پریکاردیت فشارنده یا انقباضی یک بیماری نادر، اما جدی قلبی است که در آن، پرده اطراف قلب ضخیم و سفت میشود. این بیماری درصورت درماننشدن ممکن است به نارسایی قلبی منجر شود که خطرناک است. در این مقاله، با انواع مختلف پریکاردیت فشارنده، علل، علائم و روشهای درمان آن ازجمله پریکاردیوکتومی آشنا میشویم.
پریکاردیت فشارنده چیست؟
پریکاردیت فشارنده (Constrictive Pericarditis) عارضهای است که در آن پرده اطراف قلب یا پریکارد، سفتتر و ضخیمتر از حد طبیعی میشود و در توانایی پمپاژ قلب، اختلال ایجاد میکند. اگر این اختلال درمان نشود، ممکن است پیامدهای خطرناکی مانند نارسایی قلبی را در پی داشته باشد. پریکاردیت فشارنده یک بیماری مزمن است، اما اگر بهموقع تشخیص داده شود، درمان آن امکانپذیر است.
-
دکتر فاطمه متقی زادهمتخصص قلب و عروق4,7 (19)تهراندریافت نوبت آنلاین -
دکتر بهناز تن آرایمتخصص قلب و عروق4,8 (111)تهراندریافت نوبت آنلاین
-
دکتر کامبیز پرآذرانمتخصص قلب و عروق4,6 (93)تهراندریافت نوبت آنلاین
-
دکتر سوده رودباری(واریس)متخصص قلب و عروق4,5 (53)تهراندریافت نوبت آنلاین
-
دکتر حسین نویدمتخصص قلب و عروق4,6 (48)تهراندریافت نوبت آنلاین
-
دکتر رمضان بخشیان کلاریجانیمتخصص قلب و عروق4,7 (271)تهراندریافت نوبت آنلاین
-
دکتر فریدون آشناییمتخصص قلب و عروق4,6 (61)تهراندریافت نوبت آنلاین
-
دکتر زهرا اعمرائیمتخصص قلب و عروق4,4 (11)تهراندریافت نوبت آنلاین
نقش پریکارد در عملکرد قلب
پریکارد غشای دولایه نازکی است که قلب را احاطه کرده است. بخشی از وظیفه پریکارد این است که قلب را در جای خود نگه دارد. فضای بین پریکارد و قلب، از مایع ویژهای پر شده است که مانند ضربهگیر، از قلب دربرابر آسیبدیدگی محافظت میکند.
در شرایط طبیعی، پریکارد انعطافپذیر و کشسان است. بنابراین، قلب شما برای منبسطشدن و پرشدن از خون در فواصل بین ضربانها، با هیچ مشکلی مواجه نمیشود. حال اگر بهدلیل پریکاردیت فشارنده این غشا سفت و ضخیم شود، از انبساط طبیعی و مناسب قلب جلوگیری میکند.
هنگامی که قلب بهاندازه کافی منبسط نمیشود، نمیتواند خون زیادی را در خود جای دهد. درنتیجه، برای رساندن خون موردنیاز بدن و اندامها، با مشکل مواجه میشود. درنتیجه، برای جبران این وضعیت، فشار پرشدن قلب (Filling Pressure) افزایش مییابد که درصورت تداوم، به نارسایی قلبی میانجامد.
تفاوت پریکاردیت فشارنده با پریکاردیت معمولی چیست؟
پریکاردیت معمولی نوعی التهاب حاد پرده اطراف قلب است که معمولاً با درد قفسه سینه، تب و صدای مالش پریکارد همراه است. ممکن است علت آن ویروسی یا ناشناخته باشد (پریکاردیت ایدیوپاتیک). بااینحال، در بیشتر موارد با درمان بهبود مییابد و حالت مزمن به خود نمیگیرد.
پریکاردیت فشارنده عارضه مزمن، ولی نادری است که در آن پرده پریکارد سفت و ضخیم میشود. ممکن است پس از جراحی قلب، پرتودرمانی یا بیماری سل ایجاد شده باشد. این مشکل به درمان جدیتری نیاز دارد.
