راهنمای کامل شکستگی لگن؛ از علائم و تشخیص تا درمان و بهبودی

ساختار لگن باعث شده تا دامنه حرکتی بیشتری نسبت به هرگونه مفصل دیگری داشته باشد و اگر این ساختار آسیب ببیند، انجام بسیاری از فعالیت‌های روزمره برای شما دشوار می‌شود. علاوه بر آن، شکستگی لگن می‌تواند عوارضی خطرناک به همراه داشته باشد و حتی زندگی فرد را تهدید کند. متأسفانه این آسیب به دلیل کاهش تراکم استخوان و بیماری‌هایی مانند پوکی استخوان، در سالمندان بیشتر دیده می‌شود که فرآیند بهبود را دشوارتر نیز می‌کند.
در ادامه قصد داریم انواع شکستگی لگن، علائم آن، روش‌های درمان و مراقبت‌های ضروری را شرح دهیم.

شکستگی لگن چیست و چرا اهمیت دارد؟

لگن یک مفصل «گوی و کاسه» است. گوی از قسمت بالای استخوان ران یا همان فمور تشکیل شده و کاسه این مفصل استابولوم نام دارد. البته شکستگی لگن با شکستگی مفصل لگن فرق دارد. شکستگی لگن معمولاً به شکستگی بخش بالایی استخوان ران در نزدیکی مفصل لگن گفته می‌شود، اما شکستگی‌های سایر استخوان‌های تشکیل‌دهنده لگن مانند استابولوم معمولاً در دسته آسیب‌های مفصل لگن قرار می‌گیرند.

این آسیب می‌تواند بسیار خطرناک باشد و در بسیاری از موارد، سالمندان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر شکستگی لگن به‌خوبی درمان نشود، به کاهش توانایی راه‌رفتن، از دست‌دادن استقلال فردی و عوارضی مانند لخته خون، عفونت‌های ریوی و کاهش توده عضلانی منجر خواهد شد.

انواع شکستگی لگن کدام‌اند؟

پزشکان شکستگی‌های لگن را بیشتر بر اساس محل آسیب دسته‌بندی می‌کنند. بیشتر شکستگی‌های لگن در قسمت بالایی استخوان ران رخ می‌دهند، اما آسیب‌های شدید می‌توانند سایر استخوان‌های مفصل لگن را نیز درگیر کنند. رایج‌ترین انواع شکستگی لگن شامل این موارد هستند:

• گردن فمور (Femoral Neck): این شکستگی در قسمت باریک استخوان ران، نزدیک سر استخوان ران ایجاد می‌شود. آسیب در این ناحیه ممکن است خون‌رسانی سر استخوان ران را کاهش دهد و روند ترمیم را سخت‌تر کند.
• شکستگی اینترتروکانتریک (Intertrochanteric hip fracture): این شکستگی در بخش پایین‌تر از گردن استخوان ران و حدود ۷ تا ۱۰ سانتی‌متر دورتر از مفصل لگن رخ می‌دهد. این نوع شکستگی معمولاً به خون‌رسانی استخوان ران آسیب نمی‌زند.
• شکستگی داخل‌کپسولی (Intracapsular fracture): این شکستگی بخش‌های گوی و کاسه‌ای مفصل لگن را درگیر می‌کند. آسیب در این ناحیه ممکن است باعث پارگی رگ‌های خونی شود که خون سر استخوان ران را تأمین می‌کنند و روند ترمیم را دشوارتر کند.

