عفونت، ضربه، آرتروز و برخی بیماریها میتوانند باعث آب آوردن زانو یا بهطور دقیقتر، افیوژن مفصل شوند. همه ما مقدار کمی مایع اطراف مفاصل خود داریم، اما اگر تجمع بیش از حد مایع باعث ایجاد التهاب شدید و درد شود، یک عارضه محسوب میشود. در ادامه قصد داریم دلایل آبآوردن زانو و بهترین روشهای درمان خانگی و پزشکی آن را بررسی کنیم. به خواندن ادامه دهید.
آبآوردن زانو یا افیوژن مفصل زانو چیست؟
در حالت طبیعی، داخل مفصل زانو مقداری مایع شفاف به نام مایع سینوویال وجود دارد. این مایع مانند روانکننده عمل میکند و اصطکاک میان استخوانها را کاهش میدهد. همچنین غضروفهای مفصل، مواد مغذی خود را از همین مایع دریافت میکنند.
اگر مفصل زانو آسیب ببیند یا به بیماریهای مفصلی مبتلا شود، مایع سینوویال بیش از حد تولید میشود. گاهی نیز براثر آسیب شدید، خون یا چرک در این فضای بسته تجمع مییابد. تجمع غیرطبیعی این مایعات درون کپسول مفصلی را افیوژن یا آبآوردن زانو مینامند. این تورم حرکتدادن زانو را سخت میکند و با درد و خشکی مفصل همراه است.
-
دکتر علیرضا میرزاصادقیمتخصص ارتوپدی4,7 (47)تهراندریافت نوبت آنلاین -
دکتر حمیدرضا یزدیمتخصص ارتوپدی4,2 (169)تهراندریافت نوبت آنلاین
-
دکتر قاسم اسحاقیمتخصص ارتوپدی3,6 (151)تهراندریافت نوبت آنلاین
-
دکتر فرهاد شهبازی بیله سوارمتخصص ارتوپدی4,7 (58)تهراندریافت نوبت آنلاین
-
دکتر مجید عسکریمتخصص ارتوپدی4,3 (59)تهراندریافت نوبت آنلاین
-
دکتر علی زینلیمتخصص ارتوپدی4,5 (71)تهراندریافت نوبت آنلاین
-
دکتر بهنام نصیریمتخصص ارتوپدی4,3 (27)تهراندریافت نوبت آنلاین
-
دکتر رامین ارژنگمتخصص ارتوپدی4,0 (52)تهراندریافت نوبت آنلاین
چرا زانو آب میآورد؟
آبآوردن زانو خودبهخود رخ نمیدهد، بلکه نشانه و واکنشی دفاعی ازسوی بدن در برابر آسیب، بیماری یا فشار غیرطبیعی است. در ادامه دلایل رایج این بیماری را بررسی میکنیم.
آبآوردن زانو براثر ضربه و آسیبهای ورزشی
آسیبهای ناگهانی در فعالیتهای ورزشی یا تصادفها، از شایعترین علتهای آبآوردن زانو هستند. ضربه مستقیم به زانو یا چرخش ناگهانی آن به بخشهای داخلی مفصل آسیب میزند. مهمترین آسیبهایی که باعث تجمع مایع در زانو میشوند عبارتاند از:
- پارگی رباطهای زانو مانند رباط صلیبی قدامی (ACL)؛
- پارگی منیسک زانو؛
- شکستگی استخوانهای تشکیلدهنده مفصل؛
- دررفتگی کشکک زانو.
این آسیبها غشای سینوویال را تحریک میکنند. درنتیجه، غشا برای حفاظت از مفصل، مایع بیشتری ترشح میکند. درصورت پارگی شدید یا شکستگی، خونریزی داخلی باعث تجمع خون در مفصل میشود.
آبآوردن زانو بهدلیل آرتروز و ساییدگی مفصل
آرتروز یا استئوآرتریت شایعترین بیماری تخریبکننده مفصل است. در این بیماری، غضروف محافظ روی استخوانها بهتدریج فرسوده و باریک میشود. با ازبینرفتن غضروف، استخوانها روی یکدیگر ساییده میشوند.