علائم پریکاردیت فشارنده چیست؟
علائم پریکاردیت فشارنده شامل موارد زیر است:
- تنگی نفس (دیسپنه)؛
- درد قفسه سینه؛
- خستگی؛
- سرگیجه؛
- تورم (بهویژه در ناحیه شکم و ساق پاها) ناشی از تجمع مایعات؛
- کاهش و تحلیل توده عضلانی؛
- ازدستدادن اشتها و احساس سیری حتی با خوردن مقدار بسیار کمی غذا.
نشانههای خطرناک پریکاردیت فشارنده
معمولاً تنگی نفس پیشرونده حتی در حال انجام فعالیت سبک، نشانههای افت شدید فشار خون، برجستگی مشخص وریدهای گردن و سایر علائم احتقانی از نشانههای خطرناک پریکاردیت فشارنده هستند و باید بلافاصله با اورژانس تماس بگیرید.
علت پریکاردیت فشارنده چیست؟
سفت و ضخیم شدن پریکارد ممکن است بهدلایل متعددی رخ دهد که در زیر به مهمترین آنها اشاره کردهایم:
عفونتها یکی از علت های ایجاد پریکاردیت فشارنده
در کشورهای توسعهیافته، عفونتهای ویروسی شایعترین عامل ابتلا به پریکاردیت فشارنده هستند. در کشورهای درحالتوسعه، این عارضه معمولاً ناشی از عفونتهای باکتریایی، بهویژه بیماری سل (Tuberculosis) است. پریکاردیت فشارنده در ۲۰ تا ۳۰ درصد از موارد پریکاردیت مرتبط با سل بروز میکند.
مشکلات قلبی و گردش خون یکی از دلایل ایجاد پریکاردیت فشارنده
گاهی اوقات علت پریکاردیت فشارنده ناشی از حملات قلبی و بیماریهایی است که عروق خونی اصلی نزدیک به قلب را تحتتأثیر قرار میدهند.
تروما و علت های ایجاد پریکاردیت فشارنده
ضربهها یا آسیبهای واردشده به قفسه سینه، خواه ضربههای غیرنافذ و کُند باشند یا آسیبهای نافذ مانند زخم گلوله یا چاقو، ممکن است باعث ایجاد التهاب شوند. این التهاب درنهایت به تشکیل بافت اسکار و آسیبدیدگی پریکارد میشود.
علل پزشکی یا درمانی و ارتباط آن با پریکاردیت فشارنده
ضخیمشدن یا ایجاد اسکار در پریکارد، ممکن است پس از انجام جراحی قلب، پرتودرمانی (رادیوتراپی) برای درمان سرطان یا بهعنوان عارضه جانبی مصرف برخی داروها رخ دهد.
سرطان و تأثیر آن بر پریکاردیت فشارنده
سرطان ممکن است هم در بافت خود پریکارد ایجاد شده باشد و هم سرطانهایی باشد که از سایر نقاط بدن به این ناحیه گسترش یافتهاند (متاستاز).
بیماریهای سیستم ایمنی یا اختلالات التهابی یکی از دلایل ایجاد پریکاردیت فشارنده
بیماری لوپوس (Lupus)، آرتریت روماتوئید (Rheumatoid Arthritis) و سندرم شوگرن (Sjögren’s Syndrome) از نمونههای بارز بیماریهای سیستم ایمنی هستند که ممکن است باعث ایجاد پریکاردیت شوند.
علل ناشناخته و پریکاردیت فشارنده
پریکاردیت فشارنده ممکن است بهدلایل کاملاً ناشناخته (Idiopathic) رخ دهد. پزشکان اغلب فرض میکنند که این موارد ناشناخته بهدلیل یک عفونت ویروسی ایجاد شدهاند. به همین دلیل، در بررسیهای آماری این علل را همراه با علل ویروسی در یک گروه واحد قرار میدهند.
