سندرم بروگادا چیست؟ علائم، علت، تشخیص و روش‌های درمان

برخی از افراد بدون اینکه مشکلی در ساختار قلب خود داشته باشند، دچار ایست قلبی می‌شوند. سندرم بروگادا، یکی از دلایل پشت‌پرده این اتفاق ناگهانی است. این سندرم، بیماری ارثی نادری است که به‌جای ساختار قلب، سیستم الکتریکی و نحوه تنظیم ضربان قلب را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. مشکل اینجاست که بسیاری از مبتلایان هیچ علائمی ندارند و ممکن است تا زمان بروز یک آریتمی جدی، از بیماری خود بی‌خبر باشند. در این مقاله از دکتردکتر با سندرم بروگادا، علائم و عوامل محرک آن، روش‌های تشخیص و درمان و همچنین راه‌های کاهش خطر عوارض این بیماری آشنا می‌شویم. 

سندرم بروگادا چیست؟

سندرم بروگادا (BrS) یک بیماری نادر و ارثی قلب است که سیگنال‌های الکتریکی کنترل‌کننده ضربان قلب را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری در نتیجهٔ جهش در ژن‌های مربوط به کانال‌های سدیم ایجاد می‌شود و نحوه واکنش قلب به سیگنال‌های الکتریکی را تغییر می‌دهد. در بعضی موارد، این تغییرات ممکن است باعث ایجاد ریتم سریع و خطرناک قلب در حفره‌های پایینی قلب، یعنی بطن‌ها شوند.

خطر سندرم بروگادا بیشتر به عوارضی برمی‌گردد که ممکن است ایجاد کند. برخی از مطالعات، سندرم بروگادا را عامل بخشی از موارد مرگ ناگهانی قلبی در افرادی می‌دانند که قلبی با ساختار طبیعی دارند. این اتفاق معمولاً بدون هیچ هشدار قبلی و هنگام استراحت یا حتی خواب رخ می‌دهد. در بعضی افراد، ایست قلبی ممکن است اولین نشانه بیماری باشد؛ به همین دلیل، برخی مبتلایان به سندرم بروگادا که بیماری آنها تشخیص داده نشده است، در خواب جان خود را از دست می‌دهند.

بااین‌حال، بیشتر افراد مبتلا به سندرم بروگادا هرگز با علائم روبه‌رو نمی‌شوند و با درمان و پیگیری‌های مناسب، می‌توانند طول عمر طبیعی داشته باشند.

آیا سندرم بروگادا ارثی است؟

بله، این بیماری معمولاً به‌صورت اتوزومال غالب به ارث می‌رسد. یعنی اگر یکی از والدین حامل تغییر ژنتیکی مرتبط با بیماری باشد، احتمال انتقال آن به هر فرزند وجود دارد. باتوجه‌به ارثی‌بودن سندرم بروگادا، درصورت تشخیص بیماری در یکی از اعضای خانواده، ممکن است پزشک توصیه کند سایر اعضای خانواده نیز تحت‌نظر قرار بگیرند. البته، داشتن سابقه خانوادگی به این معنا نیست که فرد حتماً به بیماری مبتلا خواهد شد یا علائم آن را تجربه خواهد کرد.

علائم سندرم بروگادا

اول از همه باید بدانید که بیشتر افراد مبتلا به بیماری سندرم بروگادا هیچ نشانه‌ای ندارند و بسیاری از آنها حتی نمی‌دانند به این بیماری مبتلا هستند. علائم سندرم بروگادا ممکن است در هر سنی پدیدار شوند، اما بیشتر اوقات، علائم از حدود ۴۰ سالگی شروع می‌شوند. رایج‌ترین نشانه‌های سندرم بروگادا عبارت‌اند از:

• تپش قلب: احساس می‌کنید قلبتان خیلی سریع، شدید یا نامنظم می‌زند یا ضربان آن برای لحظه‌ای جا می‌افتد؛
• سرگیجه یا احساس سبکی سر: ممکن است احساس کنید تعادل ندارید یا هر لحظه ممکن است از حال بروید؛
• غش‌کردن (سنکوپ): ازدست‌دادن ناگهانی هوشیاری که ممکن است بدون هشدار قبلی اتفاق بیفتد؛
• تنفس غیرطبیعی یا نفس‌نفس‌زدن شبانه: احساس کمبود هوا یا دشواری در نفس‌کشیدن که ممکن است به‌خصوص هنگام شب یا خواب ایجاد شود؛
• تشنج: در برخی افراد ممکن است به‌دنبال اختلال شدید در ریتم قلب و کاهش موقت جریان خون به مغز رخ دهد؛
• تنفس غیرطبیعی هنگام خواب: برخی افراد ممکن است هنگام خواب دچار نفس‌نفس‌زدن یا تنفس دشوار شوند.

سندرم بروگادا چطور به وجود می‌آید؟

هر ضربان قلب با یک سیگنال الکتریکی آغاز می‌شود که توسط سلول‌های خاصی در قسمت بالایی سمت راست قلب ایجاد می‌شود. این سیگنال ازطریق کانال‌های کوچکی روی سلول‌های قلب هدایت می‌شود و به تنظیم ضربان قلب کمک می‌کند. در سندرم بروگادا، اختلال در این سیستم الکتریکی ممکن است باعث ایجاد ضربان سریع و غیرطبیعی قلب شود. اگر ریتم قلب به حالت طبیعی برنگردد، این اختلال ممکن است به غش یا حتی مرگ ناگهانی قلبی منجر شود.

نقش جهش‌های ژنتیکی در ایجاد سندرم بروگادا

در بسیاری از موارد، تغییر در ژن‌های مربوط به کانال‌های سدیم ممکن است در ایجاد سندرم بروگادا نقش داشته باشد. پژوهشگران تاکنون تغییرات در ۱۸ ژن یا بیشتر را با این بیماری مرتبط دانسته‌اند، اما SCN5A از مهم‌ترین ژن‌های شناخته‌شده است. برخی ژن‌های مرتبط با کانال‌های سدیم، کلسیم و پتاسیم نیز با این بیماری ارتباط دارند، اما شیوع آنها کمتر است.

بااین‌حال، بیشتر افراد مبتلا به سندرم بروگادا هیچ ناهنجاری ژنتیکی قابل‌شناسایی ندارند و آزمایش ژنتیک آنها تغییر مشخصی را نشان نمی‌دهد. گاهی حتی اگر فرد هیچ علامتی نداشته باشد، الگوی مشخص سندرم بروگادا در نوار قلبی دیده می‌شود.

سندرم بروگادا ممکن است با یک نسخه از ژن تغییر‌یافته از یکی از والدین منتقل شود. در این حالت، هر فرزند ۵۰ درصد احتمال دارد این تغییر ژنتیکی را به ارث ببرد. به همین دلیل، پزشکان ممکن است غربالگری بستگان درجه‌یک یعنی والدین، خواهر و برادر و فرزندان فرد مبتلا را توصیه کنند.

لازم به ذکر است که همه موارد سندرم بروگادا به تغییرات ژنتیکی مربوط نمی‌شوند. اختلال در تعادل الکترولیت‌ها و مصرف بعضی از داروهای تجویزی یا کوکائین نیز ممکن است با بروز این بیماری مرتبط باشند.

اختلال در کانال‌های سدیمی قلب و ایجاد سندروم بروگادا

کانال‌های سدیمی به انتقال سیگنال‌های الکتریکی در سلول‌های قلب کمک می‌کنند. در سندرم بروگادا، تغییر در عملکرد این کانال‌ها ممکن است سیگنال‌های الکتریکی قلب را مختل کند و باعث شود ضربان قلب بسیار سریع و غیرطبیعی شود. در این شرایط، قلب ممکن است نتواند خون کافی را به سایر قسمت‌های بدن پمپاژ کند.