سایش مداوم استخوانها با واکنش التهابی همراه است. غشای مفصلی در پاسخ به این التهاب و برای کاهش اصطکاک، مایع سینوویال بیشتری ترشح میکند. به همین دلیل، مبتلایان به آرتروز زانو اغلب دورههای متناوبی از تورم و درد زانو دارند.
بیماریهای التهابی مانند روماتیسم و نقرس و علت آب آوردن زانو
برخی بیماریهای سیستمیک و خودایمنی میتوانند با درگیرکردن غشای مفصلی، باعث تولید بیش از حد مایع در زانو شوند.
مهمترین بیماریهای التهابی مؤثر در افیوژن زانو عبارتاند از:
- روماتیسم مفصلی (آرتریت روماتوئید): شایعترین نوع آرتریت خودایمنی است که معمولاً مفاصل را در هر دو طرف بدن درگیر میکند.
- نقرس: نوعی بیماری خودایمنی مفصلی است که تورم و درد شدید، بهویژه در شست پا، ایجاد میکند. تشکیل کریستالهای اسید اوریک در فضای مفصلی باعث بروز این التهاب میشود.
- آرتریت ناشناختهعلت کودکان (JIA): نوعی آرتریت خودایمنی است که در کودکان بروز میکند.
- آرتریت پسوریاتیک: نوعی آرتریت خودایمنی است که با بیماری پوستی مزمن پسوریازیس همراه است.
عفونت مفصل زانو و تجمع مایع یکی از علت های آب آوردن زانو
عفونت میتواند از زخمهای باز مانند بریدگیهای عمیق یا حین جراحیهای باز وارد مفصل شود و باعث آرتریت عفونی شود. همچنین، گاهی عفونت موجود در جریان خون (عفونت سیستمیک) وارد مفصل میشود و تورم و تجمع مایع موضعی ایجاد میکند.
وقتی تجمع مایع در مفصل ناشی از عفونت باشد، علائم معمولاً شدیدند و بهسرعت بروز میکنند. این حالت بسیار دردناک است؛ بهویژه هنگام حرکتدادن مفصل. همچنین قرمزی، داغی و تب از علائم شایع آن هستند. برخی عوامل خطر ابتلا به آرتریت عفونی را افزایش میدهند، ازجمله:
- سن بالا؛
- دیابت؛
- مصرف تزریقی مواد مخدر؛
- تعویض مفصل؛
- جراحی اخیر مفصل؛
- بیماریهای مفصلی (آرتروز)؛
- ضعف سیستم ایمنی.
فعالیت شدید و فشار بیش از حد روی زانو یکی از دلایل آب آوردن زانو
انجام حرکات تکراری، حرکات شدید ورزشی یا ایستادنهای طولانیمدت روی سطوح سخت مفصل زانو را تحت فشار مداوم قرار میدهد. ورزشهایی که شامل دویدن، پریدن یا تغییر جهت ناگهانی هستند (مثل فوتبال یا بسکتبال)، واکنش التهابی خفیف، اما مداومی در زانو ایجاد میکنند. این فشار مستمر، کپسول مفصلی را تحریک میکند و باعث آبآوردن زانو میشود.
کیستها و مشکلات اطراف مفصل زانو و آب اوردن زانو
گاهی اوقات آبآوردن زانو بهدلیل تجمع مایع در کپسول مفصلی نیست، بلکه بهدلیل مشکلاتی در ساختارهای مجاور رخ میدهد. از مهمترین این مشکلات میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- کیست باکر (Baker’s Cyst): زمانی که مایع اضافی مفصل بهسمت پشت زانو رانده شود، کیسهای پر از مایع در پشت زانو تشکیل میشود که به آن کیست باکر میگویند.
- بورسیت (Bursitis): التهاب کیسههای کوچک حاوی مایع در اطراف زانو (بورسها) که وظیفه کاهش اصطکاک میان تاندونها و استخوانها را بر عهده دارند، باعث تورم موضعی زانو میشود.