انواع پریکاردیت فشارنده
پریکاردیت فشارنده دارای چند زیرگروه است که عبارتاند از:
پریکاردیت حاد
زمانی رخ میدهد که بافت اسکار در پریکارد بهسرعت، مثلاً درعرض چند روز، ایجاد شود. این نوع پریکاردیت فشارنده نوع مشابهی دارد که به آن پریکاردیت تحت حاد (Subacute) میگویند و علائم آن شدت کمتری دارد.
پریکاردیت حاد دیگری با عنوان گذرا (Transient) وجود دارد که به پریکاردیت فشارنده التهابی تبدیل میشود. این بیماری با استفاده از داروهای ضدالتهاب قابلدرمان است.
پریکاردیت مزمن
این زیرگروه باعث افیوژن پریکارد (تجمع مایع در داخل پریکارد) میشود که فشار بیش از حدی به قلب وارد میکند. این وضعیت ممکن است به تامپوناد قلبی (Cardiac Tamponade) منجر شود؛ وضعیتی که در آن تجمع مداوم مایع، فضای اطراف قلب را اشغال میکند و مانع از تپش طبیعی آن میشود. درنهایت، قلب بهدلیل فشار ناشی از مایع اطراف خود از کار میافتد. حالت ترشحی-فشارنده (Effusive-Constrictive Pericarditis) زمانی تأیید میشود که حتی پس از تخلیه مایع اضافی، فشارهای پرشدن قلب همچنان بالا باقی بمانند.
پریکاردیت فشارنده پنهان
پریکاردیت فشارنده پنهان (Occult Constrictive Pericarditis) نوعی از پریکاردیت فشارنده است که بهدلیل دشواری در تشخیص، به این نام شناخته میشود. کشف و تشخیص این عارضه معمول بهطور تصادفی و در حین انجام آزمایشهایی که برای بررسی مشکلات دیگر تجویز شدهاند، رخ میدهد؛ مثلاً ممکن است برای تشخیص علت درد قفسه سینه سمت راست به پزشک مراجعه کرده باشید ولی پزشک باتوجهبه آزمایشها، پریکاردیت فشارنده را تشخیص دهد.
اگر علائمی دارید که میخواهید درباره آنها با پزشک مشورت کنید، شاید آسانتر باشد که قبل از مراجعه حضوری، بهصورت آنلاین آنها را با پزشک متخصص قلب در میان بگذارید. این کار بهراحتی ازطریق ویزیت آنلاین دکتردکتر انجام میشود. درصورتیکه به مراجعه حضوری نیاز باشد، پزشک شما را به متخصص قلب ارجاع میدهد. برای این کار هم نیازی نیست دوبار تا مطب بروید! نوبتتان را در سامانه نوبتدهی دکتردکتر ثبت کنید و سپس برای ویزیت در موعد مقرر در مطب پزشک حاضر شوید.
عوارض پریکاردیت فشارنده چیست؟
عوارض پریکاردیت فشارنده ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- نارسایی قلبی؛
- ادم ریوی؛
- اختلال عملکرد کبد و کلیه؛
- زخمشدن عضله قلب؛
- هپاتومگالی (بزرگشدن کبد)؛
- شوک؛
- نارسایی کلیه؛
- اسیدوز متابولیک؛
- هیپوکسیمی (کمبود اکسیژن خون در شریانها)؛
- مرگ.
روش تشخیص پریکاردیت فشارنده
برای تشخیص بیماری پریکاردیت فشارنده، پزشک شما را معاینه میکند و سؤالاتی درباره علائم و سابقه پزشکیتان میپرسد. برخی از روشهای تشخیص پریکاردیت فشارنده عبارتاند از:
معاینه فیزیکی برای تشخیص پریکاردیت فشارنده
در طول معاینه، پزشک با استفاده از دستگاهی به نام گوشی پزشکی یا استتوسکوپ (Stethoscope) به صدای قلب شما گوش میدهد. پریکاردیت فشارنده صدای خاصی ایجاد میکند که به آن سایش پریکارد (Pericardial Rub) میگویند. این صدا زمانی ایجاد میشود که دو لایه غشای کیسهمانند احاطهکننده قلب، روی یکدیگر ساییده شوند.
