دست بدهید. ما در این مطلب به بررسی طول عمر بیماران پارکینسون و روندی که می‌تواند امید به زندگی در بیماران را افزایش دهد، می‌پردازیم. امیدواریم که با مطالعه‌ی این مطلب از مجله سلامت دکتردکتر، نگرانی‌تان کاهش یابد و بتوانید همراهی عالی برای افراد مبتلا به این بیماری باشید.

مشکلات ناشی از بیماری پارکینسون

پارکینسون یک اختلال پیشرونده‌ی مغزی است که بر تحرک و توانایی ذهن تأثیر می‌گذارد. بیماری پارکینسون کشنده‌ نیست، اما مشکلات و عوارض ناشی از آن می‌تواند فرد را ضعیف سازد.

مشکلات ناشی از پارکینسون مانند لرزش دست، از دست دادن تعادل، کند شدن حرکات و داشتن حرکات غیرارادی و غیر قابل کنترل) معمولا در مراحل اولیه‌ی بیماری به تدریج پیشرفت می‌کنند و حتی گاهی اوقات قابل مشاهده نیست.

مراحل بیماری پارکینسون

مراحل بیماری پارکینسون از ۱ تا ۵ طبقه‌بندی می‌شود. مرحله‌ی ۵ پیشرفته‌ترین و ناتوان‌کننده‌‌ترین مرحله‌ی بیماری است. مرحله‌ی پیشرفته‌ی پارکینسون، احتمال بروز عوارض سلامتی و کاهش طول عمر را به همراه دارد. به عنوان مثال، در مرحله‌ی ۴ و ۵ این بیماری، احتمال سقوط و افتادن بیمار بسیار شدید است. در این مراحل ممکن است بیمار نتواند به تنهایی بایستد یا راه برود. همچنین فرد به صورت شدید مستعد درگیری با شکستگی استخوان‌ها و گرفتگی‌های عضلانی می‌شود. زمین خوردن‌های جدی و مکرر می‌تواند امید به زندگی را تا حد قابل توجهی کاهش دهد.

درست است که در حال حاضر درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد. اما مصرف برخی داروها به کنترل و بهبود مشکلات بیماران کمک می‌کند. برای کسب اطلاعات بیشتر دراین خصوص می‌توانید مقاله درمان پارکینسون تا چه حد امکان‌پذیر است؟ را مطاله کنید یا همین حالا از متخصص مغز و اعصاب مشورت بگیرید.

نقش سن و امید به زندگی در بیماران پارکینسون

سن یکی از عوامل تاثیر گذار در طول عمر بیماران پارکینسون است. این بیماری در بیش‌تر موارد، پس از ۶۰ سالگی تشیخص داده می‌شود و از آنجاکه در این سن، افراد علاوه به‌دلیل داشتن بیمار‌های دیگر و همچنین زمین خوردن زیاد، از امید به زندگی کمتری برخوردار هستند.

امید به زندگی در مردان مبتلا به پارکینسون بیش‌تر است یا زنان؟

مردان بیش‌تر از زنان در معرض ابتلا به پارکینسون قرار دارند. البته محققان دلایل دقیق این امر را هنوز پیدا نکرده‌اند. شاید دلیل این موضوع این باشد که زنان بیش‌تر از مردان توانایی ادامه‌ی زندگی با این بیماری را دارند؛ اما مردان بیش‌تر در معرض مشکلات روحی که از عوارض بیماری است، قرار می‌گیرند.

علاوه براین، میزان پیشرفت بیماری پارکینسون در جوانان نسبت به افراد مسن معمولاً بسیار کندتر است و جوانان به دلیل قوای جسمانی و سلامتی عمومی بدن، بهتر به درمان‌‎های فیزیوتراپی جواب می‎دهند، این امر در کنترل پارکینسون در جوانی از اهمیت خاصی برخوردار است.

افزایش طول عمر بیماران پارکینسون با شروع درمان

درست است که درحال حاضر درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد، اما امید به زندگی و طول عمر بیماران پارکینسون با شروع درمان به طرز چشمگیری افزایش می‌یابد. داروها و کاردرمانی -به خصوص در مراحل اولیه‌ی بیماری- در این امر نقش بسیار مؤثری دارند.