عوامل خطر و محرک‌های سندرم بروگادا

برخی از عوامل، احتمال ابتلا به سندرم بروگادا را افزایش می‌دهند و بعضی شرایط نیز ممکن است علائم بیماری را تحریک یا تشدید کنند. 

چه کسانی بیشتر در معرض سندرم بروگادا هستند؟

• سابقه خانوادگی: داشتن یکی از بستگان بیولوژیکی مبتلا به سندرم بروگادا یا سابقه مرگ ناگهانی قلبی در خانواده، احتمال ابتلا را افزایش می‌دهد.
• جنسیت: سندرم بروگادا در مردان بسیار بیشتر از زنان تشخیص داده می‌شود.
• تبار: این بیماری در افراد با تبار آسیایی بیشتر دیده می‌شود.

چه عواملی سندرم بروگادا را تحریک می‌کنند؟ 

• تب: تب ممکن است قلب را تحریک کند و باعث غش یا ایست ناگهانی قلبی شود. این خطر به‌خصوص در کودکان بیشتر است. حتی درصورت داشتن دفیبریلاتور (ICD)، باید تب را بلافاصله درمان کرد. داروهای بدون نسخه مانند استامینوفن می‌توانند به کاهش سریع تب کمک کنند.
• برخی از داروها: بعضی از داروها نظیر مسدودکننده‌های کانال سدیم، بتابلاکرها، داروهای ضدافسردگی سه‌حلقه‌ای و چهارحلقه‌ای و لیتیوم ممکن است علائم بیماری را آشکار یا تشدید کنند.
• مصرف مواد و دخانیات: مصرف الکل، کوکائین و ماری‌جوانا و همچنین سیگارکشیدن می‌تواند علائم بیماری را تحریک کند.
• اختلال تعادل الکترولیت‌ها: به‌خصوص افزایش سطح پتاسیم یا کلسیم، ممکن است علائم بیماری را تحریک کند.
• گرمازدگی و کم‌آبی بدن: این شرایط نیز ممکن است علائم سندرم بروگادا را تحریک کنند.
• تغییر در فعالیت سیستم عصبی خودمختار: تغییر در تعادل فعالیت سیستم عصبی ممکن است در شب ضربان قلب را افزایش دهد و شاید دلیلی باشد که چرا علائم بیماری بیشتر هنگام خواب ظاهر می‌شوند.

عوارض سندرم بروگادا

اگر سندرم بروگادا درمان نشود، ممکن است عوارضی ایجاد کند که به مراقبت پزشکی اورژانسی نیاز دارند:

• ایست ناگهانی قلبی: در این وضعیت، عملکرد قلب، تنفس و هوشیاری به‌طور ناگهانی از بین می‌رود و این اتفاق معمولاً هنگام خواب رخ می‌دهد. ایست قلبی بدون درمان فوری ممکن است مرگبار باشد، اما دریافت سریع مراقبت‌های پزشکی امکان زنده‌ماندن را افزایش می‌دهد.
• غش‌کردن: در افراد مبتلا به سندرم بروگادا، غش‌کردن وضعیتی نیست که بتوان آن را نادیده گرفت و منتظر ماند. این عارضه به مراقبت پزشکی فوری نیاز دارد.
• فیبریلاسیون دهلیزی: نوعی اختلال در ریتم حفره‌های بالایی قلب است که در افراد مبتلا به سندرم بروگادا بیشتر دیده می‌شود.
• فیبریلاسیون بطنی: اختلالی شدید در ریتم حفره‌های پایینی قلب است که ممکن است عملکرد طبیعی قلب را مختل کند و در موارد شدید به مرگ ناگهانی قلبی منجر شود.