اکوکاردیوگرافی و بررسی پریکاردیت فشارنده
در این روش از امواج صوتی برای ایجاد تصاویری از قلب در حال حرکت استفاده میشود. اکو قلب نشان میدهد که قلب تا چه حد خون را بهخوبی پمپاژ میکند و آیا مایعی در بافت اطراف قلب مشاهده میشود یا خیر. علاوهبر آن، اگر پریکارد مشکلی داشته باشد و بر نحوه پرشدن قلب از خون یا قدرت پمپاژ آن تأثیر گذاشته باشد، با اکوکاردیوگرافی میتوان آن را تشخیص داد.
تشخیص پریکاردیت فشارنده با سیتیاسکن و امآرآی قلب
سیتیاسکن قلب: سیتیاسکن قلب از اشعه ایکس برای ایجاد تصاویری از قلب و قفسه سینه استفاده میکند. پزشک متخصص قلب از این آزمایش برای بررسی ضخیمشدن قلب که ممکن است نشانهای از پریکاردیت فشارنده باشد، استفاده میکند.
امآرآی قلب: آزمایش امآرآی قلب از میدانهای مغناطیسی و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویر بسیار دقیق از قلب و ساختارهای اطراف آن استفاده میکند. با امآرآی قلب ضخیمشدن، التهاب یا سایر تغییرات در بافت نازک احاطهکننده قلب بهوضوح قابلتشخیص است.
آزمایش خون بریا تشخیص پریکاردیت فشارنده
معمولاً پزشک آزمایشهای خون را برای بررسی نشانههای حمله قلبی، وجود التهاب و عفونت تجویز میکند.
نوار قلب یا الکتروکاردیوگرام (ECG) و بررسی پریکاردیت فشارنده
نوار قلب آزمایشی است که سیگنالهای الکتریکی قلب را ثبت میکند و نحوه تپش قلب را نشان میدهد. در این آزمایش، تکنیسین چند سیم با عنوان لید را که در انتهای آنها الکترودهایی (Electrode) قرار دارند، به قفسه سینه، بازوها و پاها میچسباند. الکترودها از سمت دیگر به یک دستگاه و صفحهنمایش متصلاند و نتایج را بهصورت خطوط مواج روی یک نوار باریک چاپ میکنند. این کار سریع و بدون درد است و یافتههای ارزشمندی برای بررسی ریتم ضربان قلب، یافتن علت قلب درد و تشخیص حملات قلبی ارائه میدهد.
عکس قفسه سینه برای شناسایی پریکاردیت فشارنده
عکسبرداری با اشعه ایکس از قفسه سینه (Chest X-ray) ممکن است تغییرات در اندازه و شکل قلب را نشان دهد. بهویژه برای بزرگشدن اندازه قلب مفید است.
تشخیص پریکاردیت فشارنده با کاتتریزاسیون قلبی
آزمایشی است که در آن پزشک متخصص قلب یک لوله بسیار نازک، بلند و انعطافپذیر بهنام کاتتر (Catheter) را برای بهدستآوردن تصویر کاملی از وضعیت ساختاری و عملکردی قلب وارد بدن میکند. کاتتر ازطریق یکی از رگهای خونی اصلی در بازو، کشاله ران و سایر نقاط مناسب وارد میشود. سپس پزشک آن را با دقت به داخل حفرههای قلب و عروق مجاور آن هدایت میکند. این ابزار تشخیصی همزمان آناتومی قلب شامل وضعیت عروق و دریچهها را ارزیابی میکند و هم ویژگیهای فیزیکی آن شامل پمپاژ، فشارها و سطح اکسیژن را بررسی میکند. دادههای این آزمایش دقیق هستند و به پزشکان کمک میکنند بیماریهای پیچیده قلب ازجمله پریکاردیت فشارنده را با اطمینان بالاتری تشخیص دهند.