هر چقدر فرد درمان‌ را زودتر شروع کند و به تمام درمان‌ها دسترسی داشته باشد، احتمال بهبود کیفیت زندگی او افزایش می‌یابد.

چشم‌انداز بلندمدت بیماری پارکینسون

همان طور که گفتیم، پارکینسون یک بیماری خطرناک و کشنده نیست. با این حال می‌تواند عوارضی همچون لخته شدن خون، ذات‌الریه و افتادن و شکستگی را به دنبال داشته باشد. هر کدام از این‌ مشکلات می‌تواند تهدیدکننده‌ی زندگی بیمار باشد.

عوامل تأثیرگذار در طول عمر بیماران پارکینسون

برخی از عوارض مرتبط با این بیماری می‌توانند به‌طور مستقیم بر طول عمر بیماران پارکینسون تأثیر بگذارند. این عوارض عبارتند از:

• آسپیراسیون: ورود هر نوع مایع، ترشح، جسم خارجی و یا برگشت محتویات گوارشی به مجاری تنفسی در طول دم تنفسی.
• ترومبوز ورید عمقی: تشکیل لخته‌ی خون در دیواره‌ی داخلی یک سیاهرگ عمقی که می‌تواند رگ‌های خونی را مسدود کند.
• آمبولی ریوی: وجود لخته‌ی خون یا گاهی چربی در یکی از سرخرگ‌های ریوی و یا بافت شش‌ها.

علت مرگ در بیماران مبتلا به پارکینسون

پارکینسون -که بیش‌تر بعد از سن ۶۰ سالگی تشخیص داده می‌شود- در زندگی افراد تأثیر بدی می‌گذارد. از دست دادن امید به زندگی، داشتن بیماری‌های مرتبط با سن مانند سرطان، بیماری قلبی یا سکته مغزی باعث مرگ این بیماران می‌شود.

 اما شایع‌ترین علت مرگ در بیماران پارکینسون ذات‌‌الریه است، زیرا این بیماری توانایی بیماران در بلع را مختل می‌کند، آن‌ها را در معرض خطر آسپیراسیون مواد غذایی یا مایعات در ریه‌های خود قرار می‌دهد و منجر به ذات‌الریه پنومونی می‌شود.

علاوه براین، خطر افتادن، اختلال در گفتار و صحبت کردن و اختلالات شناختی باعث می‌شود که بیماران نتوانند به خوبی از خود مراقبت کنند و برای انجام کارهای ساده‌ی زندگی روزانه به کمک نیاز داشته باشند. همه‌ی این‌ها باعث می‌شود که طول عمر بیماران پارکینسون کاهش یابد.

کاهش امید به زندگی در مراحل پیشرفته بیماری پارکینسون

پارکینسون به شدت بر توانایی فرد تأثیر می‌گذارد؛ لرزش اندام‌ها، سفت‌ شدن عضلات، از بین رفتن حس بویایی و زوال عقل عوارض وحشتناک این بیماری هستند. این علائم با پیشرفت بیماری بیشتر خواهند شد.

به‌طوریکه بعد از گذشت ۱۰ سال، بیش‌تر افراد مبتلایان دچار یک مشکل اساسی مانند زوال‌عقل یا ناتوانی جسمی خواهند شد و همین موضوع باعث کاهش امید به زندگی در بیماران می‌شود.

کلام آخر دکتردکتر

اگرچه ممکن است امید به زندگی در بیماران پارکینسون کم باشد، اما یادتان باشد که این بیماری به خودی خود یک بیماری کشنده محسوب نمی‌‌شود، چراکه بسیاری از بیماران با تشخیص به موقع و شروع درمان، امید به زندگی دارند، تعادل خود را حفظ می‌کنند و دچار مشکلاتی مانند زوال‌عقل نمی‌شوند.

در صورتی که به مشاوره تخصصی و راهنمایی بیشتری نیاز دارید می‌توانید همین حالا از طریق سامانه پزشکی دکتردکتر با بهترین پزشک متخصص مغز و اعصاب در ارتباط باشید. کادر پزشکان دکتردکتر راهنمای مسیر درمانی شما در جاده سلامتی هستند.

سوالات متداول