همان‌طور که گفتیم، شکستگی لگن به آسیب‌های بالای استخوان ران اشاره دارد. اما علاوه بر این موارد، ممکن است ساختارهای زیر در ناحیه مفصل لگن نیز دچار شکستگی شوند:

• استابولوم (Acetabulum): استابولوم بخش کاسه‌ای‌شکل مفصل لگن است که سر استخوان ران داخل آن قرار می‌گیرد. شکستگی این قسمت بیشتر در اثر ضربه‌های شدید مانند تصادف ایجاد می‌شود و ممکن است روی عملکرد مفصل اثر بگذارد.
• استخوان عانه (Pubis): استخوان عانه در بخش جلویی لگن قرار دارد. شکستگی این قسمت در سالمندان، به‌ویژه پس از زمین‌خوردن، بیشتر دیده می‌شود و بسیاری از موارد با کنترل درد و حرکت تدریجی بهبود پیدا می‌کنند.
• ایلیوم و ساکروم (Ilium & Sacrum): ایلیوم بخش پهن استخوان لگن و ساکروم استخوانی در پشت لگن است که ستون فقرات را به لگن متصل می‌کند. این بخش‌ها ممکن است در اثر ضربه‌های شدید یا ضعف استخوان دچار شکستگی شوند.
• حلقه لگنی: حلقه لگنی از چند استخوان تشکیل شده و به حفظ تعادل و تحمل وزن بدن کمک می‌کند. شکستگی‌های شدید این ناحیه ممکن است پایداری لگن را کاهش دهند.
• شکستگی‌های استرسی: ترک‌های کوچک استخوان هستند که در اثر فشارهای تکراری یا ضعف استخوان ایجاد می‌شوند.

علائم شکستگی لگن چیست؟

علائم شکستگی لگن معمولاً بعد از آسیب یا زمین‌خوردن به‌سرعت ظاهر می‌شوند. شدت نشانه‌ها به محل شکستگی استخوان و میزان آسیب بستگی دارد. در لحظه اول، بیش از هر چیز با درد و محدودیت حرکت را تجربه می‌کنید.
در این جدول، علائم شکستگی لگن را مورد بررسی قرار داده‌ایم:

اگر با هر یک از این علائم مواجه شدید، سریعاً به پزشک مراجعه کنید.

علت شکستگی لگن چیست؟

بیشتر شکستگی‌های لگن در اثر ضربه‌های شدید یا ضعیف‌شدن استخوان ایجاد می‌شوند. در افراد سالم، ضربه‌های شدید مانند تصادف یا سقوط از ارتفاع از دلایل اصلی این آسیب هستند؛ اما در سالمندان، حتی یک زمین‌خوردن ساده هم ممکن است به شکستگی لگن منجر شود. مهم‌ترین عوامل شکستن استخوان لگن شامل این موارد می‌شوند:

• زمین‌خوردن: شایع‌ترین علت شکستگی لگن در سالمندان است. افتادن روی پهلو می‌تواند فشار زیادی به بخش بالایی استخوان ران وارد کند.
• پوکی استخوان: کاهش تراکم استخوان، مقاومت آن را کم می‌کند و احتمال شکستگی را حتی پس از ضربه‌های کوچک افزایش می‌دهد.
• تصادف و ضربه‌های شدید: برخوردهای شدید مانند تصادف خودرو یا سقوط از ارتفاع می‌توانند استخوان‌های لگن و ران را دچار شکستگی کنند.
• فشارهای تکراری روی استخوان: فعالیت‌های شدید یا فشار مداوم ممکن است باعث ایجاد شکستگی‌های استرسی در استخوان‌های لگن شوند.
• بیماری‌ها و شرایطی که استخوان را ضعیف می‌کنند: بعضی بیماری‌ها یا مصرف طولانی‌مدت برخی داروها می‌توانند تراکم استخوان را کاهش دهند و خطر شکستگی را بیشتر کنند.