علائم آبآوردن زانو چیست؟
نشانیهای تجمع مایع در مفصل زانو براساس علت ایجاد آن، شدتهای متفاوتی دارند. باوجوداین، برخی علائم در بیشتر افراد مبتلا دیده میشوند. شایعترین علائم آبآوردن زانو عبارتاند از:
- تورم و پفکردگی: پوست اطراف کشکک زانو بهطور چشمگیری متورم میشود. این تورم معمولاً در مقایسه با زانوی سالم بهوضوح قابلتشخیص است.
- خشکی و محدودیت حرکت: تجمع مایع اضافی فضای داخل مفصل را اشغال میکند. درنتیجه، خم و راست کردن کامل زانو دشوار میشود.
- درد مفصل: بستگی به علت بیماری، درد زانو میتواند خفیف یا شدید باشد. گاهی درد هنگام تحمل وزن و راهرفتن بیشتر میشود.
- گرما و سرخی پوست: در مواردی که التهاب شدید باشد یا عفونت در مفصل وجود داشته باشد، پوست روی زانو گرم و قرمز میشود.
- کبودی: اگر آبآوردن زانو براثر ضربه ناگهانی یا آسیب ورزشی رخ داده باشد، ممکن است جلو یا اطراف زانو دچار کبودی شود.
علائم زیر به رسیدگی فوری پزشکی نیاز دارند:
- ناتوانی در تحمل وزن روی مفصل؛
- احساسنشدن نبض در پاها؛
- بیحسی در زیر زانو؛
- تب؛
- تعریق؛
- احساس ناخوشی یا تهوع.
چه عواملی خطر آبآوردن زانو را افزایش میدهند؟
برخی عوامل میتوانند احتمال تجمع مایع در مفصل زانو را افزایش دهند. شناخت این عوامل به پیشگیری و تشخیص بهموقع کمک میکند.
مهمترین عوامل خطر عبارتاند از:
- افزایش سن: با گذشت زمان و افزایش سن، احتمال ابتلا به بیماریهای مفصلی مانند آرتروز بیشتر میشود.
- انجام ورزشهای پُربرخورد: ورزشهایی مثل فوتبال، بسکتبال و اسکی که باعث چرخشهای ناگهانی یا ضربه به زانو میشوند، علت درد استخوان هستند و همزمان خطر آسیب به غضروف و رباطها را بالا میبرند.
- وزن زیاد: وزن اضافی فشار مضاعفی بر مفاصل تحملکننده وزن، بهویژه زانوها، وارد میکند. این فشار مداوم باعث فرسایش غضروف و التهاب مفصل میشود.
- مشاغل سخت و حرکات تکراری: مشاغلی که به زانوزدنهای طولانیمدت، بلندکردن اجسام سنگین یا ایستادن مداوم نیاز دارند، مفصل را تحت فشار قرار میدهند.
- ابتلا به بیماریهای زمینهای: زمینه ابتلا به نقرس، روماتیسم مفصلی یا سابقه آسیبدیدگی قبلی زانو، احتمال آبآوردن مفصل را افزایش میدهد.
آبآوردن زانو چگونه تشخیص داده میشود؟
پزشک برای تشخیص دقیق علت آبآوردن زانو، ابتدا سابقه پزشکی فرد و نحوه شروع علائم را بررسی میکند. سپس از روشهای معاینه و ابزارهای تشخیصی تکمیلی بهره میبرد.
معاینه فیزیکی و بررسی علائم زانو برای تشخیص آبآوردن زانو
در قدم اول، پزشک زانوی آسیبدیده را با زانوی سالم مقایسه میکند. او میزان تورم، دامنه حرکتی، گرما و نقاط دردناک زانو را بررسی میکند.
پزشک با فشردن ملایم اطراف کشکک زانو، وجود مایع اضافی درون کپسول مفصلی را میسنجد. همچنین، ثبات رباطها و وضعیت منیسکها در این مرحله ارزیابی میشوند.