روشهای درمان پریکاردیت فشارنده
هدف اصلی از درمان پریکاردیت فشارنده، بهبود عملکرد قلب است. پزشک با روشهای مختلف علت اصلی بیماری را شناسایی میکند و براساس آن، بهترین روش درمانی را انتخاب خواهد کرد. برخی از روشهای درمان پریکاردیت فشارنده بهشرح زیر هستند:
درمان دارویی و کنترل علائم پریکاردیت فشارنده
در مراحل اولیه بیماری و بهویژه در موارد پریکاردیت فشارنده گذرا (Transient CP) یا عودکننده، درمان دارویی نقش مهمی دارد.
داروهای دیورتیک برای درمان پریکاردیت فشارنده
پزشک ابتدا داروهای ادرارآور یا دیورتیک (بهخصوص دیورتیکهای حلقهای) را برای بهبود احتقان ریوی و سیستمیک و نیز بهینهسازی وضعیت حجم تجویز میکند. البته این داروها باید با احتیاط مصرف شوند، زیرا کاهش بیش از حد حجم خون و مایعات داخل عروقی، برونده قلبی را بهشدت کاهش میدهد.
آسپرین و NSAIDها و درمان دارویی پریکاردیت فشارنده
در موارد پریکاردیت فشارنده گذرا یا عودکننده که معیارهای التهاب فعال وجود داشته باشد، مثل پریکاردیت حاد همراه با درد قفسه سینه و علائمی مانند تب، مالش پریکارد، تغییرات ECG، افیوژن پریکارد یا افزایش مارکرهای فاز حاد مانند WCC، ESR و CRP، درمان با آسپرین (ASA) یا سایر داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) بههمراه کلشیسین (Colchicine) یا بدون آن آغاز میشود. بنابراین، از همان ابتدا پزشک استروئیدها را تجویز نمیکند.
استروئیدها و درمان پریکاردیت فشارنده
درصورتیکه بیماری عود کند، پزشک استروئیدها (ترجیحاً پردنیزون) یا داروهای سرکوبکننده ایمنی را به داروهای بیمار اضافه میکند. سپس دُز استروئید را بهصورت آهسته و تدریجی کاهش میدهد. در پریکاردیت فشارنده تحت حاد، اگر درمان قبل از ایجاد فیبروز پریکارد شروع شود، ممکن است به استروئیدها پاسخ دهد.
نکته ۱: بهطور کلی، درمان دارویی فقط در بیمارانی که وضعیت حجم خون و مایعات و نیز علائم آنها کنترلشده است و شواهد التهاب وجود دارد، در نظر گرفته میشود و معمولاً بهمدت ۲ تا ۳ ماه ادامه مییابد. در غیر این صورت، درمان دارویی در پریکاردیت فشارنده مزمن اغلب بیاثر است.
نکته ۲: بیماران مبتلا به پریکاردیت فشارنده باید از مصرف بتابلاکرها و بلاکرهای کانال کلسیم اجتناب کنند. دلیلش این است که در این افراد بهدلیل محدودیت پرشدن قلب، حجم ضربهای کاهش مییابد و بدن تلاش میکند با تاکیکاردی سینوسی (افزایش تعداد ضربان قلب) برونده قلبی را حفظ کند. درنتیجه، داروهایی که ضربان قلب را کاهش میدهند، اثر تاکیکاردی سینوسی را از بین میبرند که به کاهش برونده قلبی میانجامد.
درمان علت زمینهای پریکاردیت فشارنده
گاهی اوقات با درمان بیماریهای خودایمنی، سل یا نئوپلاسم بدخیم، میتوان پریکاردیت فشارنده را مدیریت کرد. این موارد را در زیر بررسی میکنیم:
عفونتهای باکتریایی و سل یکی از علت های زمینهای پریکاردیت فشارنده
در موارد ناشی از عفونت باکتریایی بهویژه باسیل سل (Tuberculosis) که در کشورهای درحالتوسعه شایعتر است، درمان شامل یک دوره طولانیمدت از آنتیبیوتیکهای ضد سل است. دوره درمان کامل از ضخیمشدن بیشتر پریکارد جلوگیری میکند.
