انفارکتوس ریه؛ علائم، علت و درمان

انفارکتوس ریه زمانی اتفاق می‌افتد که بخشی از بافت ریه به این دلیل که جریان خون آن مسدود شده است، بمیرد.

انفارکتوس ریه

در حالی که چندین بیماری می تواند باعث انفارکتوس ریه شود، شایع ترین علت آن آمبولی ریه است. بسته به اندازه و محل آن، علائم انفارکتوس ریه می تواند از فردی به فرد دیگر از خفیف تا بسیار شدید متفاوت باشد،. با این حال، علائم آن هر چه که باشد، زمانی که انفارکتوس ریوی رخ می دهد، همیشه به این معنی است که یک مشکل پزشکی زمینه ای جدی وجود دارد و ارزیابی و درمان تهاجمی مورد نیاز است.

علائم انفارکتوس ریه

علائم انفارکتوس ریه، که می تواند کاملاً متغیر باشد، به اندازه انفارکتوس و محل آن در ریه ها مربوط می شود. انفارکتوس های ریوی بزرگتر معمولاً علائم شدیدتری ایجاد می کنند، مانند انفارکتوس هایی که بر پلورا (غشاهای فیبری که ریه ها را پوشش می دهند) تأثیر می گذارد. در بیشتر موارد، انفارکتوس ریه در اثر آمبولی نسبتاً کوچک ریه ایجاد می‌شود که باعث ایجاد یک انفارکتوس نسبتاً کوچک می‌شود. در این موارد، علائم ناشی از خود انفارکتوس ممکن است بسیار خفیف باشد یا وجود نداشته باشد.

انفارکتوس های ریوی بزرگتر معمولاً علائم شدیدتری ایجاد می کنند، مانند انفارکتوس هایی که بر پلورا تأثیر می گذارد. این علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • هموپتیزی (سرفه یا تف کردن خون)
  • تنگی نفس شدید (تنگی نفس)
  • تب
  • درد قفسه سینه (معمولاً، یک درد شبه پلوریتی) (دردی در قفسه سینه که هنگام کشیدن نفس رخ می دهد)
  • (به ندرت) سکسکه مداوم
  • سبکی سر
  • ضعف

بسیاری از این علائم با آمبولی ریه، خواه انفارکتوس ریه ایجاد کرده باشد یا نه، نسبتاً رایج هستند. با این حال، زمانی که آمبولی ریه با هموپتیزی یا درد قفسه سینه همراه باشد، این نشانه‌ای است که انفارکتوس ریوی نیز رخ داده است.

در حالی که انفارکتوس‌های کوچک ریه معمولاً عواقب طولانی‌مدتی ندارند، انفارکتوس‌های بزرگ می‌توانند باعث آسیب به ریه و ایجاد علائم مزمن شوند و حتی می‌توانند کشنده باشند.

انفارکتوس ریه

علل انفارکتوس ریه

تا کنون، شایع ترین علت انفارکتوس ریه آمبولی ریه است. اکنون تخمین زده می شود که تا 30 درصد آمبولی های ریوی حداقل یک انفارکتوس کوچک ریوی ایجاد می کنند.

چندین بیماری دیگر نیز می توانند با ایجاد انسداد بخشی از گردش خون ریوی، باعث انفارکتوس ریوی شوند و جریان خون را در بخشی از بافت ریه مسدود کنند.

اینها شامل سرطان، بیماری‌های خودایمنی مانند لوپوس، عفونت‌های مختلف، بیماری سلول داسی شکل، بیماری‌های نفوذی ریه مانند آمیلوئیدوز یا آمبولیزاسیون هوا یا سایر مواد از کاتتر داخل وریدی هستند. مصرف کنندگان مواد مخدر داخل وریدی به ویژه مستعد ابتلا به انفارکتوس ریوی هستند. علت هر چه باشد، انفارکتوس‌های ریوی بسیار بزرگ نسبتاً غیرمعمول هستند، زیرا بافت ریه دارای سه منبع بالقوه برای اکسیژن است: شریان ریوی، شریان برونش (شریان‌هایی که درخت برونش را تامین می‌کنند) و خود آلوئول‌ها (کیسه‌های هوایی در ریه‌ها).

این بدان معناست که انفارکتوس های ریوی خطرناک بیشتر در افرادی دیده می شود که مشکلات پزشکی زمینه ای قابل توجهی دارند، مانند بیماری انسدادی مزمن ریه یا نارسایی مزمن قلبی. شایان ذکر است، افراد سیگاری نیز در معرض خطر بسیار بالاتری برای انفارکتوس ریوی هستند.