تصویربرداری برای بررسی علت تجمع مایع و آبآوردن زانو
روشهای تصویربرداری به پزشک کمک میکنند درون مفصل را ببیند و علت اصلی ایجاد مایع را پیدا کند:
- عکسبرداری با پرتو ایکس (رادیولوژی): این روش شکستگی استخوانها، دررفتگی یا نشانههای آرتروز و ساییدگی را نشان میدهد.
- سونوگرافی: سونوگرافی مایع اضافی داخل مفصل یا کیسههای اطراف آن (بورسها) را به تصویر میکشد. همچنین، پزشک میتواند از سونوگرافی برای هدایت دقیق سوزن هنگام کشیدن مایع استفاده کند.
- امارآی (MRI): اگر پزشک به آسیب بافتهای نرم مانند پارگی رباطها، منیسک یا غضروف شک داشته باشد، امارآی دقیقترین تصویر را ارائه میدهد.
آزمایش مایع مفصل زانو (آسپیراسیون) یکی از روش های تشخیص آبآوردن زانو
در این روش که به آن «آرتروسنتز» یا کشیدن آب زانو نیز میگویند، پزشک پس از بیحسی موضعی، سوزن ظریفی را وارد فضای مفصلی میکند و مقداری از مایع اضافی را بیرون میکشد. بیرونکشیدن مایع علاوهبر کاهش فوری درد و فشار زانو، امکان بررسی آزمایشگاهی آن را فراهم میکند.
آزمایش مایع مفصلی موارد زیر را مشخص میکند:
- وجود خون: نشاندهنده آسیب شدید، پارگی رباط یا شکستگی است.
- وجود کریستالها: کریستالهای اسید اوریک نشاندهنده نقرس هستند.
- باکتریها و گلبولهای سفید: وجود چرک یا باکتری، نشاندهنده عفونت مفصلی (آرتریت سپتیک) است.
آزمایش خون برای تشخیص بیماریهای زمینهای و علت آبآوردن زانو
اگر پزشک به بیماریهای سیستمیک یا خودایمنی شک کند، آزمایش خون تجویز میکند. این آزمایشها میزان فاکتورهای التهابی در بدن را میسنجند. همچنین، بررسی سطح اسید اوریک برای تشخیص نقرس و سنجش فاکتور روماتوئید برای تشخیص روماتیسم مفصلی ازطریق نمونهگیری خون انجام میشود.
روشهای درمان آبآوردن زانو
روشهای مختلفی برای درمان آبآوردن زانو وجود دارد و انتخاب بهترین روش به علت اصلی تجمع مایع، شدت تورم و شرایط جسمانی فرد بستگی دارد. هدف اصلی درمان، کاهش درد و التهاب و درمان علت زمینهای است. در ادامه روشهای درمان خانگی و پزشکی مؤثر آبآوردن زانو را بررسی میکنیم.
درمان اولیه آبآوردن زانو در خانه
در موارد خفیف یا آسیبهای تازه، اقدامات خانگی میتوانند درد و تورم را تا حد زیادی کنترل کنند. این روشها بر استراحت و مهار التهاب تمرکز دارند و به بهبودی سریعتر کمک میکنند:
استراحت و کاهش فشار روی زانو برای درمان خانگی آب آوردن زانو
بهمحض مشاهده تورم و احساس درد، فعالیتهای سنگین مانند دویدن، ورزشهای پربرخورد و ایستادنهای طولانیمدت را متوقف کنید. استراحتدادن به مفصل فرصت میدهد تا غشای سینوویال التهاب خود را کاهش دهد. اگر راهرفتن باعث تشدید درد میشود، استفاده از عصا برای کاهش بار روی زانو بسیار مفید است.
کمپرس سرد برای کاهش تورم زانو و روش درمان خانگی آب آوردن زانو
استفاده از یخ یکی از راهکارهای مؤثر برای انقباض رگها و کاهش جریان خون در ناحیه ملتهب است. کیسه یخ یا بسته سبزیجات منجمد را درون حولهای بپیچید و هر چند ساعت یکبار بهمدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه روی زانو بگذارید.
نکته: قراردادن مستقیم یخ روی پوست میتواند به بافت پوستی آسیب بزند.