عفونتهای ویروسی و علل ناشناخته یکی از دلایل زمینهای پریکاردیت فشارنده
در موارد ویروسی یا ایدیوپاتیک که معمولاً با التهاب همراه هستند، پزشکان از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی، کلشیسین یا در موارد مقاومتر از کورتیکواستروئیدها استفاده میکنند. این داروها بهویژه در نوع گذرا یا ترشحیفشارنده پریکاردیت اثربخشی بالاتری دارند.
بیماریهای خودایمنی و التهابی و علت زمینهای پریکاردیت فشارنده
اگر بیماری ناشی از اختلالاتی مانند لوپوس یا آرتریت روماتوئید باشد، کنترل پریکاردیت فشارنده به استفاده از داروهای سرکوبکننده سیستم ایمنی یا درمانهای بیولوژیک هدفمند برای مهار واکنشهای خودایمنی است.
سرطان یکی از دلایل زمینهای پریکاردیت فشارنده
درصورتیکه ضخیمشدن پریکارد بهدلیل تومورهای اولیه یا متاستاز (گسترش سرطان) رخ داده باشد، درمان علت زمینهای شامل شیمیدرمانی، پرتودرمانی اصلاحشده یا درمانهای هدفمند انکولوژی خواهد بود.
آسیبهای ناشی از پرتودرمانی یا جراحی قلب در گذشته
اسکار و ضخیمشدگی ناشی از پرتودرمانی قبلی یا جراحی قلب، معمولاً به درمانهای دارویی پاسخ مناسبی نمیدهند. در چنین مواردی، تمرکز بر مدیریت همودینامیک و کاهش علائم است تا زمان مناسب برای درمانهای پیشرفتهتر مانند جراحی فرا برسد.
نکته: درصورتیکه معیارهای عودکننده وجود نداشته باشد، تستهای تکمیلی مانند اکوکاردیوگرافی، سیتیاسکن و MRI برای رد علل اولیه انجام میشود. درصورت وجود افیوژن بزرگ و پایدار، پریکاردیوسنتز ضروری است. بسته به علت زمینهای مانند بیماریهای خودایمنی پیشرفته، سل فعال یا بدخیمی، ممکن است بیمار کاندید مناسبی برای جراحی نباشد، زیرا خطر عمل در این افراد بسیار بالاست.
جراحی پریکاردکتومی برای درمان موارد شدید
پریکاردیوکتومی کامل که در آن، پریکارد بهطور کامل برداشته میشود، درمان قطعی و بالقوه درمانکننده پریکاردیت فشارنده است. پریکاردیوکتومی اولین بار در سال ۱۹۱۳ انجام شد؛ اما هنوز بیشترین شانس بهبودی را درمیان سایر روشهای درمانی دارد، زیرا انسان برای زندهماندن به پریکارد نیاز ندارد و بسیاری از بیماران پس از عمل به زندگی عادی بازمیگردند.
براساس الگوریتم درمانی، در موارد پریکاردیت فشارنده مزمن یا وقتی درمان دارویی در پریکاردیت فشارنده گذرا یا عودکننده شکست میخورد، پریکاردیوکتومی کامل توصیه میشود. میزان مرگومیر حین عمل در این روش جراحی حدود ۵ تا ۱۰ درصد و در برخی گزارشها تا ۱۵ درصد است.
چه زمانی جراحی بهترین نتیجه را برای درمان پریکاردیت فشارنده دارد؟
پریکاردیوکتومی زمانی بهترین نتیجه را دارد که قبل از کلسیفیکاسیون شدید پریکارد یا آسیب پیشرفته عضله قلب انجام شود. بااینحال، در بیمارانی که شدت پریکاردیت فشارنده در آنها بسیار خفیف یا برعکس، بسیار پیشرفته (کلاس ۴ نارسایی قلبی) است، جراحی توصیه نمیشود. در بیماران پیشرفته یا کسانی که عملکرد بطن چپ ضعیف دارند، میزان مرگومیر حین عمل یا بلافاصله پس از آن، ممکن است به ۴۰ تا ۶۰ درصد برسد.
در مواردی که مایع دوباره جمع میشود یا در نوع پریکاردیت فشارنده افیوزیو، روشهای سادهتر مثل ایجاد پنجره پریکارد یا برداشتن ناقص پریکارد (بهجای برداشتن کامل آن) ممکن است رویکرد مناسبتری باشد.