تشخیص انفارکتوس ریه

در اکثر موارد، انفارکتوس ریه به عنوان یک یافته اضافی در هنگام جستجوی آمبولی ریه تشخیص داده می شود. در فردی که آمبولی ریه برای او تشخیص داده شده (یا مشکوک به داشتن) است، اگر بیمار هموپتیزی یا درد قفسه سینه را تجربه کند، یا اگر معاینه فیزیکی شواهدی از آمبولی بسیار بزرگ را نشان دهد، پزشک به انفارکتوس ریه نیز مشکوک خواهد بود.

به خصوص، اگر تاکی کاردی، تنفس سریع، یا تعریق بیش از حد وجود داشته باشد. علاوه بر این، انفارکتوس ریوی که پوشش پلورال ریه ها را تحت تاثیر قرار می دهد، ممکن است صدای متمایز “مالش پلورال” را ایجاد کند که با گوشی پزشکی قابل شنیدن است، صدایی که شبیه مالش دو تکه چرم به یکدیگر است.

در غیاب چنین یافته های بالینی، یک انفارکتوس کوچک ریه ممکن است به طور کلی تشخیص داده نشود. با این حال، اکنون که سی تی اسکن ریوی به طور معمول در تشخیص آمبولی ریه استفاده می شود، حتی انفارکتوس های کوچک ریه نیز در صورت بررسی خاص قابل تشخیص هستند.

درمان انفارکتوس ریه

درمان انفارکتوس ریه شامل مراقبت های حمایتی و مدیریت شرایط زمینه ای است که باعث انفارکتوس شده است. مراقبت های حمایتی شامل حفظ اکسیژن خون کافی با تجویز اکسیژن و کنترل درد برای راحت تر کردن تنفس است. اگر اکسیژن خون کافی را نتوان با رساندن اکسیژن توسط کانول بینی یا ماسک صورت حفظ کرد، ممکن است بیمار نیاز به لوله گذاری و دستگاه تنفس مصنوعی داشته باشد.

سایر درمان ها به علت مشکوک زمینه ای بستگی دارد. اگر این علل محتمل به نظر می رسند، باید برای بحران یا عفونت سلول داسی شکل، درمان تهاجمی انجام شود. درمان باید (در صورت امکان) برای هر بیماری خودایمنی که باعث ایجاد مشکل شده است انجام شود و اگر سرطان علت آن باشد، باید گزینه های درمانی مورد ارزیابی مجدد قرار گیرند. با این حال، در اکثر موارد، انفارکتوس ریه ناشی از آمبولی ریه است. درمان آمبولی ریه، علاوه بر مراقبت های حمایتی، شامل تجویز داروهای ضد انعقاد، معمولاً با هپارین وریدی، و پس از چند روز یک ضد انعقاد خوراکی است.

در مواردی که آمبولی ریه بزرگ است و به نظر می رسد که یک انفارکتوس ریوی بزرگ ایجاد می کند، یا به خصوص اگر جریان خون به ریه ها به قدری به خطر بیفتد که برون ده قلبی کاهش یابد، ممکن است لازم باشد فیبرینولیتیک یا “لخته شکن” یعنی داروهایی برای حل کردن لخته ای که جریان خون را مسدود می کند، تجویز شود. خطر اضافی ناشی از استفاده از چنین داروهایی، در این شرایط، با خطر حاد مرگ در صورتی که لخته در جایی که هست باقی بماند، جبران می شود. و اگر وضعیت به اندازه کافی خیم باشد، ممکن است حتی نیاز به انجام یک روش جراحی یا کاتتریزاسیون برای برداشتن لخته انسدادی باشد.

انفارکتوس ریه (مرگ بخشی از بافت ریه ناشی از انسداد عروق ) یک پیامد نسبتاً شایع آمبولی ریه است. سایر علل انفارکتوس ریوی بسیار کمتر شایع هستند. در بیشتر موارد، انفارکتوس ریه نسبتاً کوچک است و تا زمانی که علت زمینه‌ای به اندازه کافی مورد توجه قرار گرفته باشد، عواقب طولانی‌مدتی ندارد. با این حال، انفارکتوس ریوی بزرگتر می تواند علائم حاد قابل توجه و مشکلات طولانی مدت ایجاد کند. در همه موارد، انفارکتوس ریه نیاز به ارزیابی و درمان تهاجمی پزشکی دارد.

 

منبع : verywellhealth

محتوای این مقاله صرفا برای افزایش اطلاعات عمومی شماست و به منزله تجویز پزشکی نیست.
ممکن است شما دوست داشته باشید
ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دریافت نوبت آنلاین - دکتر‌دکتر