چه کسانی بیشتر در معرض شکستگی لگن هستند؟

برخی افراد به دلیل سن، وضعیت استخوان‌ها، شرایط جسمی، بیماری‌های زمینه‌ای و سبک زندگی خود بیشتر در معرض خطر شکستگی لگن قرار دارند. گروه‌های آسیب‌پذیر شامل موارد زیر هستند:

• افراد بالای ۶۵ سال: با افزایش سن، تراکم استخوان کاهش پیدا می‌کند. همچنین سالمندان به دلیل ضعف بینایی، کاهش تعادل و کندشدن واکنش‌های بدن، بیشتر دچار زمین‌خوردگی و شکستگی می‌شوند.
• زنان پس از یائسگی: کاهش سطح استروژن پس از یائسگی می‌تواند روند کاهش تراکم استخوان را سریع‌تر کند.
• افراد با مشکلات تعادل یا بیماری‌های عصبی: بیماری‌هایی مانند پارکینسون، عوارض سکته مغزی، زوال عقل و آسیب‌های عصبی می‌توانند تعادل و توانایی حرکت را کاهش دهند.
• افرادی که بعضی داروها را مصرف می‌کنند: برخی داروهای آرام‌بخش، خواب‌آور و داروهایی که باعث سرگیجه می‌شوند، خطر زمین‌خوردن را افزایش می‌دهند. مصرف طولانی‌مدت کورتون‌ها هم می‌تواند استخوان‌ها را ضعیف کند.
• افراد با کمبود کلسیم و ویتامین D: بدن برای حفظ استحکام استخوان‌ها به این مواد نیاز دارد. کمبود آن‌ها می‌تواند تراکم استخوان را کاهش دهد و احتمال شکستگی را بیشتر کند.
• افراد کم‌تحرک یا مصرف‌کنندگان دخانیات: فعالیت بدنی کم باعث می‌شود عضلات ضعیف شوند و نتوانند از استخوان‌ها حمایت کنند. مصرف دخانیات هم می‌تواند سلامت استخوان و روند ترمیم آن را تحت تأثیر قرار دهد.

تشخیص شکستگی لگن چگونه انجام می‌شود؟

اولین قدم در فرآیند تشخیص، معاینه بالینی، بررسی دامنه حرکتی و وضعیت قرارگیری پاهاست. پزشک پس از ارزیابی شرایط و تعیین موقعیت دقیق آسیب، بهترین روش تصویربرداری را تجویز می‌کند. سه ابزار اصلی برای بررسی دقیق‌تر شکستگی لگن شامل این موارد هستند:

• رادیوگرافی ساده (X-ray): اولین روش بررسی شکستگی لگن است. عکس رادیوگرافی لگن بیشتر شکستگی‌ها، محل آسیب و میزان جابه‌جایی استخوان‌ها را نشان می‌دهد.
• ام‌آر‌آی (MRI): اگر فرد بعد از زمین‌خوردن یا ضربه، درد شدید لگن داشته باشد اما در عکس رادیوگرافی شکستگی دیده نشود، پزشک ممکن است ام‌آر‌آی درخواست کند. این روش به تشخیص شکستگی‌های پنهان و ترک‌های کوچک استخوان کمک می‌کند.
• سی‌تی‌اسکن (CT scan): زمانی که شکستگی پیچیده، خردشده یا چندقطعه‌ای باشد، یا شکستگی دیواره استابولوم و استخوان‌های کف لگن را درگیر کند، پزشک به سراغ سی‌تی‌اسکن می‌رود. این روش تصاویری مقطعی و سه‌بعدی از استخوان‌ها بازسازی می‌کند و تصویر دقیقی در اختیار جراح ارتوپد قرار می‌دهد تا پلاک‌ها و پیچ‌ها را در موقعیت مناسب کار بگذارد.

درمان شکستگی لگن چگونه است؟

برای درمان شکستگی لگن، باید حتما به پزشک متخصص ارتوپدی مراجعه کنید. درمان این آسیب می‌تواند شامل جراحی، توان‌بخشی و داروهای کنترل درد و پیشگیری از عوارض باشد.