سندرم بروگادا چگونه تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص سندرم بروگادا براساس یک آزمایش مشخص انجام نمی‌شود، بلکه پزشک با بررسی سابقه پزشکی، علائم و الگوی نوار قلب (EKG) به تشخیص می‌رسد. این بیماری بیشتر در بزرگسالان و گاهی نوجوانان تشخیص داده می‌شود و در کودکان کم‌سن‌وسال نادر است.

فرایند تشخیص معمولاً با معاینه و بررسی سابقه پزشکی آغاز می‌شود. پزشک، وضعیت جسمانی و صدای قلب را بررسی می‌کند و درباره سابقه خانوادگی به‌خصوص مرگ ناگهانی قلبی سؤال می‌پرسد. سپس ممکن است آزمایش‌هایی مانند نوار قلب و گاهی ام‌آر‌آی قلب یا تست استرس برای بررسی سایر دلایل احتمالی علائم انجام شود. در این بخش، آزمایش‌های مورد استفاده برای تشخیص سندرم بروگادا را بررسی می‌کنیم.

نوار قلب (EKG) برای تشخیص سندروم بروگادا

نوار قلب یکی از مهم‌ترین آزمایش‌ها برای تشخیص سندرم بروگاداست. در این آزمایش، الکترودهایی روی قفسه سینه قرار می‌گیرند تا فعالیت الکتریکی قلب ثبت شود. نوار قلب همچنین می‌تواند اختلالات مختلف در فعالیت و هدایت الکتریکی قلب، مانند آریتمی‌ها و بلوک قلبی را نشان دهد. پزشک با بررسی نتیجه نوار قلب به‌دنبال الگوی خاصی می‌گردد که ممکن است نشانهٔ سندرم بروگادا باشد.

در نوار قلب، سه الگوی اصلی برای سندرم بروگادا دیده می‌شود. الگوی نوع ۱ مشخصهٔ اصلی بیماری محسوب می‌شود و می‌تواند به تشخیص سندرم بروگادا کمک کند. الگوی نوع ۲ ممکن است در افراد مبتلا به سندرم دیده شود، اما به‌تنهایی برای تشخیص بیماری کافی نیست. الگوی نوع ۳ نیز ممکن است در نوار قلب دیده شود، اما برای تشخیص بیماری کافی نیست.

الگوی بروگادا همیشه در اولین نوار قلب دیده نمی‌شود. به همین دلیل، ممکن است پزشک آزمایش را دوباره انجام دهد یا جای قرارگیری الکترودها را تغییر دهد تا احتمال دیده‌شدن الگوی بیماری بیشتر شود. در برخی موارد نیز پزشک برای آشکارشدن این الگو از آزمایش‌های تکمیلی استفاده می‌کند.

چالش دارویی (Medication Challenge) و تشخیص سندروم بروگادا

اگر نوار قلب شما الگوی نوع ۲ را نشان دهد، ممکن است پزشک دارویی را ازطریق سرم به شما بدهد که کانال‌های سدیم را مسدود می‌کند تا اگر الگوی نوع ۱ به‌صورت پنهان وجود داشته باشد، آن را آشکار کند. انجام این آزمایش به شرایط شما بستگی دارد:

• حتی اگر الگوی نوع ۱ در نوار قلب شما دیده شود، اما سابقه شخصی سندرم بروگادا یا حمله قلبی نداشته باشید و تاکنون دچار غش یا دوره‌های تاکی‌کاردی بطنی نشده باشید، ممکن است پزشک این آزمایش را انجام دهد.
• اگر الگوی نوع ۲ به همراه علائم بیماری داشته باشید، ممکن است پزشک انجام این آزمایش را توصیه کند. حتی بدون علائم، داشتن سابقه خانوادگی سندرم بروگادای نوع ۱ یا حمله قلبی پیش از ۴۵ سالگی می‌تواند دلیلی برای انجام آن باشد.