پریکاردیوکتومی به چند روش انجام میشود؟
این عمل جراحی پیچیده و طولانی است و به تجربه بالای جراح نیاز دارد. دو روش استاندارد برای انجام جراحی به کار میرود: ازطریق جناغ سینه یا از کنار قفسه سینه.
برداشتن پریکارد باید تاحدامکان کامل باشد، بهویژه در ناحیهای که با دیافراگم در تماس است. در موارد چسبندگی شدید، استفاده از لیزر ویژه برای کاهش خونریزی و حفظ پایداری وضعیت بیمار گزینه مناسبی است.
عوارض عمل پریکاردیوکتومی چیست؟
عوارض احتمالی پریکاردیوکتومی شامل خونریزی شدید، آریتمی، پارگی دیواره قلب، آسیب عصب دیافراگم و عود بیماری است. درصورتیکه بیمار به نارسایی پیشرفته قلب، عفونت، نارسایی کلیه یا ریه، آریتمی، سابقه پرتودرمانی و بیماریهای زمینهای خطرناک دیگری مانند سرطان پیشرفته، دیابت کنترلنشده شدید و بیماری کبدی پیشرفته هم مبتلا باشد، ممکن است شانس موفقیت عمل کمتر و احتمال مرگ یا عوارض جدی بیشتر شود.
بااینحال، اگر تیم باتجربهای این عمل را انجام دهند، حدود ۸۰ تا ۹۰ درصد بیماران بهبود قابلتوجهی پیدا میکنند و در بیش از ۶۰ درصد موارد همودینامیک قلب کاملاً بهحالت طبیعی برمیگردد. ممکن است الگوهای غیرطبیعی پرشدن قلب تا چند ماه بعد از عمل باقی بماند.
علاوهبر آن، بیمارانی که مدتهای طولانی قبل از عمل علائم بیماری را داشتهاند، بیشتر احتمال دارد که ناهنجاریهای دیاستولیک آنها برطرف نشود. درنتیجه، انجام عمل در بیماران علامتدار باید زودتر انجام شود. اگر علائم بعد از جراحی موفق هم ادامه پیدا کند، ممکن است ترکیبی از انقباض و محدودیت عضله قلب وجود داشته باشد که نیاز به بررسیهای دقیقتر دارد.
چه کسانی بیشتر در معرض پریکاردیت فشارنده هستند؟
پریکاردیت فشارنده یک عارضه نادر، اما مهم است که حدود ۱٫۷ درصد از بیماران مبتلا به اختلالات پریکارد را تحتتأثیر قرار میدهد. خطر این بیماری در افراد مبتلا به سل، تومورهای بدخیم، سن بالا و بیماری کبدی بیشتر است.
پرسش مهمی که درباره پریکاردیت فشارنده وجود دارد این است که آیا این بیماری مسری است؟ در پاسخ باید گفت درست است که پریکاردیت فشارنده بهدلیل عفونتهایی ایجاد میشود که برخی از آنها بالقوه مسری هستند، اما این بیماری بهخودیخود مسری نیست.
کلام آخر دکتردکتر
پریکاردیت فشارنده نوعی بیماری قلبی نادر است؛ اما اگر بهموقع برای تشخیص و درمان آن اقدام کنید، میتوانید زندگی عادی و باکیفیتی داشته باشید. نکته کلیدی، جدیگرفتن علائم و پرهیز از خوددرمانی است. اگر احساس میکنید تنگینفس پیشرونده دارید، پاها یا شکمتان بهطرز غیرعادی تورم دارند یا هر علامت هشداردهنده دیگری را مشاهده میکنید، مراجعه به پزشک متخصص قلب ضروری است.
پیشگیری و اقدام بهموقع، بهترین درمان است؛ اگر علائمی دارید که شما را نگران کردهاند، همین حالا از خدمات مشاوره آنلاین دکتردکتر برای ارتباط با متخصصان قلب استفاده کنید.