بالا نگهداشتن پا یکی از روش های خانگی درمان آب آوردن زانو
قراردادن پا در سطحی بالاتر از سطح قلب به خروج مایعات اضافی از ناحیه زانو کمک میکند. هنگام درازکشیدن یا استراحت، چند بالش زیر پا بگذارید. این اقدام ساده با تسهیل بازگشت خون و مایعات به جریان اصلی، تورم زانو را بهشکل چشمگیری کاهش میدهد.
استفاده از زانوبند و وسایل حمایتی و درمان خانگی آب آوردن زانو
بستن زانو با بانداژکشی یا استفاده از زانوبندهای طبی مخصوص، فشار ملایمی بر مفصل وارد میکند. این فشار مداوم از تجمع بیشتر مایع جلوگیری میکند و به پایداری مفصل هنگام حرکت کمک میکند. دقت کنید بانداژ نباید بیش از حد سفت باشد تا مانع گردش خون نشود.
درمان دارویی آبآوردن زانو
داروها نقش مهمی در کنترل درد و کاهش التهاب مفصلی ایفا میکنند. البته بهتر است پیش از مصرف هرگونه دارو، با پزشک خود مشورت کنید.
قرص برای درمان آبآوردن زانو
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن، ناپروکسن و سلکوکسیب از متداولترین گزینهها برای کاهش درد و التهاب هستند. استامینوفن نیز برای تسکین درد خفیف تا متوسط کاربرد دارد.
در مواردی که التهاب بسیار شدید باشد، پزشک ممکن است برای دورهای کوتاهمدت کورتونهای خوراکی را تجویز کند.
پماد برای کاهش درد و التهاب زانو
برای بهبود درد و التهاب میتوانید پمادها و ژلهای موضعی حاوی مواد ضدالتهاب (مانند ژل دیکلوفناک) یا مواد گرمکننده و خنککننده (مانند پمادهای حاوی منتول و کاپسایسین) را روی پوست زانو ماساژ دهید. این محصولات بدون ایجاد عوارض گوارشی داروهای خوراکی، درد آن ناحیه را بهطور موقت تسکین میدهند.
درمان آبآوردن زانو با طب سنتی
برخی روشهای مکمل و گیاهی میتوانند بهعنوان درمان کمکی در کنار توصیههای پزشکی به کاهش التهاب کمک کنند. بااینحال، نباید این روشها را جایگزین درمانهای اصلی و تخصصی کنید. برخی از محبوبترین درمانهای آبآوردن زانو در طب سنتی شامل موارد زیر هستند:
- حمام با نمک اپسوم: نمک اپسوم غنی از منیزیم است که میتواند انقباض عضلات را کاهش دهد. در این روش، لازم است یک لیوان نمک اپسوم را در وانی پر از آب گرم حل کنید و زانوی آسیبدیده را در آن قرار دهید.
- زردچوبه: زردچوبه با ماده فعال کرکومین خواص ضد التهاب شناختهشدهای دارد و میتواند درد و التهاب را کاهش دهد.
- سرکه سیب: میتوانید یک قاشق سرکه سیب را در یک لیوان آب حل کنید و بنوشید یا آن را به صورت موضعی به زانو اعمال کنید. سرکه سیب میتواند به کاهش التهاب کمک کند و فرایند بهبود را سرعت ببخشد.
- فلفل کاین: فلفل کاین حاوی کاپسایسین است که میتواند با ارسال پیام به مغز درد را کاهش دهد. میتوانید این فلفل را با روغنزیتون مخلوط کنید و با این ترکیب زانو را ماساژ دهید.
درمان آبآوردن زانو با زنجبیل
زنجبیل ترکیباتی ضدالتهاب دارد. مصرف دمنوش زنجبیل یا افزودن عصاره آن به رژیم غذایی روزانه میتواند در کاهش واکنشهای التهابی بدن مؤثر باشد. همچنین، استفاده از روغن زنجبیل برای ماساژ ملایم اطراف مفصل جریان خون را بهبود میبخشد و درد را کم میکند.