چون این آزمایش با خطراتی همراه است، پزشک در طول آن وضعیت قلب شما را به‌دقت زیر نظر می‌گیرد و درصورت بروز علائم قلبی، آزمایش را متوقف می‌کند.

تست ورزش یا استرس جهت شناسایی سندروم بروگادا

تست ورزش قلب، از روش‌های اصلی تشخیص سندرم بروگادا نیست، اما ممکن است به تشخیص بیماری کمک کند. در این آزمایش، فعالیت الکتریکی قلب هنگام راه‌رفتن روی تردمیل یا رکاب‌زدن با دوچرخه ثابت ثبت می‌شود. نکته مهم، خودِ زمان ورزش نیست، بلکه مرحله ابتدایی ریکاوری پس از ورزش است. یعنی زمانی که ضربان قلب کاهش پیدا می‌کند و تون واگ (یکی از شاخص‌های تأثیر سیستم عصبی بر قلب) افزایش می‌یابد. در این مرحله، ممکن است الگوی پنهان نوع ۱ بروگادا در نوار قلب برخی از بیمارانی که در شرایط دیگر این الگو را نشان نمی‌دهند، ظاهر شود. 

هولتر مانیتور برای تشخیص دقیق سندروم بروگادا

اگر نوار قلب شما طبیعی باشد، اما همچنان علائم داشته باشید، ممکن است پزشک از شما بخواهد یک دستگاه نوار قلب قابل‌حمل به نام هولتر مانیتور را به‌مدت ۲۴ ساعت همراه خود داشته باشید. این دستگاه فرصت بیشتری برای ثبت ریتم قلب فراهم می‌کند تا بی‌نظمی‌هایی که ممکن است در نوار قلب کوتاه‌مدت مطب دیده نشوند، شناسایی شوند.

تشخیص سندروم بروگادا با اکوکاردیوگرافی

در اکوکاردیوگرافی، با استفاده از امواج صوتی، تصاویری از قلب تهیه می‌شود. این تست به‌تنهایی نمی‌تواند سندرم بروگادا را تشخیص دهد، اما به پزشک کمک می‌کند مشکلات ساختاری قلب را که ممکن است عامل علائم باشند، کنار بگذارد.

مطالعه الکتروفیزیولوژی (EP) یکی از روش های تشخیص سندروم بروگادا

بیشتر افراد به این آزمایش نیاز ندارند و معمولاً زمانی انجام می‌شود که بعد از سایر بررسی‌ها هنوز بیماری مشخص نشده نباشد. در این روش، پزشک کاتترهای باریک و انعطاف‌پذیر را ازطریق یک رگ خونی، معمولاً سیاه‌رگ فمورال در پا وارد قلب می‌کند. سپس فعالیت الکتریکی قلب از داخل بررسی می‌شود تا محل ایجاد ریتم غیرطبیعی مشخص شود و در بعضی موارد، پزشک می‌تواند همان‌جا عارضه را درمان کند. 

دستگاه پایش قلب قابل کاشت (ICM) و سندروم بروگادا

برای پایش مداوم، متخصص قلب ممکن است دستگاهی کوچک به نام پایشگر قلبی قابل‌کاشت را زیر پوست قرار دهد. این دستگاه ریتم قلب را در طول زمان بررسی می‌کند و هرگونه ضربان غیرطبیعی را ثبت می‌کند. اگر خطر ابتلا به عوارض در شما بیشتر باشد، این دستگاه ممکن است به شناسایی زودهنگام مشکلات کمک کند و احتمال بی‌پاسخ‌ماندن غش یا تپش قلب بدون علت مشخص را کاهش دهد.

آزمایش ژنتیک و بررسی سندروم بروگادا

با بررسی نمونه خون یا بزاق می‌توان تغییرات ژن‌های مربوط به کانال‌های سدیم ازجمله SCN5A و SCN10A را شناسایی کرد. بااین‌حال، لازم است بدانید منفی‌بودن نتیجه، سندرم بروگادا را رد نمی‌کند و مثبت‌بودن آن نیز به این معنا نیست که فرد حتماً در آینده دچار علائم خواهد شد.