پزشک بهترین روش درمان را بر اساس شکستگی، میزان جابه‌جایی استخوان، سن فرد و وضعیت سلامتی انتخاب می‌کند. به کمک این جدول می‌توانید با روش‌های درمانی مختلف و ویژگی‌های هر یک آشنا شوید:

جراحی شکستگی لگن چه زمانی ضروری است؟

بیشتر شکستگی‌های لگن به جراحی نیاز دارند، زیرا استخوان‌های شکسته معمولاً بدون ثابت‌شدن در موقعیت مناسب، به‌خوبی ترمیم نمی‌شوند. علاوه‌براین، استراحت طولانی‌مدت در تخت می‌تواند خطر مشکلاتی مانند لخته خون، عفونت ریه و کاهش قدرت عضلات را افزایش دهد.

پزشک معمولاً در شرایط زیر جراحی را پیشنهاد می‌کند:

• شکستگی‌های جابه‌جا شده یا ناپایدار: وقتی قطعات استخوان از جای طبیعی خود خارج شده‌اند، برای ثابت‌کردن آن‌ها از پیچ، پلاک یا روش‌های دیگر استفاده می‌شود.
• آسیب به خون‌رسانی سر استخوان ران: در بعضی شکستگی‌های گردن فمور، خون‌رسانی این بخش آسیب می‌بیند و تعویض مفصل بهترین گزینه درمانی است.
• شکستگی‌های شدید ناشی از ضربه: ممکن است در شکستگی‌های شدید لگن یا استابولوم، جراحی برای بازسازی استخوان و حفظ عملکرد طبیعی مفصل ضروری باشد.

بااین‌حال، پزشک برای انتخاب روش درمان، شرایط کلی بیمار، میزان توانایی حرکتی پیش از آسیب و خطرات جراحی را هم در نظر می‌گیرد. در بعضی افراد که شرایط انجام عمل را ندارند، درمان غیرجراحی انتخاب می‌شود.

دوره نقاهت شکستگی لگن چگونه است؟

دوره نقاهت شکستگی لگن روندی زمان‌بر و تدریجی است که ماه‌ها طول می‌کشد. معمولاً تیم درمان در همان ۲۴ تا ۴۸ ساعت اول بعد از جراحی برای ایستادن و فعالیت به شما کمک می‌کند. فعالیت سریع مانع زمین‌گیر شدن شما و ضعف عضلات می‌شود. پس از ۳ تا ۷ روز از بیمارستان مرخص می‌شوید؛ اما برای بازیابی قوای خود، به مراقبت‌های توان‌بخشی نیاز خواهید داشت. معمولاً بین ۶ ماه تا یک سال زمان می‌برد و برخی افراد برای راه رفتن به استفاده دائمی از وسایل کمکی مانند عصا وابسته می‌شوند.

یکی از مهم‌ترین عوامل بهبودی موفق، فیزیوتراپی و توان‌بخشی است. تمرین‌های مناسب به تقویت عضلات، افزایش دامنه حرکت مفصل و بهبود تعادل کمک می‌کنند. فیزیوتراپیست همچنین روش درست نشستن، بلندشدن و راه‌رفتن با وسایل کمکی را به بیمار آموزش می‌دهد.

مراقبت از شکستگی لگن در خانه

بعد از ترخیص، باید محیط خانه برای حرکت ایمن بیمار آماده شود. با رعایت چند نکات ساده می‌توانید احتمال آسیب دوباره را کاهش دهید و روند بهبودی را سرعت ببخشید:

• ایمن‌کردن مسیرهای رفت‌وآمد: فرش‌های لغزنده، سیم‌ها و وسایل اضافی را از مسیر حرکت جمع کنید. راهروها، اتاق خواب و مسیر سرویس بهداشتی هم باید نور کافی داشته باشند.
• ایمن‌کردن حمام و سرویس بهداشتی: نصب دستگیره کمکی، استفاده از صندلی حمام و در صورت نیاز افزایش ارتفاع توالت، برخی از چالش‌های استفاده مستقل از حمام و سرویس بهداشتی را برطرف می‌کند.
• مراقبت از زخم جراحی: محل جراحی را طبق توصیه پزشک تمیز و خشک نگه دارید. افزایش قرمزی، ترشح، بوی نامطبوع یا تب می‌تواند نشانه عفونت باشد و به بررسی پزشکی نیاز دارد.
• مصرف منظم داروها: باید مسکن‌ها، داروهای رقیق‌کننده خون و سایر داروهای تجویزشده را منظم و طبق دستور پزشک مصرف کنید.
• رعایت محدودیت‌های حرکتی: پس از بعضی جراحی‌های تعویض مفصل، ممکن است پزشک از شما بخواهد برخی حرکات، مانند خم کردن لگن یا روی هم انداختن پاها را محدود کنید.
• استفاده از وسایل کمکی: تا زمانی که پزشک یا فیزیوتراپیست اجازه نداده است، باید از واکر یا عصا استفاده کنید و حتما با حمایت مناسب راه بروید.
• تغذیه مناسب: دریافت پروتئین، کلسیم، ویتامین D و مایعات کافی به حفظ سلامت استخوان و عضلات و همچنین پیشگیری از یبوست کمک می‌کند.

عوارض شکستگی لگن چیست؟

همانطور که از ابتدا اشاره کردیم، شکستگی لگن جراحتی خطرناک است و می‌تواند عوارض شدیدی به همراه داشته باشد. عواملی مانند بی‌تحرکی، سن بالا، بیماری‌های زمینه‌ای و شدت آسیب، احتمال بروز این عوارض را بیشتر می‌کنند. برخی از مهم‌ترین عواقب منفی شکستگی لگن شامل این موارد هستند:

• لخته خون و آمبولی ریه: کم‌تحرکی می‌تواند احتمال تشکیل لخته در رگ‌های پا را افزایش دهد. اگر این لخته‌ها در عروق حرکت کنند و به شریان‌های ریه برسند، به انسداد حاد تنفسی و مرگ ناگهانی منجر می‌شوند.
• عفونت ریه: بی‌تحرکی طولانی، تنفس عمیق را محدود می‌کند و تجمع ترشحات در مجاری تنفسی، محیطی مستعد برای تکثیر باکتری‌ها و ابتلا به عفونت‌های ریوی مانند ذات‌الریه ایجاد می‌کند.
• زخم بستر: وزن مداوم تنه بر پوست و بافت‌های نرم باسن، خاجی و پاشنه فشار می‌آورد و با قطع جریان خون مویرگی، به زخم‌های عمیق و عفونی منجر می‌شود.
• عفونت ادراری: محدودیت حرکت و استفاده از سوند ادراری در بعضی بیماران، احتمال عفونت دستگاه ادراری را افزایش می‌دهد.
• نکروز آواسکولار: در برخی شکستگی‌های گردن فمور، آسیب به رگ‌های خونی می‌تواند خون‌رسانی سر استخوان ران را مختل کند و مرگ سلول‌های استخوانی و تخریب مفصل منجر شود.
• ضعف عضلات و کاهش استقلال حرکتی: عضلات ران و باسن با سرعتی چشمگیر در دوران بی‌حرکتی ضعیف و لاغر می‌شوند؛ به همین دلیل برخی از سالمندان حتی پس از بهبودی نیز نمی‌توانند به انجام کارهای شخصی روزمره خود باز گردند.

چرا شکستگی لگن می‌تواند خطرناک باشد؟

شکستگی لگن به‌ویژه در سالمندان می‌تواند فراتر از یک آسیب استخوانی باشد. بی‌تحرکی، جراحی و فشار واردشده به بدن ممکن است بیماری‌های زمینه‌ای را تشدید کنند و خطر مشکلاتی مانند لخته خون، عفونت و کاهش توان حرکتی را بالا ببرند. به همین دلیل، برای کاهش عوارض و بازگشت به زندگی عادی، باید درمان سریع، شروع زودهنگام حرکت، فیزیوتراپی و کنترل بیماری‌های زمینه‌ای را جدی بگیرید.