درمان آبآوردن زانو با ورزش و فیزیوتراپی
پس از فروکشکردن التهاب حاد، فیزیوتراپی و انجام تمرینات ورزشی تحتنظر متخصص نقش کلیدی در بازتوانی زانو دارد. تقویت عضلات اطراف مفصل، بهویژه عضله چهارسر ران، فشار واردشده بر مفصل را کاهش میدهد.
ورزشهای کمبرخورد مانند شنا، پیادهروی در آب و دوچرخه ثابت گزینههایی عالی برای بهبود انعطافپذیری و دامنه حرکتی زانو بدون ایجاد فشار اضافی هستند.
تخلیه آب زانو یا آسپیراسیون مایع مفصل
اگر تجمع مایع شدید باشد و درد زیادی ایجاد کند، پزشک روش آسپیراسیون یا تخلیه مایع مفصلی (آرتروسنتز) را به کار میگیرد. در این روش، پزشک پس از بیحسی موضعی، با سوزنی باریک مایع اضافی را از مفصل خارج میکند. این کار بلافاصله فشار و درد زانو را کاهش میدهد.
در بیشتر موارد، پزشک همزمان با تخلیه مایع، داروی کورتیکواستروئید به داخل مفصل تزریق میکند تا جلوی بازگشت سریع التهاب را بگیرد.
درمان بیماری زمینهای ایجادکننده آبآوردن زانو
درمان قطعی آبآوردن زانو نیازمند ریشهیابی و درمان علت اصلی آن است:
- عفونت مفصلی: اگر علت تورم عفونت باکتریایی باشد، مصرف آنتیبیوتیکهای قوی (گاهی بهصورت تزریق وریدی) فوری و حیاتی است.
- نقرس: مصرف داروهای کاهشدهنده اسیداوریک مانند آلوپورینول و رعایت رژیم غذایی مناسب تجویز میشود.
- روماتیسم مفصلی: داروها و روشهای تخصصی کنترلکننده سیستم ایمنی تحتنظر متخصص روماتولوژی به کار میروند.
جراحی و روشهای پیشرفته درمان آب زانو
هنگامی که روشهای غیرجراحی و دارویی نتایج مطلوب را ایجاد نکنند، پزشک به سراغ گزینههای جراحی میرود:
- آرتروسکوپی زانو: جراح با ایجاد برشهای کوچک و فرستادن دوربین و ابزار ظریف به داخل مفصل، بافتهای آسیبدیده، غضروفهای پارهشده یا منیسک را ترمیم یا پاکسازی میکند.
- سینووکتومی: اگر غشای سینوویال دچار التهاب مزمن شده باشد و مدام مایع تولید کند، جراح بخشهایی از این غشا را برمیدارد.
- تعویض کامل مفصل زانو (آرتروپلاستی): در مراحل پیشرفته آرتروز که مفصل بهشدت تخریب شده است، جراح مفصل طبیعی را با مفصل مصنوعی تعویض میکند تا درد و التهاب مداوم پایان یابد.
درمان آبآوردن زانو چقدر طول میکشد؟
زمان لازم برای درمان آبآوردن زانو به علت اصلی بروز این مشکل، میزان آسیب و نوع روش درمانی بستگی دارد؛ بنابراین نمیتوان بازه زمان یکسانی برای همه افراد تعیین کرد.
اگر تجمع مایع ناشی از آسیبهای خفیف، ضربههای جزئی یا فشار عضلانی باشد، معمولاً با استراحت، کمپرس سرد و مراقبتهای خانگی طی ۱ تا ۳ هفته بهبود مییابد. در این حالتها، واکنش التهابی مفصل با کاهش فشار بهتدریج فروکش میکند.
درمقابل، اگر علت آبآوردن زانو آسیبهای شدیدتر مانند پارگی رباط یا منیسک باشد، فرایند بهبودی طولانیتر خواهد بود. در این شرایط، درمان و بازتوانی مفصل ممکن است بین چند هفته تا چند ماه طول بکشد؛ بهویژه اگر فرد به جراحی یا فیزیوتراپی نیاز پیدا کند.