آزمایش خون برای تشخیص سندروم بروگادا

یک آزمایش خون ساده می‌تواند سطح الکترولیت‌هایی مانند پتاسیم، کلسیم و منیزیم را بررسی کند و به پزشک کمک کند سایر علل احتمالی ضربان غیرطبیعی قلب را کنار بگذارد.

سندرم بروگادا چگونه درمان می‌شود؟

درمان سندرم بروگادا براساس احتمال بروز آریتمی جدی در هر فرد تجویز می‌شود. پس از درمان نیز پزشک شما را به‌طور منظم تحت‌نظر خواهد داشت تا داروها را بررسی کند، مشکلات جدید قلبی را شناسایی کند و درصورت نیاز برنامه درمانی را تغییر دهد.

روش درمان سندرم بروگادا چطور تعیین می‌شود؟

پزشک برای انتخاب روش درمان، سطح خطر شما را در نظر می‌گیرد. به‌طور کلی، افراد زیر در گروه پرخطر قرار می‌گیرند:

• سابقه شخصی آریتمی‌های جدی؛
• دوره‌های غش‌کردن؛
• پشت‌سرگذاشتن ایست ناگهانی قلبی.

اگر به سندرم بروگادا مبتلا باشید، اما هیچ علائمی نداشته باشید، احتمالاً خطر شما پایین است. در این حالت ممکن است به درمان فعال نیاز نداشته باشید و کافی‌ است تحت‌نظر پزشک باشید. در غیر این صورت، پزشک ممکن است یکی از روش‌های درمانی زیر را در نظر بگیرد.

دفیبریلاتور قلبی قابل کاشت (ICD) یکی از روش های درمان سندروم بروگادا

کاشت ICD یکی از اصلی‌ترین روش‌های درمان برای افراد پرخطر است. این دستگاه کوچک و باتری‌دار زیر پوست قرار می‌گیرد و به‌طور مداوم ریتم قلب را بررسی می‌کند. اگر ریتم خطرناکی ایجاد شود، دستگاه با ارسال شوک به اصلاح آن کمک می‌کند. برای کاشت ICD معمولاً لازم است یک شب در بیمارستان بستری شوید. این روش به‌طور کلی می‌تواند خطر مرگ ناگهانی قلبی را کاهش دهد. پیش از کاشت دستگاه، باید چند نکته را در نظر داشته باشید:

• گاهی ممکن است دستگاه بدون نیاز واقعی شوک وارد کند؛ بنابراین بهتر است این احتمال را پیش از کاشت با پزشک در میان بگذارید.
• پزشکان همیشه درباره اینکه چه کسانی به ICD نیاز دارند، اتفاق‌نظر ندارند. برخی حتی بدون وجود علائم، براساس سابقه خانوادگی یا نتایج آزمایش‌ها کاشت دستگاه را توصیه می‌کنند، اما برخی دیگر ترجیح می‌دهند بیمار را تحت‌نظر بگیرند و درصورت بروز علائم درمان را شروع کنند. البته این رویکرد با انتقادهایی همراه است، زیرا مرگ ناگهانی قلبی ممکن است اولین نشانه بیماری باشد.

ابلیشن قلب و درمان سندروم بروگادا

اگر ICD به‌تنهایی نتواند علائم شما را به‌طور ایمن کنترل کند، ابلیشن با کاتتر یکی از گزینه‌های درمانی بعدی‌ است. در این روش، یک کاتتر باریک و انعطاف‌پذیر ازطریق رگ خونی وارد قلب می‌شود و با استفاده از امواج رادیوفرکانسی با انرژی بالا، بافتی را که باعث ایجاد ریتم غیرطبیعی شده است، تخریب می‌کند.