آیا شکستگی لگن می‌تواند باعث مرگ شود؟

خلاصه بگوییم، بله. البته خود استخوان شکسته دلیل مستقیم مرگ نیست، بلکه عوارض ناشی از بی‌تحرکی، جراحی، عفونت‌ها و بیماری‌های زمینه‌ای جان بیمار را تهدید می‌کنند. طبق آمارهای بالینی انجمن جراحان ارتوپد آمریکا (AAOS)، نزدیک به ۲۰ تا ۳۰ درصد سالمندان مبتلا به شکستگی مفصل ران، ظرف یک سال پس از حادثه جان خود را از دست می‌دهند.

سه ماهه اول پس از آسیب، خطرناک‌ترین هستند؛ زیرا بدن باید با عوارض حاد جراحی و بستری دست و پنجه نرم کند. عوامل اصلی مرگ در افراد مبتلا به این شکستگی عبارت‌اند از:

• لخته خون و آمبولی ریه: بی‌تحرکی طولانی می‌تواند باعث تشکیل لخته در رگ‌های پا شود. اگر این لخته به ریه برسد، ممکن است مشکلات جدی ایجاد کند.
• عفونت ریه و عفونت شدید بدن: بستری طولانی و کاهش تحرک می‌تواند خطر عفونت‌های تنفسی را افزایش دهد.
• تشدید بیماری‌های زمینه‌ای: فشار ناشی از آسیب، جراحی و دوران نقاهت ممکن است کنترل بیماری‌هایی مانند مشکلات قلبی، دیابت یا بیماری‌های کلیوی را دشوارتر کند.

باوجود خطرات این آسیب، درمان به‌موقع می‌تواند به بهبود شرایط بیمار کمک کند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که جراحی فوری در ۲۴ تا ۴۸ ساعت اولیه، شروع فعالیت پس از عمل و دنبال کردن برنامه توان‌بخشی می‌تواند این عوارض را به حداقل برساند.

Mean follow-up was 3.7 years (range 0-9 years). Overall 1-year postoperative mortality was 27.3% and mortality after hip fracture at the end of the follow-up was 79.0%. During the follow-up, age-adjusted mortality after hip fracture surgery was higher in men than in women with hazard ratio (HR) 1.55 and 95% confidence interval (95% CI) 1.21-2.00. Among hip surgery patients, the most common causes of death were circulatory diseases, followed by dementia and Alzheimer’s disease.

«در یک مطالعه علمی با میانگین پیگیری ۳.۷ سال، میزان مرگ‌ومیر بیماران یک سال پس از جراحی شکستگی لگن ۲۷.۳ درصد گزارش شد. همچنین در پایان دوره پیگیری، حدود ۷۹ درصد از بیماران فوت کرده بودند. این مطالعه نشان داد خطر مرگ پس از جراحی شکستگی لگن در مردان بیشتر از زنان بود و شایع‌ترین علت‌های مرگ نیز بیماری‌های قلبی‌عروقی، زوال عقل و بیماری آلزایمر بودند.»

منبع Pubmed Central

شکستگی لگن در سالمندان چه تفاوتی دارد؟

شکستگی لگن در افراد جوان معمولاً پس از ضربه‌های شدید مانند تصادف یا سقوط از ارتفاغ رخ می‌دهد؛ اما در سالمندان، کاهش تراکم استخوان باعث می‌شود حتی یک زمین‌خوردن ساده هم به شکستگی منجر شود. مهم‌ترین تفاوت‌های شکستگی لگن در سالمندان عبارت‌اند از:

• علائم گاهی واضح نیستند: بعضی سالمندان درد شدیدی ندارند و ممکن است فقط با نشانه‌هایی مانند ناتوانی در ایستادن، کاهش حرکت یا تغییر وضعیت ناگهانی متوجه آسیب شوند.
• خطر گیجی و تغییرات شناختی بیشتر است: بستری در بیمارستان، درد، داروها و تغییر محیط می‌توانند باعث گیجی موقت در برخی سالمندان شوند.
• روند درمان متفاوت است: به دلیل ضعف استخوان در سنین بالا، در بعضی شکستگی‌ها به‌جای ترمیم با پیچ و پلاک، تعویض مفصل ران گزینه مناسب‌تری است.
• بازگشت به زندگی مستقل دشوارتر می‌شود: برخی سالمندان پس از شکستگی لگن برای انجام فعالیت‌های روزمره مانند حمام‌رفتن یا لباس‌پوشیدن به کمک بیشتری نیاز پیدا می‌کنند.
• خطر زخم بستر بیشتر است: کاهش حرکت و حساس‌ترشدن پوست در سالمندان، احتمال آسیب‌های پوستی ناشی از بی‌تحرکی را افزایش می‌دهد.

چگونه از شکستگی لگن پیشگیری کنیم؟

انتخاب سبک زندگی سالم از سنین جوانی به افزایش تراکم استخوان کمک می‌کند و خطر پوکی استخوان در سال‌های بعد را کاهش می‌دهد. همچنین خوب است با آزمایش تراکم استخوان، این شاخص را تحت نظر داشته باشید. البته در هر سنی، می‌توانید با تقویت استخوان‌ها و کاهش احتمال زمین‌خوردن، خطر شکستن استخوان لگن را به حداقل برسانید. برای محافظت از استخوان و جلوگیری از سقوط، نکات زیر را رعایت کنید:

• دریافت کافی کلسیم و ویتامین D: بدن برای حفظ استحکام استخوان‌ها به این مواد نیاز دارد. معمولاً افراد بالای ۵۰ سال باید روزانه حدود ۱۲۰۰ میلی‌گرم کلسیم و ۶۰۰ واحد بین‌المللی ویتامین D دریافت کنند.
• ورزش برای تقویت استخوان و بهبود تعادل: فعالیت‌هایی مانند پیاده‌روی به حفظ تراکم استخوان کمک می‌کنند. تمرین‌های قدرتی و تعادلی نیز عضلات را تقویت می‌کنند و احتمال زمین‌خوردن را کاهش می‌دهند.
• پرهیز از مصرف دخانیات و الکل زیاد: سیگار و مصرف زیاد الکل می‌توانند تراکم استخوان را کاهش دهند. مصرف بیش‌ازحد الکل همچنین تعادل بدن را مختل می‌کند و خطر افتادن را افزایش می‌دهد.
• بررسی منظم بینایی: معاینه چشم به‌صورت دوره‌ای، به‌ویژه در افراد مبتلا به دیابت یا بیماری‌های چشمی، به تشخیص و اصلاح مشکلات بینایی کمک می‌کند.
• استفاده از وسایل کمکی هنگام راه‌رفتن: اگر هنگام راه‌رفتن تعادل کافی ندارید، استفاده از عصا، چوب دستی یا واکر می‌تواند به حفظ تعادل و کاهش خطر سقوط کمک کند.

کلام آخر دکتردکتر

شکستگی لگن یکی از آسیب‌های مهم استخوانی است که به‌ویژه در سالمندان چالش‌های زیادی ایجاد می‌کند. برای دستیابی به بهبودی کامل، باید علائم این آسیب را بشناسید، سریع به پزشک مراجعه کنید و راهکارهای توان‌بخشی را دقیق و کامل انجام دهید. اگر شما یا یکی از نزدیکانتان با علائم شکستگی لگن مواجه شده‌اید یا می‌خواهید از درمان اصولی مطمئن شوید، دریافت مشاوره از پزشک متخصص اهمیت زیادی دارد. با استفاده از خدمات آنلاین دکتردکتر می‌توانید به‌صورت شبانه‌روزی با پزشکان و مشاوران سلامت در ارتباط باشید و پاسخ پرسش‌های خود را دریافت کنید.

سؤالات متداول

منابع

Healthline

PMC

Mayo Clinic

Cleveland Clinic

John Hopkins Medicine

WebMD

HSS

Othro Info