همچنین، در بیماریهای مزمن مانند آرتروز یا روماتیسم مفصلی، آبآوردن زانو ممکن است بهصورت دورهای تکرار شود. در این موارد، هدف درمان کنترل علائم و مدیریت بیماری زمینهای است و فروکشکردن تورم در هر دوره معمولاً چند روز تا چند هفته زمان میبرد.
عوارض درماننکردن آبآوردن زانو
بیتوجهی به آبآوردن زانو و نادیدهگرفتن تورم آن میتواند عواقب جدی برای سلامت مفصل داشته باشد. تجمع مداوم مایع در زانو علاوهبر ایجاد درد، به ساختارهای داخلی مفصل فشار وارد میکند و عملکرد حرکتی فرد را مختل میکند. مهمترین عوارض درماننکردن آبآوردن زانو عبارتاند از:
- ضعف و تحلیل عضلانی: فشار ناشی از مایع اضافی پیامهای عصبی به عضلات را تغییر میدهد و باعث ضعف عضله چهارسر ران میشود. این تحلیل عضلانی قدرت زانو را کاهش میدهد.
- تخریب غضروف و آسیب دائمی مفصل: التهاب مداوم محیط داخل مفصل را تغییر میدهد. این تغییر باعث فرسایش سریعتر غضروف و شتابگرفتن روند آرتروز میشود.
- تشکیل یا پارگی کیست باکر: تجمع مایع اضافی ممکن است به پشت زانو منتقل شود و کیست باکر ایجاد کند. فشار زیاد میتواند باعث پارگی این کیست و انتشار درد به ساق پا شود.
- کاهش دائمی دامنه حرکتی: خشکی و تورم طولانیمدت به سختشدن بافتهای اطراف مفصل میانجامد و خم و راست کردن زانو را دشوار میکند.
- آسیب شدید ناشی از عفونت: اگر علت آبآوردن زانو آرتریت عفونی باشد، تأخیر در درمان میتواند طی چند روز غضروف و استخوان را بهکلی تخریب کند.
راههای پیشگیری از آبآوردن زانو
اگرچه نمیتوان از همه آسیبها یا بیماریهای مفصلی جلوگیری کرد، رعایت برخی اصول ساده به کاهش فشار روی زانو و پیشگیری از تجمع مایع کمک میکند. راهکارهای مؤثر برای پیشگیری از آبآوردن زانو عبارتاند از:
- کاهش وزن اضافه فشار واردشده بر مفصل زانو را حین راهرفتن و بالارفتن از پلهها بهشدت کم میکند.
- انجام تمرینهای ورزشی منظم برای تقویت عضلات چهارسر ران و همسترینگ، پایداری مفصل زانو را افزایش میدهد.
- پیش از شروع فعالیتهای ورزشی حتماً عضلات و مفاصل خود را گرم کنید و در پایان تمرین حرکتهای کششی انجام دهید.
- کفشهای استاندارد و دارای کفی مناسب، ضربههای ناشی از راهرفتن روی سطوح سخت را جذب میکنند.
- از زانوزدنهای طولانی بر سطوح سخت خودداری کنید و حین کار یا ورزش به زانوهای خود فرصت استراحت بدهید.
- اگر به بیماریهایی مانند نقرس یا روماتیسم مبتلا هستید، با مصرف منظم داروها و مراجعه به پزشک جلوی اوجگیری التهاب را بگیرید.
کلام آخر دکتردکتر
آبآوردن زانو یک بیماری مستقل نیست، بلکه زنگ خطری ازسوی بدن است که از آسیب، التهاب یا بیماری در مفصل زانو خبر میدهد. نادیدهگرفتن این نشانه و تأخیر در درمان میتواند صدمات جبرانناپذیری به غضروف و عملکرد حرکتی پا وارد کند. اگر زانوی شما متورم شده است یا هنگام حرکت احساس درد میکنید، در اولین فرصت به متخصص ارتوپدی مراجعه کنید. میتوانید نوبت مشاوره با بهترین پزشکان متخصص کشور را به کمک دکتردکتر دریافت کنید.