درمان دارویی سندروم بروگادا

در کنار سایر روش‌های درمان یا اگر این روش‌ها برای شما مناسب نباشند، پزشک ممکن است برای کنترل ریتم قلب داروهایی مانند کینیدین و ایزوپروترنول تجویز کند.

پیش‌آگهی سندرم بروگادا

زندگی با یک بیماری مزمن و پرخطر ممکن است نگرانی‌های زیادی ایجاد کند، اما راه‌هایی برای کاهش خطر وجود دارد. پزشک ممکن است باتوجه‌به شرایط شما، برنامه‌ای مناسب برای کنترل بیماری تنظیم کند.

آمادگی در خانه نیز اهمیت دارد. وجود یک دفیبریلاتور خارجی خودکار (AED) در خانه یا مدرسه فرزندتان، ممکن است در مواقع اضطراری بسیار کمک‌کننده باشد. همچنین بهتر است اعضای خانواده یا همکارانتان، احیای قلبی ریوی (CPR) را یاد بگیرند تا در مواقع ضروری بتوانند کمک کنند. چند عادت روزمره نیز به کاهش خطر اختلال ریتم قلب کمک می‌کند:

• تب را سریع درمان کنید: برای کاهش تب می‌توانید از داروهایی مانند استامینوفن یا ایبوپروفن استفاده کنید.
• بدن را هیدراته نگه دارید: از کم‌آبی و شرایطی که باعث گرمازدگی می‌شوند، دوری کنید. ورزش شدید، اسهال و استفراغ ممکن است باعث کم‌آبی شوند. در این شرایط مایعات کافی بنوشید و درصورت بیماری، می‌توانید محلول خوراکی او‌آر‌اس (ORS) را مصرف کنید.
• درباره ورزش مناسب با پزشک مشورت کنید: اگر در گروه پرخطر هستید، ورزش سنگین یا رقابتی ممکن است برای شما مناسب نباشد. 

سندرم بروگادا در کودکان

سندرم بروگادا فقط بزرگسالان را درگیر نمی‌کند و کودکان نیز ممکن است به آن مبتلا شوند. در کودکان مبتلا، جهش ژن SCN5A بیشتر از بزرگسالان دیده می‌شود. یکی از مهم‌ترین نگرانی‌ها در کودکان تب است، چراکه ممکن است احتمال بروز علائم خطرناک را افزایش دهد. به همین دلیل، پایین‌آوردن سریع تب و پرهیز از داروهای محرک اهمیتی ویژه دارد.

تشخیص بیماری در کودکان نیز با بزرگسالان تفاوت‌هایی دارد. آزمایش چالش دارویی کانال سدیم برای آشکارکردن الگوی پنهان بروگادا معمولاً تا بعد از بلوغ انجام نمی‌شود و فقط در موارد نادر زودتر انجام می‌شود. اگر کودک هنگام تب دچار ریتم خطرناک قلبی شود، پزشکان معمولاً از ایزوپروترنول برای درمان آن استفاده می‌کنند.

آیا می‌توان از سندرم بروگادا پیشگیری کرد؟

ازآنجایی‌که سندرم بروگادا یک بیماری ژنتیکی است، نمی‌توان از ایجاد آن پیشگیری کرد. بااین‌حال، می‌توان با شناسایی محرک‌ها و پیگیری پزشکی، خطر بروز برخی از عوارض خطرناک را کاهش داد. اگر یکی از اعضای خانواده به سندرم بروگادا مبتلا باشد، آزمایش ژنتیک می‌تواند مشخص کند که آیا شما نیز حامل تغییر ژنتیکی مرتبط با بیماری هستید یا خیر. پس از آن، پرهیز از محرک‌های شناخته‌شده، درمان سریع تب و رعایت توصیه‌های سبک زندگی ممکن است به کاهش خطر بروز علائم کمک کنند.

چه زمانی برای سندرم بروگادا به پزشک مراجعه کنیم؟

سندرم بروگادا علائمی مشابه با چند آریتمی دیگر دارد؛ بنابراین تشخیص دقیق آن فقط با مراجعه به پزشک امکان‌پذیر است. اگر پدر، مادر، خواهر، برادر یا فرزند شما به این بیماری مبتلا شده است، از پزشک بپرسید که آیا به آزمایش نیاز دارید یا خیر. پس از تشخیص بیماری، پیگیری منظم اهمیت زیادی دارد:

• حداقل سالی یک‌بار به پزشک مراجعه کنید؛
• اگر ICD دارید، دستگاه را حداقل سالی دو بار بررسی کنید و درصورت مشاهده هر مورد غیرعادی، پزشک را در جریان بگذارید؛
• اگر در گروه پرخطر هستید، همکاران خود را از بیماریتان مطلع کنید تا در صورت بروز مشکل بتوانند سریع‌تر کمک کنند؛
• از افراد نزدیک خود بخواهید CPR را یاد بگیرند و مطمئن شوید می‌دانند درصورت ایست قلبی باید فوراً با اورژانس تماس بگیرند.

برخی علائم نیاز به اقدام فوری دارند و نباید تا نوبت بعدی پزشک منتظر بمانید:

• درد قفسه سینه؛
• ضربان قلب نامنظم یا کوبنده؛
• تپش قلب بسیار سریع؛
• دشواری در تنفس یا خس‌خس بدون علت مشخص؛
• غش یا ازحال‌رفتن؛
• سرگیجه یا احساس سبکی سر؛
• تشنج.

اگر غش کردید و احتمال می‌دهید به قلب مربوط باشد، آن را یک وضعیت اورژانسی در نظر بگیرید و منتظر برطرف‌شدن خودبه‌خودی آن نمانید. سندرم بروگادا می‌تواند ریتم قلب را مختل کند و در بعضی افراد به عوارض جدی مانند آریتمی بطنی، ایست قلبی و مرگ ناگهانی منجر شود. 

بااین‌حال، خطر برای همه افراد یکسان نیست و بسیاری از مبتلایان هیچ نشانه‌ای ندارند. تشخیص به‌موقع، بررسی سابقه خانوادگی، شناسایی محرک‌ها و پیگیری منظم به مدیریت بیماری و کاهش خطر عوارض کمک می‌کند.

اگر شما یا یکی از اعضای خانواده‌تان علائمی مانند سابقه بیماری یا مرگ ناگهانی قلبی در خانواده، غش، تپش قلب، سرگیجه یا ضربان نامنظم دارید، بهتر است معاینه پزشکی را جدی بگیرید. برای بررسی علائم و دریافت راهنمایی پزشک، می‌توانید از خدمات دکتردکتر برای رزرو آنلاین نوبت با پزشک استفاده کنید.

کلام آخر دکتردکتر

سندرم بروگادا، اختلالی نادر در سیستم الکتریکی قلب است که شدت آن در همه افراد یکسان نیست. بسیاری از مبتلایان هیچ علامتی ندارند، اما در برخی افراد ممکن است آریتمی‌های خطرناک، غش یا ایست قلبی رخ دهد. شناخت سابقه خانوادگی، توجه به علائمی مانند غش و تپش قلب، کنترل سریع تب و پرهیز از محرک‌های شناخته‌شده ممکن است در مدیریت خطر این بیماری اهمیت زیادی داشته باشند.

اگر شما یا یکی از اعضای خانواده‌تان علائمی مانند غش، تپش قلب، سرگیجه یا ضربان نامنظم دارید، بهتر است بررسی پزشکی را جدی بگیرید. در چنین شرایطی مراجعه به پزشک برای ارزیابی دقیق و انجام آزمایش‌های لازم می‌تواند به تشخیص به‌موقع و پیشگیری از عوارض احتمالی کمک کند.

سؤالات متداول

منابع

Webmd

Clevelandclinic

Mayoclinic

nih